Ok, Jolanda is dus die vrijdag bij me wezen slapen. Serieus dat hebben we ook nog gedaan. Wat meer hoef ik niet te vertellen. Zaterdag is Jolanda naar haar ouders geweest. Ik bleef niet eenzaam achter, Richard kwam. Samen hebben we een poging gedaan om iets van mijn internet site te maken qua opmaak. Ik heb nu een idee waar het heen moet. Het is echter nog steeds niet hoe ik het wil hebben maar dat komt wel.

Er stond een enorme lading afwas, die hebben we laten staan. Patat met kroketten, veel mayonaise, Ketchup van de Remia, appelmoes van de Edah en o’ja ook nog Satésaus. Het was wel lekker maar patat wordt wel erg snel koud. Om acht uur kwam …. mij alweer ophalen, eten met de familie.

Een ex met vriendin moeder en broertje en Jolanda en ikke dus. Wat had ik ook alweer, soep. De laser ging niet door er was een technische storing. Wel kregen wij nog drank aangeboden.
Morgenmiddag meer over zaterdagnnacht over mijn vriendin en haar nichtje, leuke nacht!
O’ ja morgen ook nog het CONCERT in het theater. Tot ziens

Als je om vier uur bent gaan slapen is het geen goed idee om, om negen uur al weer wakker te zijn. Toch is dat wat mij afgelopen zondag overkwam. Een afspraak om naar een tentoonstelling van Asterix en Obelix te kijken in Leiden. Het leek mij vrijdag toen ik gevraagd werd heel leuk. Zondagmorgen was het minder. Uiteindelijk ben ik toch gegaan. Om half twee stond ik dan voor de Burger King te wachten op een vriend van mij met zijn vriendin. Ze waren te laat. Verontschuldigingen.
Het was even zoeken welke kant we nou op moesten gaan, links of rechts hier? De koningin en Willem-Alexander hebben nog in Leiden gewoond op het Rapenburg.

Het museum zelf was voor niks te bekijken waarschijnlijk omdat ze aan het verbouwen waren. De tentoonstelling echter was niet voor niks en voor maar liefst twee gulden vijftig kwamen we de tentoonstelling binnen. Het is leuk om het verschil te zien tussen stripboek en de werkelijkheid. Het zij er nog heel wat de muren van een Gallisch dorp zijn bijvoorbeeld van steen en hout in plaats van alleen maar boomstammen zoals in het stripboek. Een van de belangrijkste en meest schokkende ontdekkingen was de bard, De werd zeer gewaardeerd en niet in de boom gehangen. Ik had toen moeten leven! Ach we waren er nu toch dus de rest van het museum ook doorgewandeld en een vraag blijft daarbij hangen. Ik ben er nog steeds niet achter. De homo Erectus ( rechtopgaande mens) staat verder naar voren dan de andere menssoorten die ook al rechtop liepen. Ziet u het probleem? Raar. Om vijf uur moesten we er uit.

Herinneren dat ik volgende keer geld meeneem. In de museumwinkel was een beeld van Homerus (o.a schrijver van de Odysee). De straat was vol, de mensen waren bezig met het voorbereiden van het feest. Een feest ter ere van Het ontzet van Leiden in 1574. Ik dacht altijd dat het ’72 was! Niet overal was men aan het voorbereiden er werd ook een voorschot op het feest genomen. Een bluesband speelde en zong.

Iets verderop, Lodeizen, ‘Je moet met het leven omgaan zoals je ook met moordenaars doet’ olftewel het enoge wat je kan doen in dit leven, LEVEN. Een winkelstraat was vrij rustig. De bordjes van de VVV met verwijzingen naar huizen zijn duidelijk. De vroegere Latijnse school, Rembrand van Rijn had er gestudeerd, medicijnen geloof ik dit alles voordat hij besloot schilder te worden. Een fontein, ‘Zie je wel, ik zei het toch!’

Op zoek naar een plaats om te eten kwamen we de fontein tegen terwijl aan de waterkant delen van de grote kermis te wachten stonden op het grote feest. De kleppen dicht. Het eetcafé,’De Bruine Boon’ net in andere handen overgegaan heeft redelijke prijzen en goed eten, jammer alleen dat ze net terwijl wij er zitten de deur moeten repareren. Je gaat niet ergens binnen zitten om het koud te krijgen en zeker niet als je aan het eten bent. Goed, het eten was lekker. Vraag ze maar naar de deur ALS JE OOIT NOG EENS IN LEIDEN BENT. Ach ik heb allebei de eigenaren nog gefeliciteerd met de nieuwe zaak ze keken wel een beetje raar! Het was tijd. De trein bracht mij terug en om iets over negenen was ik thuis.

