Een atractie van het Peabody hotel is ‘The Walking of the Ducks’, een aantal eenden rend door het hotel naar een fontein en blijft daar ronddobberen. Van deze wandeling hebben we vandaag foto’s gemaakt.

Als je op vakantie bent moet je ook tijd nemen om de winkels goed te bekijken. De vijfde dag was dus onze winkeldag. Aangezien er in de buurt geen winkelcentrum is waar je goed kan winkelen gaan we met de taxi naar een ‘mall’ ongeveer een half uur bij ons hotel vandaan.

Het winkelcentrum blijkt te liggen in ‘mid-south’ waar ook het bekende Colloseum is gelegen. Helaas is het er niet van gekomen om daar langs te gaan.

Sears
Het winkelcentrum zelf is vrij groot maar ik kan weinig winkels vinden die ik echt interessant vind. Er is één boekenwinkel waar ik een boek van Jerry Schilling koop over zijn leven met Elvis. Na wat gedronken te hebben zijn we aan de buitenkant van het winkelcentrum de zogenoemde ‘strip’ gaan kijken en daar kwam de grote verrassing, SEARS. Dit winkelcentrum is bij ons wereldberoemd door het programma ‘Extreme home Makeover’, waarin een groep van mensen binnen een week een huis volledig ombouwen dan wel renoveren. Het huis wordt daarop volledig nieuw ingericht. Dat is waar Sears op de proppen komt. De interieurontwerper van het programma haalt vrijwel al de spullen bij Sears vandaan. Reden voor mij om de nodige foto’s van Sears te maken.

De broek waarnaar ik op zoek ben vind ik dus niet. Er is geen Levi’s 501 te vinden. Ze verkopen alleen maar heren 501. Na een heleboel passen (en meten) heb ik twee onderbroeken gekocht. Zo’n dag is wel vermoeiend en alhoewel we die avond nog wel geprobeerd hebben om heel hevig uit te gaan is die avond niet echt een geweldig success geworden. Mede door de zwervers op en rond Beale street.

Het was een aparte ervaring, Graceland. We zijn er met de bus heengegaan. De Elvis Presley Boulevard is geen mooie straat. De huizen zien er oud en verlopen uit. De begraafplaats, Forest Hill die ook op Elvis Presley te vinden is heel anders dan de Nederlandse begraafplaats. Er is geen steen te vinden.
Op Forrest Hill was oorspronkelijk de moeder van Elvis begraven, zij is later herbegraven op Graceland.

Graceland

De bus stopt vlak voor het huis van Elvis. Je kan het vanaf de bus al zien. Het huis staat Aan een lange laan met veel bomen. Je mag echter niet het huis in lopend. Er is een gebouw aan de overkant van het huis waar je je kaartjes moet kopen. De plaats heeft verder allerlei winkeltjes met Elvis spullen van cd’s tot en met biljartballen met de handtekening van Elvis.

Je koopt een kaartje en dan moet je wachten op het shuttlebusje. Om het kwartier komt er een busje die je naar de overkant brengt vlak voor de ingang. inmiddels heb je dan al een audiotour op je hoofd in de vorm van een koptelefoontje. Dan ga je het huis in. Het huis zelf is niet al te groot. Het laat zien hoe Elvis in het huis leefde Je mag echter niet naar de slaapkamers.

De inrichting is erg zestig/zeventiger jaren. De audioapparatuur was voor die dagen waarschijnlijk het nieuwste van het nieuwste maar nu is het oud.

Toch is het niet smakeloos.

Kantoor

Al snel ben je het huis weer uit en gaat naar het kantoor van Vernon, Elvis zijn vader.

Graven

Na de Trophy room met platina en gouden platen ga je naar buiten en opeens sta je in de Meditation Garden. In deze tuin liggen de graven van Elvis, zijn ouders en oma. Aan het begin van de tuin staat een beeld van een Engel die oorspronkelijk op het graf van Gladys (moeder) stond in Forrest hill. Je kan er gaan zitten in een patio. met uitzicht op de graven die net op de hoek liggen. Ik loop er al even heen en ik heb mijn tweede moment waarbij ik bijna moet huilen. Het eerste was toen we net Graceland binnenreden en Elvis via de audiotour vertelde hoe zeer hij aan Graceland gehecht was. We hebben nog wat foto’s gemaakt en zijn gegaan. Toch waren we nog niet klaar, er waren vliegtuigen die we hebben bezocht , een hal met al de kleding van Elvis en een andere hal met de auto’s. Na dit gedeelte zijn we naar het hotel teruggegaan.
We gaan nog een andere keer terug voor de winkeltjes.

