Het is een paar dagen geleden dat ik in dit dagboek heb geschreven. Er is iets in die tijd vrij veel gebeurt waarvan een klein resumé. Zes september heb ik Carola, Sylvia, Hannelore opgebeld en verteld dat ik al een hele tijd weer werkeloos was. Er werd niet veel gezegd alleen aanvaard.

Verjaardag met trammelant
Zeven september was ik jarig, ik had eigenlijk wel mensen in de ochtend verwacht maar er kwam niemand dus ik had alle
tijd om de dingen te doen die ik nog wilde doen. Om twee uur kwam Hannelore met mammie en even later kwam Irene met moeder. Mammie vond het leuk om er te zijn maar was wel erg moe en ze heeft een tijd op de bank gelegen maar is echter niet in slaap gevallen, ze wilde erbij zijn. Om half vier is Hannelore naar huis gegaan, ze moest zo vroeg weg omdat er anders file staat onderweg terug naar Haarlem, mammie bleef bij mij achter en het was de bedoeling dat ik met mammie in het
taxibusje om half vijf terug naar Randerode ging. Toen om iets voor vieren kwam Sylvia binnen, bloemen in de hand.’Hee
dombo, wat hoor ik nou, ben je alweer je werk kwijt?’ Ik kwaad, ik huilen zij kwaad, mammie huilen. Lizette die er ook was probeerde het allemaal maar te sussen en ook ik probeerde haar toch weer terug in huis te krijgen. Uiteindelijk is tot half vijf gebleven. Ze was bezorgd om mij en had die nacht slecht geslapen. Het jongste broertje!

Het busje kwam om iets over half vijf (busje komt zoooo!!!) en de chauffeur zette mammie netjes in het busje. Eigenlijk was het mijn bedoeling om met hetzelfde busje ook weer terug te gaan naar huis dit was echter niet mogelijk, het was te druk kortom ik moest met de bus terug.

Laura
‘S avonds om half acht kwamen Arnold en Danny voor de verjaardag. De rest van de visite kwam rond half negen aanzakken. Martin en Heidi kwamen om beurten in verband met de kinderen. Anne-Marie en Laura kwamen later rond half elf. Laura was erg onder de indruk van mijn gedicht Rood dat ik op een t-shirt aan de wand had hangen. Dat ging goed!!! Mis dus! Nadat de anderen allemaal naar huis weg waren gegaan bleven Danny, Arnold, Anne-Marie, Laura en ik achter. Kopjes werden weggezet en de fiets gepakt tenminste door Danny, Arnold en mij, de dames waren met de auto. Ik wist nog steeds niet wat ik nou aan moest met mijn gevoelens voor Laura. Die avond heb ik het aan Anne-Marie verteld, ze stond verbaasd en had niet verwacht dat ik verliefd was op Laura. Het was niet de makkelijkste avond voor mij, Laura heeft iets met Arnold en ik stond erbij en keek erna, zij wist nog steeds niks.

Om half een was het afgelopen. Zenuwachtig en gehaast reed ik naar huis. Ik moest en zou met Anne-Marie praten. Ze begreep het wel.Laura wist echter nog van niks. Ik heb haar een brief geschreven in drie talen, Afrikaans, Engels en Nederlands. Waarom drie talen? Ik wist het gewoon niet anders te zeggen. Zaterdagmiddag kwam ik ze in de stad tegen,’hallo’, ik wiat niet goed wat ik zeggen moest en liet ze maar weer gaan. Die avond moest het gebeuren, er gebeurde dus niets. Ik bleef als een schoothondje achter Laura aanlopen, zat Arnold in de weg en bleef alleen achter. Nu wist ik het in ieder geval zeker, het wordt nooit wat.