Ik heb vanavond iets leuks gehoord. Iets wat ik later nog wil weten en wat ik iedereen wil laten weten. Op mijn koor zijn er twee jongens en drie meisjes die mij wel erg leuk vinden. Ik heb het zelf gehoord van één van de twee jongens, hij is hier al vaker geweest. Hij is pas voor zijn homoseksualiteit uitgekomen en kwam daar met mij over praten. Ik was hem een paar keer tegengekomen in de ‘Coming Out’in Apeldoorn, hij dacht dat ik ook homo was. Ik heb hem uitgelegd dat ik
nergens mee zit ook dat ik het niet ben.Het is wel een aardige jongen en misschien als ik het wel was geweest dan, misschien. Leuk nieuws hé? Ik heb schijnbaar toch iets!

Soms ben je bang dat je het niet hebt en dan is het goed om zoiets als dit te horen. Het kan je weer een beetje helpen met jezelf.Het is niet altijd makkelijk om jezelf te zijn vooral als ‘jezelf’niet is zoals ‘de meeste mensen’ zijn en dat ben ik in ieder geval niet, gelukkig niet.

Wat valt er nog meer te vertellen over vandaag? De website is af, ik heb iemand gevonden die mij iets kan vertellen over hoe je een cd omzet naar mp3. De bedoeling is om mijn versie van ‘Laat Me’als Mp3 op het net te zetten in de volle vier minuten.

In de Apeldoornse Courant stond een advertentie van het Edison College voor een leraar Engels. Ik kan wel Engelse les geven maar…

Mijn dag is begonnen met het uitgebreid lezen van het Volkskrant Magazine. Ere stonden twee artikelen in waar ik iets mee heb. Het ene artikel ging over de nacht in het Centraal Station van Rotterdam. Nou ben ik ’s nachts dan wel niet op het station Van Rotterdam geweest maar wel in Utrecht en wat ik gelezen heb verschillen de stations wat nachtelijke bevolking betreft niet veel van elkaar. Die ene nacht op Hoog Catharijne en station waren er ook de zwervers, drugsdealers en totaal in de war zijnde mensen. Het is echt waar zoals ook in het artikel staat, als je een nacht op het station hebt doorgebracht is het ’s morgens toch zij (de reizigers) tegen ‘ons’. Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten doen een nacht doorbrengen op een van grotere stations van Nederland. Je krijgt gelijk een ander idee van de mensen die daar zijn. Je wordt ook anders bekeken door spoorwegpersoneel en politie je ziet ze bijna denken, ‘Weer een!’ althans zo voelde ik dat.

Het andere artikel ging over het verschijnsel ‘life coach ‘. Een vrouw die eerst in de IT werkte had dankzij haar coach á 175, – per week een nieuw leven. Ze was nu schilder? Wat deed die life coach voor die 175 gulden. Een telefonisch consult van een half uur en ondersteunend emailcontact??????? Goed zij had er baat bij. Ik kan ook goed met mensen praten, zou het niet een leuk beroep voor mij zijn? Ik ben dan wel niet goed in mijn eigen leven maar dat van een ander….

Boodschappen gedaan. Nu ik niet mag bukken valt me pas goed op hoe laag alles staat, irritant! Vandaag met een winkelwagentje alweer omdat ik iets niet mag, tillen. Ja nu moest ik dus met het Edah winkelwagentje naar huis daar uitpakken en vervolgens weer met hetzelfde wagentje weer naar de winkel om daar vervolgens mijn ene gulden weer uit het winkelwagentje te halen, wie heeft dat uitgevonden die borg? Dat was mijn dag wel weer. Je maakt niet echt veel mee als je de hele dag thuis zit. Ik wil het ook nog even hebben over de webcam terwijl ik dit verhaal aan het tikken ben kijk ik ook af en toe nog naar een ‘cam’. Meisjes met de afstandsbediening in de hand kijken recht in de camera de kijker ‘kushandjes’ toewerpend. Het wil niet echt leuk worden.