Vandaag zijn we dan naar de Sun studio’s geweest. De plaats waar Rock en Roll is geboren. Het heeft even geduurd voordat we er waren. Aan de receptionist van het hotel hadden we gevraagd hoe we er naartoe zouden moeten gaan. Hij gaf ons dagkaarten voor de trolley. Zo kwam het dat we gedrieën in Main street stonden te wachten.

Reizen met de trolley

Terwijl we daar stonden kwam er een zwerver op Richard af met een vaag verhaal over zijn vrouw en kinderen en dat hij geld nodig had. Het gekke was dat hij daar ook nog een bedrag bij noemde, tien dollar. Om van het af te zijn gaf Richard uiteindelijk maar aan de man vijf Dollar. Dit was natuurlijk fout want nu had de man begrepen dat Richard wel geld wilde geven en nu begon de man natuurlijk door te vragen..

Nu was het genoeg en we zijn zonder de man nog verder aandacht te geven de trolley ingegeaan.. De trolley in Amerika ziet er ouderwets uit en is geverfd in allerlei felle kleuren en de voor- en achterkant van de tram zijn rond gevormd.. Ze doen ouderwets aan maar zijn dat waarschijnlijk niet. Het is nostalgie.

Aan het einde van de rit stond een bushalte. We hebben gevraagd welke bus naar de Union Avenue ging en toen we er eenmaal stonden ook maar gelijk of er een naar Elvis Presley Avenue ging. De bus 52 staat op het punt van vertrekken als wij de informatie nadat hij hebben en we kunnen nog snel instappen. Het is maar een paar haltes. Onderweg komen we ook nog Sam Philips recording tegen. Naar later blijkt dat de Sam Philips te zijn die nadat hij het orginele Sun heeft verkocht ergens anders een nieuwe opnamestudio is begonnen.

SUN studio’s

We stappen de bus uit, gaan de bocht om en dan staan we ervoor! SUN! Ja ik weet niet goed hoe ik me voelen moet. Ik weet ook niet goed wat ik zou moeten voelen. Na ja we gaan naar binnen en kmen dan terecht in een winkeltje vol met allerlei artikelen van de Sun artiesten. Niet alleen Elvis want ook Jerry Lee, Johnny Cash en B.B King zijn ruim vertegenwoordigd. Om half twaalf begint de rondtour. De cd’s in de winkel zijn vrij duur. De cd van het Million Dollar Quartet (Elvis, Carl Perkins, Jerry Lee, Cash) die ik in nederland voor acht Euro in de winkel heb zien liggen kost hier 22 Dollar. Er zijn ook een heleboel foto’s te koop. Natuurlijk heb ik na afloop een een paar gekocht tesamen met een shirt van SUN maar dat was na de tour. Dan is het tijd en we gaan de studio in. We komen terecht in een zaaltje waar de gids met onvervals knauwerig zuidelijk accent ons uitlegd hoe de start van Sun is begonnen. Sam was nog bijna falliet gegaan door wat stomme bedrijfsbelissingen. Uiteindelijk via de Prissionaires en Elvis lukt het hem om van Sun een success te maken. Wat mij nog bijgebleven is dat volgens de gids niet Elvis maar Jerry Lee zijn grootste ontdekking is.

Dan opeens via weer een trap (het is overall vrij nauw) komen we in de uiteindelijke opnamestudio en staan daar waar Elvis ook zijn liedjes heeft ingezongen. Al de wanden waren vol met foto’s van de sterren die daar gezongen hebben. De meest recente foto was volgens mij een foto van U2 die daar een gedeelte van Rattle en Hum heeft opgenomen. Hier heb ik speciaal voor Arnold natuurlijk een foto genomen.

De informatie die de gids over Elvis verteld is voor mij minder nieuw dan voor Richard.

Dan is de tour afgelopen en staan we weer in de winkel.

Dat Was Sun…
Die avond zijn we nog naar een blues club geweest met live muziek (erg goed)

Vandaag ben ik om acht uur wakker geworden. Richard en Martine waren ook al wakker en we heeben gedoucht en zijn daarna naar beneden gegaan voor het ontbijt. Het ontbijt in het hotel valt niet tegen. Er is van alles, scrambled eggs (roereieren dus) muesli , vla en van allerlei andere soorten ontbijt.