Naar Vriendin in Nijmegen
De volgende morgen belde een vriendin van mij, ze had net een reis in S-A achter de rug en wilde weten hoe het met mij was. We spraken af dat ik donderdag zou komen. Dinsdag ben ik naar de dokter geweest en heb daar tabletten gehaald, Oxazepam, ik gebruik ze niet altijd maar als ik ze nodig heb zijn ze er. Wat ik momenteel wel gebruik is Passiflora van Dr Vogel ik heb het idee dat, dat ook wel helpt in ieder geval bij mij.

Om iets over half zeven stond ik die donderdag op het station enigzins zenuwachtig want ik had haar al een tijdje niet gezien en wist niet wat ik te verwachten had. Nou het viel dus mee. We hebben gegeten, karbonade al een lange tijd niet meer gehad. ‘en nu?’ Er was besloten niet uit te gaan maar een film te kijken, ‘American Beauty’, een beetje rare film het hoort een komedie te zijn maar dat is het niet echt. Ik ben er blijven slapen en om drie uur de volgende middag was ik
weer thuis.

De dagen daarna aan het internetthuis gewerkt, tot ik een paar dagen later een andere vriendin van mij sprak en we afspraken elkaar weereens te zien en wel maandag dat is dus afgelopen maandag geweest.

Weer een zaterdag en eerlijk gezegd was het weer een dag waarin niks bijzonders gebeurt is. Het ‘lasergame’ is weer eens niet doorgegaan. Een afspraak was gemaakt om op zaterdag te gaan spelen. Het kon niet meer na tienen dus ging het niet door. Jolanda was er in ieder geval wel. Ze heeft me thuis opgehaald en we zijn weer naar de stad geweest. We waren te vroeg en er was nog niemand maar net toen we rustig wilden gaan zitten kwamen we de familie weer tegen. We zijn uiteindelijk maar even in de stad geweest Het was er druk en niet gezellig (ben ik oud aan het worden?).

Ik ben met Jolanda maar terug naar mijn huis gegaan. Het liep wat anders dan wij wilden. Vrouwen zitten anders in elkaar dan mannen en dat bleek weer eens. Vrouwen menstrueren. Het is alleen lastig als je dat wat laat in de gaten hebt. Het geeft zo’n rotzooi hé. Toch was het leuk, zo leuk dat ik haar pas om half zes heb weggebracht op de fiets. Niet prettig als je na nachtelijke seks niet lekker in bed in slaap kan vallen maar je nog iemand weg moet brengen. Shit is het dan koud! Ik heb het voor haar over.

zondagmorgen
De zondagmorgen is bij mij meestal een vergeten gedeelte nu dus ook weer, ik werd om half twee pas wakker, huis schoongemaakt en gegeten. Om drie uur kwam Jolanda samen met Erik. Koffie gedronken en gegeten. Ik weet inmiddels dat Erik graag een zusje wil en hij vind het niet erg als ik de vader van het kind ben.

Te weinig naar mijn oma
Sylvia heeft gebeld, ze was heel opgefokt. Ik ga te weinig naar moeder (mijn oma). Het klopt ook wel, ik kom er erg weinig. Ik gun me nooit te tijd om er heen te gaan, weet ook eerlijk gezegd niet goed wat ik haar vertellen moet. Ik ga nu in ieder geval morgenmiddag…

Familie
De laatste uren heb ik erg nagedacht over mijn familie en hoe ik ze ervaar en wat ik met hun doe en zijn met mij. Ik wil eens proberen het goed ‘ op tekst ‘ te zetten hoe dat in elkaar steekt. Morgen. In de laatste maanden is mijn leven heel erg veranderd. Nieuwe inzichten in mezelf en in anderen. een van die inzichten heeft te maken met werk maar ach dat vertel ik de komende week . O’ ja ik ben ook weer begonnen met schrijven dus binnenkort komen er weer gedichten en nieuwe verhalen in het boek.

Gistermorgen opgestaan met Susarah en Meindert in mijn hoofd. Nou ja ik werd wakker in mijn hoofd en herinnerde wat ik over hen gedroomd had. Ze kusten elkaar en ik stond erbij keek ernaar en vond het prima. Een aparte droom maar wel een goede. Jolanda gesproken over hoe het met haar is en hoe met mij.