Laat opgestaan vandaag, te laat. Vannacht min of meer bij toeval de online chat van Tiffany gehoord. Het moest een live chat zijn maar dat was het niet! Er was een audio gesprek via Mediaspeler en een gewone tekstchat. Op de tekstchat kwamen zinnen te staan die Tiffany nog niet had uitgesproken, volksverlakkerij dus. Echter wel leuk om haar stem weer te horen.
Goed ik was dus wakker geworden, gegeten, gewassen, krant gelezen. Elektronische post bekeken. Veel post uit Amerika over Tiff en de chat! Op mijn site was van alles mis, teksten die raar staan, tellers die het niet doen. Dus alles maar weer eens omgegooid. Ik denk nu dat er de komende tijd niet meer zo veel aan het onderwerp van het boek zal veranderen. Het is op het moment vrij mooi te lezen met het nieuwe lettertype en alle tekst op één scherm. Wel ga ik begin volgend jaar ook met de camera werken maar dat duurt nog even. Als laatste qua internet andere sites en gastenboeken beschreven om mensen naar mij boek te lokken. Het heeft wel effect want er zijn maar liefst twee nieuwe inschrijvingen in mijn gastenboek, jottem!

Vanmiddag ben ik naar de H en M geweest om over mijn komende werk te praten alleen de mevrouw die er de leiding heeft was net met een andere belangstellende in de weer dus moet ik morgen maar kijken of ze er is of het anders maandag nog eens proberen werd me gezegd. Zal ik zeker doen want ik krijg er steeds meer zin in.
Rijst gegeten en de krant weggebracht althans dat was de bedoeling. Het bleek dat er een jas werd gekocht bij Halfords, ik mee.

Krant weggebracht.

Nu dus mijn dagboek waarin ik nog weleens wat vergeet te vermelden. Zo weet het nog niet dat ik nu vrijwilliger geworden ben bij Gigant (cultureel centrum in Apeldoorn. Ik ga elke maandagavond in het filmhuis kaartjes scheuren voor twee films, om acht uur en om negen uur de voorstelling van negen kan ik zelf ook nog zien. Ik begin maandag o.a met Vertigo van Hitchcock. Ik weet slechtere films om mee te beginnen.
Dat was het voor nu. Ik ga nog een brief naar Australië tikken maar dat komt later!

Geen zin. Vandaag om half zeven opgestaan, het was wel een beetje vroeg (voor mij althans) maar ik kon het gewoon niet langer uithouden in bed. Ik hoorde ‘De Volkskrant’ in de bus vallen. Koffie gezet en de krant gelezen. Om half acht klaar. Tot half tien tekstwijzigingen ingevoerd. Gegeten en mijn ziekenfonds in orde gemaakt.

Ik moet van ziekenfonds veranderen omdat ik niet langer bij mijn oude ziekenfonds IZZ mag blijven. Dit fonds is namelijk speciaal voor mensen die werkzaam zijn in de gezondheidszorg en dat ben ik al een aantal maanden niet meer vandaar… Voor het uitzoeken van het juiste ziekenfonds voor mij moest ik wat papieren opzoeken terwijl ik daar zo mee bezig was kwam ik een heleboel brieven en kaarten tegen, kerst -en nieuwjaarskaarten, vakantiegroeten maar ook liefdesbrieven van oude liefdes. Het zal aan mij liggen maar ik word daar erg weemoedig van. Ik moet bij zo iets altijd denken aan mijn tijd met die ex-en. Goede tijden, slechte tijden. Goed voor weer een weemoedig en tragisch lied of gedicht. Leuk was wel dat ik naast al die kaarten en brieven ook weer een keer mijn geboortekaartje zag, een paarse envelop echt jaren zeventig. Bij de bibliotheek, krant gelezen op zoek naar werk er zat niet echt iets bij. Om zeven uur naar het koor geweest, zwaar… en nu slapen…

Uit mijn dagboek van 28 augustus 2000 Het is nu maandagavond.

Zaterdagmiddag om twaalf uur ben ik bij mammie geweest. Ze lag in bed en was moe. De zuster had mij het eten gegeven om mammie hiermee te helpen, soep, fijngemalen vlees, aardappels, groente en pudding ze
at het niet op en had er geen zin in met moeite kreeg ze enige happen van het eten naar binnen. Het leek echter niet te smaken. Het is nog steeds raar om mammie zo te zien. Al die tijd heeft ze voor ons gezorgd en nu moeten we haar verzorgen dat is vreemd om je te realiseren.