First Baptist Beale church
Na het ontbijt kwam voor mij het grote moment van de Zondag. We zijn naar de kerk geweest, de First Baptist Beale church. Een groot wit gebouw. De dienst wordt gehouden op de eerste verdieping. In een ruimte met een gangpad met aan beide kanten kerkbanken. Aan de voorkant staat een podium met de kansel aan de rechterkant een drumstel, een keyboard. In het midden de kansel.Bij de ingang stond een mevrouw die ons welkom heette. We kregen een hand van haar. Zij was niet de enige. We kregen van bijna alle mensen een hand en ze vroegen ons waar we vandaan kwamen. Heel aardige mensen. Het thema van de dag, ‘Black history, understanding our past, living today, creating our future.’ Wij waren de enige blanken! De dienst was gevuld met zang, dans en toneelspel en een dominee. Een koor zong, ik kende maar een van de liedjes, Amazing grace. Kinderen die een toneelspel lieten zien zongen ‘swing low’terwijl ze voor de kansel via de zijkant naar de achterkant van de zaal liepen. De colecte wordt niet opgehaald maar het is de bedoeling dat je de gift in een envelop komt brengen na de voorkant van de zaal. Wat wel goed is dat je op de envelop kan aangeven waaraan je het geld wil besteden.

De preek van de dominee ging over koningen 6-8 en 14-16. In deze stukken wordt het verhaal verteld van de profeet Elijah die het ongeluk heeft dat waar hij woont het eten op is. God zegt hem dat hij naar een weduwe in een andere stad moet gaan en daar te eten en drinken zal krijgen. Hij doet dit en krijgt ook daadwerkelijk eten en drinken. Er gebeurt echter iets bijzonders, het eten raakt niet meer op. De clou van het verhaal: God geeft en zal blijven geven. Niet geloven maar weten.

De overage kerkgangers waren erg enthousiast en klapten mee en gaven antwoord en hun eigen mening terwijl de dominee, reverend David Helton Sr., steeds verhitter raakte en steeds meer ging zweten. Ondanks de voor mij vreemde manier van kerkdienst houden heb ik gemerkt dat het mij wel heeft geraakt. Ik weet niet of het werkelijk mijn geloof was of de sfeer maar ik moest mijn best doen om niet te gaan huilen van ontroering. Na de preek was de dienst snel afgelopen.

De Peabody Mall is op zondag later open maar toen wij daar om één uur aankwamen was in ieder geval de ‘Starbucks’ al open. Een koffietent die je overal in de wereld kunt vinden. Weet je nog dat we in Keulen ook bij een Starbucks op de trein hebben gewacht, althans tot het tijd was om met de trein te gaan?

We hebben daarna nog even rondgelopen in het winkelcentrum. Hoe zou ik deze mall moeten omschrijven? Het is groot en lijkt op onze Oranjerie of Babylon in Den Haag. Nogmaals er zijn veel winkels met Elvis spullen. Ze zijn echter of te groot of net niet leuk genoeg. De paar dingen die wel leuk zijn kopen we ook niet omdat we willen kijken of ergens anders de artikel goedkoper danwel duurder zijn.

Om drie ur zijn we naar Isaac Hayes gegaan, een zaal met bar en live muziek op een groot podium. De bar is genoemd naar de zwarte zanger van de titelmuziek van Shaft.

Aangezien Richard en ik al wat gegeten hadden heeft alleen Martine daar wat gegeten, wij hebben het bij drinken gehouden. Wat wel mooi is bij dat drinken dat je bij de meeste bedrijven een gratis refill (nieuwe inhoud) krijgt. De live muziek die ons beloofd was begon wat laat maar opens stond er een band met jonge mensen op het podium. De zangeres was achttien, de guitarist zestien. Binnenkort komen ze in Memphis op een lokale betaalzender in een programma waarin lokaal talent wordt voorgesteld.

De zoektocht die we gehouden hebben op zoek naar een supermarket was geen success. We hebben veel gelopen maar niet gevonden .

Tijd om te eten. We kwamen uit bij een tent, ‘Thg its Friday’. We warden geholpen door een hele kleine vrouw. Zij begroette ons zoals alle Amerikanen dat bijna doen in de restaurants en winkels, ‘How are you doin’. Je kan nergens lopen of je hoort ze dat weer vragen. Het is een soort beleefdheid. In dit restaurant moet je als je iets met alcohol wil drinken je indentiteitspapieren laten zien. Ze vragen het echt aan iedereen. Het gevolg was dat we drie keer mensen zagen van rond de vijftig die hun rijbewijs lieten zien. Een meneer ging special naar buiten om zijn papieren te pakken. Natuurijk wel goed dat ze zo strikt hiermee zijn. Zo krijg je geen willekeur.

Terug naar het hotel, koffie drinken en tikken.