Gewerkt
Om halftien werk ik gebeld of ik om tien uur wilde werken, ja gezegd en dus moest ik om halfelf op zoek naar het kantoor van het zuiveringschap op een nieuw bedrijfsterrein. De straat, Steenbokstraat. Niet te vinden dus hé nergens waren bordjes met straatnamen, zou dat niet nodig zijn? Er liepen ook erg weinig mensen om de weg te vragen de paar die ik het vroeg konden het mij niet vertellen. Wat een ellende die bedrijfsterreinen. Als het ooit nog zo ver mocht komen dat ik een groot bedrijf mocht bezitten dan laat ik mij nooit en te nimmer verbannen naar een bedrijfsterrein. Wat een treurige gebeurtenis. Nog in aanbouw dus ook nog eens een geweldige modderpoel. Oké ik was er dus om halftwaalf. Ik snel gebeld dat ik aanwezig was en aan het werk gegaan. Werk van niks om drie uur was ik klaar.

Vanochtend werd ik wakker gebeld door iemand van de Reumastichting. Ik heb mij een paar weken geleden bereid verklaard om voor ze een paar straten te doen en de man die mij opbelde wilde weten of ik dat nog steeds van plan was. Na een heel verhaal over hoe dat nou zat met dat lopen hing hij op. Het werd alsmaar later op de middag en nog steeds had ik niets van het uitzendbureau gehoord aangaande mijn nieuwe werkzaamheden bij Dijkgraaf- Rijsdorp. Jolanda belde om te vragen of ik al wat gehoord had.

Het uitzendbureau belde mij even later op niet om te vertellen dat ik de baan had maar om me te vragen of ik morgen weer in de keuken wilde staan. Dus ik heb weer werk voor morgen! Om vijf uur werd ik uiteindelijk gebeld over Dijkgraaf, ze willen een tweede gesprek. Ze zijn namelijk bang dat ik me door de klanten laat overbluffen…..

Het slechte nieuws je relatie met Jolanda is uit en voorbij. Ze kan het allemaal nog niet aan. Troost je het ligt niet aan jou. Ze is zo kort na haar scheiding nog niet klaar voor een relatie en heeft nog veel te verwerken.

Hoe gaat het met je Bas? Nou ik weet eigenlijk niet goed hoe het met me gaat. Het ene moment ben ik kwaad en dan weer verdrietig. Waarom houdt geen vrouw het met mij uit? Wat doe ik fout? Dan de redenering die ik altijd hoor, het ligt niet aan jou. Dat klopt natuurlijk niet als ze genoeg van me hield zou ze het niet hebben uitgemaakt maar had ze me misschien gevraagd haar te steunen en waren we toch samen doorgegaan.

vrienden

We hebben besloten om vrienden te blijven. Ik vraag me af of dat kan. Ik weet het niet zeker. Het erge is dat als ik zou besluiten haar niet meer te willen zien dat een probleem met zich mee brengt, één van de jongens met wie ik altijd wegga heeft verkering met haar nichtje (de ex) en Jolanda gaat veel met dit nichtje om dus de kans is groot dat ik dan ook Jolanda ‘moet’ blijven zien. Maak ik dus de keuze volledig te breken dan zal ik ook andere mensen moeten zoeken om mee te gaan stappen.

Ik erger me ook aan mezelf. Ik ben altijd zo begrijpend. Nee, ik schreeuw niet. Nee ik begrijp wel dat je het moeilijk hebt. Je hebt tijd voor jezelf nodig. Eigenlijk zou ik het liefst wil zeggen dat ze maar gewoon moeten gaan en niks meer zeggen. Dat doe ik dus niet ik ga met ze praten en probeer de ander gerust te stellen. Vervolgens gaan ze weg en laten mij achter, alleen! Nu komt het misschien een maand later blijken ze opeens alles verwerkt te hebben en hebben toch opeens zo’n leuke vriend! Ik word er ziek van. Zie je, het moet dus gewoon aan mij liggen. Misschien kom ik er nog wel achter wat ik verkeerd doe waarschijnlijk ben ik te begrijpend en gaat het beter als ik me wat minder begrijpend opstel en me gedraag als een klootzak misschien blijft er dan iemand bij me!