Om half vijf had ik afgesproken bij Jeroen en Sylvia eerst met z’n allen te eten en daarna naar Mysteryland bij Bussloo (een groot housefeest in de open lucht) Naast Jeroen en Sylvia gingen er nog zesandere mensen mee Sandra en Bert met haar zus Chantal. Zij waren ere chter nog niet en zouden pas later komen. De Friezen waren er echter al wel.

Jeroen had zijn best gedaan op de macaroni (bevat veel energie) en
ik heb er dan ook aardig wat van gegeten. Er was vrij veel gemaakt
dus er bleef nog aardig wat staan.
Na het eten gingen er nog wat mensen slapen (ik noem geen namen)uit
voorzorg. We moesten tenslotte de hele nacht nog door en ze wilden
niet graag het risico nemen iets te missen door oververmoeidheid.
Ik ging naar huis om me te verkleden. De kleren die aan zou doen had
ik al van te voren klaargelegd. De laatste tijd heb ik eigenlijk
altijd hetzelfde aan, zwart.

Terug bij Jeroen en Sylvia bleek dat Sandra en Bert samen met hun zus al waren aangekomen. Haar zusje lijkt erg veel op haar en het blijkt dus een tweeling te zijn, dat is te zien. Een taxi werd gebeld en er werd nog wat gedronken.Toen gebeurde het Chantal meende een taxi te horen en vroeg aan mij of ik mee ging kijken. Natuurlijk zeg ik ja en samen rennen we naar
de weg hand in hand ik let niet meer op en struikel over een betonnen
paaltje (Jeroen zegt later dat dit een heel oude wegwijzer is). Geen
taxi. Ik sta weer op en loop verdwaasd naar de tuin terug. Ik heb wat
bloed aan me arm zitten en een schaafwond op mijn rechterhand. Verder
lijkt er niks aan de hand te zijn totdat ik mijn been voel trekken,
ik trek mijn linkerpijp omhoog blijkt dat mijn onderbeen een kleine
open wond heeft. ‘Het moet wel gehecht worden’ zegt Jeroen als hij er
even naar gekeken heeft maar ja de taxi komt zo dus hebben we geen
tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan. Om half twaalf komt eindelijk de taxi en zijn we op weg naar Mysteryland.

We kunnen door de Vip ingang omdat we een rolstoel bij ons hebben, niet ik maar een ander. Bij de ingang is het gelijk zoeken naar de EHBO tent terwijl Sietse verdwijnt om drankbonnen te halen. We zijn hem dan ook kwijt.
Een kwartier later duikt hij plotseling weer op en we gaan richting
EHBO. Het is nog niet makkelijk de ingang te vinden en we moeten er
eerst helemaal omheen. Eenmaal binnen moet ik op drie verschillende
stoelen plaatsnemen en wordt het been gehecht. Dit alles zonder
verdoving, ze willen waarschijnlijk geen verdoving gebruiken met al
die drank en pillen daar op het feest. Drie hechtingen gaan erin. De
pijn tijdens het hechten valt mee, ik had gedacht dat het toch meer
zeer zou doen , alleen als het touwtje wordt aangetrokken voel ik me
iets minder maar ik blijf maar praten tegen een van de mensen daar
dat leidt af. Er gaat een verband om. Op naar de muziek.

Toen er gehecht werd vroeg ik nog,’Hou ik hier een litteken aan
over?’, een oorlogswond had de man gezegd, groot zal het litteken dus
wel zijn.

Sietse was met me meegelopen en we begonnen weer over Chinezen. De
hele tijd al had hij het er over gehad om het een keer met een
Chinese te doen en we zaten te zoeken naar Chinese vrouwen om onze
fantasie uit te leven Jammer maar dan moest er zijn genoeg vrouwen op
mysteryland aanwezig dus het moest wel lukken. Blond, bruin, zwart.
Ik had niet veel last meer van mijn been, toch was iedereen bezorgd om
mij en om de zoveel tijd werd mij gevraagd hoe ik mij voelde.
Ja het enige wat ik ervan voelde op dat moment is dat het af en
toe wat trok meer niet. Ik ben benieuwd hoe het er uit zal zien
nadat het genezen is, hoe groot zal het litteken zijn?
‘Moet je een pilletje?’ Ik heb al een keer eerder een halve genomen.
Was het een succes? Ik weet het niet anders dan anders voelde ik me
toen niet misschien zou het dit keer anders zijn. Het pilletje kreeg
ik in mijn hand gedrukt in mijn mond gestopt en doorgeslikt een
beetje water na.