De plannen voor morgen:

Sun studio’s, de Piramide en de rivier de Missisipi.

Hallo lieve schat,

Gisteren bij het afscheid was ik wel wat verdrietig want alhoewel ik het wel geweldig vind om naar Memphis te gaan is het natuurlijk niet leuk om afscheid van jou te moeten nemen. Gelukkig weet ik dat er een heleboel mensen om je heen zijn zodat je niet alleen bent.

Reis

Vrijwel meteen ben ik maar doorgegaan naar mijn vliegtuig om daar het vliegtuig in te gaan. Het blijkt dat er bij het vliegtuig nog een veiligheidscontrole plaats vindt. Het papier waar mijn aankomst en terugkomst op heb staan moest ik ook laten zien, dit zat dus niet bij de papieren die ik in mijn halstasje had zitten. Het is goedgekomen. Nadat ik door het hek was ben ik gewoon maar een beetje heen en weer gaan lopen totdat het tijd was om het vliegtuig in te gaan. Toen het eindelijk zo ver was bleek dat ik nog te laat was ook. De passagiers werden afgeroepen bij tientallen. Eerst een tot en met twintig en daarna twintig tot veertig. Ik werd wakker op het moment dat de nummers zestig tot en met tachtig werden afgeroepen. Ik had nummer 32.

De negen uur durende vlucht naar Memphis is lang. Gelukkig komen de stewardessen om de zoveel tijd met water en met eten. Ik heb nog nooit zoveel water gedronken als in die negen uur. Twee keer kwamen ze langs met eten . Het was niet bijster lekker. In het vliegtuig zat ik naast een man uit India, een IT (computer) expert. Ik heb niet echt veel met hem gepraat maar hij wel goed advies toen ik een formulier moest invullen voor de Amerikaanse Douane,

Douane

’ Kruis overall maar nee aan, dan krijg je ook geen problemen. ‘ Zijn advies heb ik maar opgevolgd en naar later bleek had hij gelijk. Toen het uiteindelijk tijd was om het vliegtuig te verlaten was ik echt blij. Het is niet echt prettig om negen uur in een kleine stoel terwijl je moeilijk je benen kwijt kan. Dit was echt voor mij het spannendste moment, de douane. Ik was nerveus. Waarom? De angst dat er iets mis gaat? De Doane was een man van ergens midden twintig en eigenlijk niet iemand om extra bang voor te zijn. Toch was ik zenuwachtig. Dat was ook te merken aan mijn vingerafdruk die ik bij de beambte moest achterlaten. Eerst een linkerwijsvinger daarna een rechter gevolgd door een digitale gezichtsfoto. Dan ben je er nog niet, de bagage moet eerst nog door de scanner en natuurlijk schoenen uit, jas uit en mobile ook door de scanner.

Amerika, we zijn binnen.

Nu de koffers nog, die zijn op het vliegveld van Memphis teug te vinden in een heel andere hal dan waar de douane is. Het is een kleine vijf minuten lopen plus de vijf minuten die je nodig heb om überhaupt uit te vinden waar die hal is. De koffers zijn nu snel gevonden en Richard komt al aangelopen. De taxi naar het hotel kost 29 Dollar. De kamer ziet er goed uit. De deur gaat open en het eerste wat opvalt is het tweepersoons bed met daarachter de badkamer met bad! Er staat een muurtje tussen het bedgedeelte en de ‘woon’ kamer. Een trapje af en dan ben je in de woonkamer. Er staat geen derde bed maar de bank blijkt uitklapbaar. Verder heeft de kamer nog een eigen keukentje en twee televisies, één in de woonkamer en één in het slaapgedeelte. Drieëntwintig zenders met informatie van nieuwszenders CNN, familiezenders tot een met een special science fiction kanaal. Die avond hebben we een beetje rondgelopen in de buurt van het Hotel. We zitten midden in het muzikale hart met Beale street. De straat waar een heleboel clubs zitten. Zo is er de club van B.B King. Deze was iets te druk. We zijn die avond uiteindelijk uitgekomen bij EP club en hebben daar wat gegeten. Verder hebben we gekeken bij een shopping mall ‘Peabody’. We hebben daar al de nodige Elvis dingen gezien. Je ontsnapt niet aan Elvis hier in Memphis. Ontsnappen in ieder geval niet aan zijn afbeeldingen die is bijna overall te vinden. Het vreemde is dat ik nog nergens zijn liedjes heb gehoord in geen enkele muziekgelegenheid. Na het eten zijn we weer naar het hotel gegaan, het was toen tien uur Memphis tijd. Vijf uur in de nacht Nederlandse tijd. Ik ben dus bijna vierentwintig uur op geweest. Kan je begrijpen dat ik goed geslapen heb?