Baan

Je hebt een baan. Woensdag halfnegen beginnen. Ik ben benieuwd hoe je het gaat vinden.

De ochtend is bij mij begonnen toe ik gebeld werd door het uitzendbureau met de vraag hoe het gesprek gisteren bij Dijkgraaf-Rijsdorp was afgelopen. Het lijkt erop dat ik donderdag zal gaan horen of ik het geworden ben of niet.

Later op de ochtend heb ik nog met Jolanda gebeld. Ze was niet zo in de stemming en leek haar twijfels te hebben. Ik hoop dat het allemaal goed komt met haar!

Brillenman
Het was niet koud buiten toen ik uiteindelijk om drie uur buiten was om naar de brillenman te gaan om mijn ogen te laten controleren. Snel naar de stad gefietst en de winkel ingelopen. Ze hebben een actie op brillen tot 2000,- gulden korting op multifocale glazen. Jammer ik dacht dat het ging om gewone brillen maar nee dus, helaas. Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt en mocht mijn hoofd in de steun leggen die het meetapparaat moest voorstellen. De man keek naar mijn ogen en ik kreeg een heel rottig lampje recht op mij gericht. De opticien was duidelijk niet blij met dat wat hij zag. Na de vraag of ik ook contactlenzen droeg waarop mijn antwoord bevestigend klonk bleek dat hij dat al gezien had. De afdruk van de lens stond in mijn hoornvlies gedrukt. Er was een heel groot verschil in sterkte die ik had en die ik nu nodig heb. Volgens hem een gevolg van zuurstoftekort voor de ogen. Dit kan echter nog bijtrekken en hij raadde mij dan ook aan om nog een tijd met deze bril op te blijven lopen om te zien hoe de ogen zich nog kunnen herstellen. Ik ga nu zaterdag over een week weer kijken hoe mijn ogen er dan ‘bijzien.’ Een schok was dit nieuws voor mij toch wel en ik ben al de hele avond aan het proberen of ik kan proberen om mijn kijkvermogen op te krikken onzin natuurlijk want zo snel gaat dat niet.

Literair café
Ook is er goed nieuws, ik heb de organisatie van het literair café gesproken en ik ga op zondag 28 januari van het volgend jaar in het café optreden. Waarmee en hoe word nog midden jan besproken. Ik wil het liefst allemaal nieuw materiaal brengen.

Het werk valt dus mee. De eerste drie dagen heb ik niet veel meer gedaan dan dozen uitpakken en inruimen. Het is een groot bedrijf, ik ken nog nergens de weg dus ik loop echt van de een naar de andere kant van de zaak. Vervelend was wel dat ik mensen niet met hun vragen kon helpen juist omdat ik niet wist waar alles ligt. Soms vragen de mensen ook om dingen waarvan ik het bestaan niet eens ken. De derde dag kon ik sommige dingen aanwijzen of wist ongeveer in welke hoek het moet liggen. De komende dagen blijf ik inruimen en aan het einde van deze week gaan we verder kijken naar wat ik ga doen.

Ik mis Jolanda. Zaterdagavond was ik in de stad en het was wel leuk maar toch het was niet je dat! De hele familie was weer present, Mieke, K, A en ik. Ik ben de hele avond met hun verder opgetrokken.