Weer terug naar het feest. Het domme was dat ik steeds naar alle
vrouwen zat te kijken en niet gewoon maar met de vraag hoe ik ze zo
ver kon krijgen dat ze met mij de bossen rondom Bussloo gingen
verkennen. Doordat ik daar te veel over nadacht en te weinig deed
kwam er natuurlijk niks van. Op een moment zag ik een heel mooi
meisje en ik wist niet wat te doen een andere jongen wel en hij
ging met haar aan de dans ik ben maar weggelopen. Het is moeilijk om
een ander te zien lukken waar jij faalt. Ik kan dat in ieder geval
niet. Sietse was mij ook niet vergeten, door de verhalen die we
samen hadden was hij in mij een vuns gaan zien waar hij zich in
herkennen kon en samen liepen we dan ook een beetje rond. Hij vroeg
van alles aan me en probeerde mij uit te horen. Dat is niet erg
moeilijk bij mij hoor! Ik heb geen geheimen en iedereen mag alles van
me weten. Ik werd ook nog uitgenodigd voor een gezellige avond samen
met zijn vrouw Omstreeks vijf uur begon bij Jeroen de vermoeidheid toe te
slaan en hij was er even aan toe om te zitten. Zijn neef kwam ook nog

weer langs. Even later kwam hij terug, ‘ik geloof
niet dat ik op het juiste moment kwam’. ‘Het komt wel weer goed hoor.’
‘zal wel.’ Ja hoor even later was Jeroen er al weer en het neefje was
weg.
We zijn uiteindelijk tot over zessen gebleven waarna er een taxi
moest worden gezocht. Dit was niet zo makkelijk en bij de ingang
moesten we dan ook een aardige tijd op een taxi wachten. Net toen ik
055 – 5413413 had gebeld voor een taxi was er een busje beschikbaar
waarmee we naar huis gingen.
Bij het huis van Jeroen aangekomen ging deze snel naar bed. De rest bleef zitten
we hebben er uiteindelijk tot bij elf uur gezeten. Waar we het over
gehad hebben? Seks, vrienden, verwijderingsbijdrage, discotheek, homo’s en busjes ( vooral wat je er zoal in kunt doen). Toen was het tijd voor seks, niet voor mij! Ik ben maar op de fiets gestapt en naar huis gereden. Het ging trouwens niet zo lekker met me been. Thuis aangekomen heb ik vrienden opgebeld om met mij naar de dokter te rijden voor een tetanusprik. Bij de dokter aangekomen bleek dat ik het vaccin eerst zelf bij de dokter moest ophalen. . Om half vijf naar de dokter en spuiten één in eenspier in mijn rechterarm en één in me linker. Ach ja moet ook hé!

Uit mijn dagboek van 25 augustus 2000. Er komt meer…

Dit is de eerste keer dat ik in dit dagboek schrijf. Het is niet de bedoeling dat dit dagboek er op deze plaats lang zal blijven bestaan. Het is de bedoeling om dit dagboek zodra de thuispagina af is daarnaartoe te verplaatsen.
Het duurt echter nog even voordat de thuispagina af is. De vormgeving van de pagina blijkt een moeilijker zaak dan gedacht maar ik doe mijn best! Tot het zo ver is komen hier dus de avontuurlijke verhalen van Bastiaan Vinke per dag op de pagina te staan. Het is de bedoeling om dit dagelijks te doen en dan ook alles te vertellen dus inclusief alle sappige verhalen en dergelijke. Dit dagboek is echter niet voor iedereen te lezen alleen voor mensen die mij gevraagd hebben dit te mogen lezen of mensen die ik zelf heb uitgenodigd. Laat dit dan ook niet zomaar aan iedereen lezen!

Nou tot zover mijn eerste bericht in dit nieuwe dagboek van mij op het net!