Soms gebeurt er iets wat je niet had verwacht. Gisteren overkwam mij dat; ik ben gevraagd om mee te gaan naar Memphis. Nou was het altijd al een wens om een keer naar Memphis te gaan maar op dit moment had ik dat niet verwacht.

De eerste minuten nadat het mij gevraagd was wist ik eigenlijk niet goed wat ik zeggen moest. Ik vroeg me af of het een grap was. Dat was het dus duidelijk niet. Tweede vraag die in me opkwam, kan ik zoiets wel aannemen? De kans dat je zoiets een tweede keer wordt aangeboden is natuurlijk nihil. dus uiteindelijk heb ik natuurlijk ja gezegd.

Welk vligtuig
Vandaag heb ik even gekeken met welk vliegtuig ik dan het best naar Memphis kan vliegen. Er zijn veel vliegtuigmaatschappijen die naar de hoofdstad van Tennesee vliegen. Ik heb nu een lijst en die ga ik straks sturen.

Wat ga ik in Memphis doen? Voor de meeste lezers zal dat geen vraag zijn maar voor diegene die dat nog niet weten wat ik in Memphis te zoeken heb, ik ga naar onder andere naar Graceland. Het huis van mijn grote idool Elvis Presley. In de negentien jaar dat ik al Elvisfan heb ik vaak gedacht te gaan maar ben er nog nooit geweest. Nu gaat het dan toch gebeuren.

https://youtu.be/HPbrx-cl9T4

S’ morgens wakker worden en je realiseren dat het dan toch weer 1 januari is. Weer een jaar waarin van allerlei dingen gebeuren. Sommige dingen zijn verwacht, andere onverwacht.

Wat verwacht ik van dit jaar?

Niets!

Ik wil wel van alles dit jaar maar verwachten doe ik niks. De enige die wat van dit jaar kan maken ben ik namelijk zelf dus hoef ik niks te verwachten maar moet er voor zorgen dat het een goed jaar wordt.

Het wordt dus een GEWELDIG jaar.

Er is iets geks met mij aan de hand. Ik ben aan het downloaden geslagen. Dat is op zich zelf nog niet zo raar maar wel het feit dat wat ik dan download helemaal niet of nauwelijks luister. Het lijkt wel of het mij alleen gaat om het downloaden. Als ik iet s nieuwe gevonden heb om te doenloaden en het middels het programma Azureus ook daadwerkelijk aan het binnenhalen ben, kijk ik om de zoveel minuten hoe ver de download gevorderd is.

Wat download ik?
Wat ik dan zoal download? Veel bootlegsalbums van Elvis, James Brown, met kerst een paar kerstalbums. Veel muziek dus en af en toe een film.
Ik ben één van de vele mensen die via het internet van alles in de computer stopt. Zestig procent van alles wat er via de uitwisseldiensten gedeeld wordt is porno. Vroeger deed ik aan die uitwisseling ook mee al ging het toen nog om plaatjes. Het torrentbestand had ik op dat moment nog niet ontdekt.

Waarom luister ik niet? Ik ben te druk om weer nieuwe dingen te downloaden.

Vanaf vandaag ga ik echter stoppen en ga de vele gigabytes die ik aan muziek heb daadwerkelijk luisteren. Dat kost me dus weer vele uren want ik heb echt heel veel binnengehaald.

(wordt vervolgd…)

Nazomer
Ik heb in het gras mijn wapens gelegd
en mijn wapens gaan geuren als gras
ik heb in het gras mijn lichaam gelegd
mijn lichaam is geurig als hout bitter en zoet

dit liggen dit nietige luchtige liggen
als een gele foto liggend in water
glimmend gekruld op de golven
of bij het bos stoffig van lichaam en schaduw

oh grote adem laat de stenen nog niet opstaan
maak nog niet zwaar hun wangen hun ogen
kleiner gebrilder en grijzer

laat ook de minnaars nog liggen en stilte
zwart tussen hun zilveren oren en ach
laat de meisjes hun veertjes nog schikken en glimlachen

uit:Alfabel, De Bezige Bij
opgenomen in: Dichters van deze tijd,

Dit is het een van de eerste gedichten die ik uit mijn hoofd heb geleerd. Ik moet zeggen dat ik er niet veel heb bijgeleerd. Er is nog maar één ander gedicht dat ik uit mijn hoofd ken en wel; ‘Jantje zag eens pruimen hangen’, van Van Alphen.