Om tien uur stond ik voor de deur van Dijkgraaf-Rijsdorp handelaar in kantoormeubelen. Ik naar binnen zie ik alleen maar kantoorartikelen. Het is dus een zaak met paperclips, punaises en daarnaast hebben ze ook nog kantoormeubels op beperkte schaal. Ik moest even wachten want het was nogal druk. Toen ik had gezegd waar ik voor kwam werd ik gelijk naar een kamertje gebracht met de woorden.’ Je was al aangekondigd ben zo bij je.’ Het was te hopen voor hen dat het bureau wat ik toen zag niet hetzelfde was als de bureaus die ze verkochten want dan vreesde ik het ergste. Goed, de man kwam binnen en we begonnen met het gesprek. Hij vroeg van alles naar mijn journalistiek verleden, hoe ik er toe was gekomen om naar de school voor de journalistiek te gaan of ik tegen lastige klanten kon. ‘ja dan heb ik nog een vraag, er zijn mensen die het raar vinden dat ik het al in het eerste gesprek vraag maar toch doe ik het, hoeveel moet je verdienen?’ Ik wist even niet wat te zeggen. Het is moeilijk om een bedrag te noemen uiteindelijk kwam ik op 2300,- uit. Je kon aan hem zien dat hij het nogal veel vond. ik zei maar gelijk mij aanvangssalaris hoeft het niet te zijn ik moet me eerst nog eerst bewijzen. Dat stelde gerust.

Ondanks deze ene lastige vraag was het een vrij ontspannen en geslaagd gesprek dat zei ik ook. Mijn ’toekomstige baas’ zei daarop dat dit soort gesprekken voor hem het beste werk om te ontdekken of iemand goed is voor het bedrijf,’Je kunt wel moeilijke vragen gaan stellen maar dan wordt de ander nerveus en is niet meer zichzelf en dan weet je nog niks.’ Helaas kreeg ik niet meteen uitsluitsel of ik aangenomen was er zijn nog twee andere kandidaten. Wel denk ik dat ik een grote kans maak.
Terug thuis heb ik mij omgekleed. Ik had namelijk voor het gesprek een pak aangedaan compleet met das. Het zat vandaag niet zo. De was gedaan. Gegeten.

Vanmiddag had ik plotseling de behoefte om de chemobox te legen. In de box lagen nog medicijnen van de vorige bewoonster van mijn huis van minstens vijf jaar oud, het stonk erg! Oké ik de boel inpakken om weg te brengen. Behalve de chemo moest ik ook nog naar de bieb boeken van Deelder halen om me voor te bereiden op het interview. Ik hoop dat ik tijdens het lezen van zijn gedichten en verhalen een idee krijg wat ik precies met hem ga doen.

Bij de Apotheek moest ik vervolgens weer in een rij staan om mijn oude medicijnen af te geven. Ik reed daarna door naar de Halfords om mijn oude batterijen af te geven. Het is nog een hele gebeurtenis zo’ n chemobox legen. Weer in de rij.
Het ging allemaal niet meer zo snel bij de boieb kon ik heel moeilijk de boeken van Deelder vinden maar goed ik heb ze nu! Het enige wat ik nu nog moet is ze ook lezen.

Om vier uur naar moeder (oma), ze was een beetje in de war zei ze zelf.’Ik heb ze ook niet allemaal meer op een rijtje’. Het was er wel even leuk om te zijn.

Thuis aangekomen eten gemaakt uitgeschoten met het zout. Niet te eten die rijst. De groenten daarentegen…
Om half acht snel naar Gigant gereden om de kaartjes te scheuren. Aangekomen bleek dat de eerste voorstelling compleet was uitverkocht een unicum! Druk dus maar we hebben het gered en nu zit ik hier.

Woensdagavond naar Orpheus. Ik heb een kaart voor Henk Westbroek, die van “Als jij je kleren aantrekt zonder haast… ” maar goed ik kwam dus een beetje bijna te laat. Snel ben ik maar gaan ziften in een halfvolle zaal er zaten ongeveer 400 mensen maar goed. Westbroek deed zijn best en het was erg goed . Toen kwam de pauze een goede tijd om te kijken naar de andere bezoekers van het concert . Het viel me op dat het publiek jonger was dan het gemiddelde schouwburgpubliek al waren het voornamelijk dertigers en niet zoals ik had verwacht de oudere tieners en beginnende twintigers. Ze zullen wel geen geld hebben voor het kaartje. Veel was er dus niet te zien alhoewel er werd in het openbaar gekust. Iets wat je niet zo snel ziet bij de oude mensen die meestal in de schouwburg zitten. De verrassing kwam echter na de pauze! Ik zat voor de verandering als een van de eersten weer in de zaal.

Toen moest ik opstaan om mensen er langs te laten keek ik plotseling in het gezicht van Sonja, een getrouwde vrouw waar ik iets mee heb uitgevreten. Het ergste komt nog haar man kwam achter haar aan en kwam precies naast mij zitten. whooooh dat zit niet prettig kan ik wel vertellen. Als hij eens wist wat ik met zijn vrouw gedaan had… Het is trouwens de enige getrouwde vrouw waar ik ooit wat mee gedaan heb hoor! Is drank een excuus?

Donderdag weer gewerkt, kroepoek gebakken. De kok heeft mij uitgelegd hoe dat te doen. ‘Je moet er licht overheen wrijven dan wordt het vanzelf groter, haha….

Een verhaal over de laatste dagen. Afgelopen dinsdag ben ik begonnen in het bedrijfsrestaurant van Centraal Beheer in Apeldoorn. Ik moest er om half acht zijn. Ik heb ongeveer een uur om mezelf te zijn en een half uur nog naliggen dus de wekker stond op: zes uur. Twee over half acht was ik aanwezig. Het bleek dat ik echt in de keuken moest helpen als zijnde koksmaatje. Die eerste dag heb ik een beetje lasagne gemaakt en.. . nog meer. Woensdagochtend had ik vrij en ben ik de hele dag bezig geweest met het vernieuwen van het internetboek. Dit zou ik al eerder gedaan hebben maar het kwam er maar niet van. Sinds kort sta ik ook vermeld op http://poezie.pagina.nl/ een goede reden dus om het boek snel te veranderen.

Maandagavond was ik om iets voor half acht aanwezig bij Gigant oom de kaartjes van filmliefhebbers te controleren. Er zaten verschillende mensen aan tafels druk te praten, waarover kon ik niet verstaan. Het was wel iets leuks want er werd ook gelachen. Barbara die mij ook had ‘aangenomen’ was er ook of ik koffie wilde? Graag, hoeveel mensen komen er eigenlijk er waren maar drie kaarten verkocht.

Om tien voor acht stond ik voor de deur bij de eerste filmzaal op de mensen te wachten en om acht uur bij het begin van de film stond ik nog op ze te wachten. Toen kwam de kasamedewerkster er aan voor de eerste film ‘Topsy Turfy’ was geen enkele kaart verkocht. Dat kwam niet vaak voor ook de ‘draaier’ ( de man die de film opzet) had het nog nooit meegemaakt maar het gaf ons wel even de tijd. Om half negen begon ‘Virtigo’ en ik begon na film één te vrezen voor de bezoekersaantallen voor deze film. Het viel uiteindelijk mee, veertien mensen.

onder de indruk
Omdat dit de laatste film van de avonds was kon ik zelf ook gaan kijken! Nou ik heb het geweten. Er zijn weinig films die mij van slag kunnen brengen. De laatste keer dat van slag was door een film was geloof ik in ’87 door ‘The accused’ met Jodie Foster of vergis ik mij in het jaar? Het is Alfred HItchcock dus gelukt om mij na zo’n tijd weer hevig van slag een film te doen verlaten. De film gaat over liefde en bezetenheid en over zelfmoord die geen zelfmoord is. Volgende week maandag als ik weer moet draait hij nog. Ik weet het niet zeker moet ik hem nog een keer zien of nooit meer? Gisteravond was ik weer aan het zingen. Het kost me moeite!