’31 december stop ik’, een veelgehoorde kreet aan het eind van het jaar, Soms lukt het ook nog en wordt er ook daadwerkelijk gestopt. Meestal echter maar voor een paar weken, soms zelf maar een paar dagen. Hoe ver moet het komen dat een mens zegt nu stop ik. Niet morgen maar gewoon nu. Mensen willen graag beslissingen uitstellen en noemen dan een punt wat ergens in de toekomst ligt om dan echt te stoppen of juist te beginnen met iets. Meestal ligt zo’n dag of tijdstip op een maandag. Twaalf uur s’nachts of op een eindpunt. Het einde van het jaar.

Stoppen of juist beginnen?

Zelf heb ik er ook heel veel last van. Ik ben nu al een paar maanden aan het proberen om echt serieus weer met schrijven te beginnen maar op de een of andere manier lukt het maar steeds niet en ik stel ook steeds uit.

Verleden week had ik weer een nieuwe datum bedacht waar ik me aan houden moest en wel mijn vijfendertigste verjaardag. Mijn vijfendertigste verjaardag kwam. Ik had heel weinig visite. ’s Avonds kwam er een vriend langs. Ik had dus zeeën van tijd on iets te schrijven maar het ook daadwerkelijk doen. ho maar. De dag hierna was mijn vrouw jarig en dan heb je het natuurlijk veel te druk om iets te schrijven. Uitvluchten genoeg dus. Nu is het drie dagen na mijn vijfendertigste verjaardag en zit ik dan iets te tikken waarvan ik denk dat het ook niet lang genoeg zal worden om ook daadwerkelijk een tekst genoemd te kunnen worden.

Ik heb mijn zinnen gezet op een stukje van achthonderd woorden, de gemiddelde lengte van een column. Nu vraag ik me echt daadwerkelijk af of me dat wel zal gaan lukken. Dan is er ook nog de vraag of dit onderwerp er zich wel voor leent. Laat ik nog eens wat van mijn gedachten over dit onderwerp gaan.

Nu we weten dat mensen het doen blijft de vraag; waarom stellen mensen uit? Hiervoor zijn vast meerdere redenen te bedenken maar de belangrijkste lijkt me nog dat datgene waar gestopt dan wel mee moet worden begonnen geen leuk vooruitzicht biedt. Het is niet leuk om niet meer te roken, het geeft zo’n ontspannen gevoel, het is niet leuk om elke dag dit of dat te moeten doen. Het is niet leuk om elke dag te moeten schrijven. Toch soms kan het wel leuk worden, na een tijdje iets gedaan te hebben of iets gelaten te hebben begin je er lol in te krijgen.

Je voelt je weer wat beter en ademt lichter. Je voelt dat je meer uithoudingsvermogen hebt. Zo zal het ook voor mij zijn denk ik. Naarmate ik meer schrijf, het makkelijk gaat zal ik er ook meer plezier aan gaan beleven. Als weer meer teksten van mijn hand te lezen zijn. Ik af en toe een leuke regel ontdek in mijn eigen werk waar ik na van genieten zal ik meer schrijven. Bij schrijven is het natuurlijk ook nog eens zo dat je niet moet zeggen. Ik ga schrijven maar het moet gaan doen. Als je blijft wachten op de goddelijke inspiratie kan je lang blijven wachten.

Schrijven is gewoon schrijven. Als je maar lang genoeg schrijft komt er uiteindelijk wel iets wat op een verhaal lijkt. Ik ben nog steeds niet aan de achthonderd woorden en daarom zal ik nog even door moeten tikken. Het heet dan wel schrijven maar eigenlijk is het gewoon tikken. Maar de krantencolumnist is gebonden aan zijn contractueel overeengekomen hoeveelheid van 250, 500 of 750 woorden. Je kunt in een krantencolumn precies het punt aanwijzen waarop de schrijver klaar is met zijn onderwerp, maar, helaas, nog tien zinnen moet doorzwoegen naar het verlossende einde. (Bieslog) Gelukkig, het hoeven geen achthonderd woorden te zijn. Het kan maar hoeft niet ….

Gisteren las ik op het net dat Robert Long stervende is. Ja, zo stond het er echt. Een ernstige vorm van kanker. Ongeveer twee weken geleden geconstateerd en nu al opgegeven. Vandaag las ik aan welke soort kanker het dan wel was.

Buikvlieskanker.

Nou moet ik altijd al schrikken wanneer ik hoor dat iemand kanker heeft en dood gaat maar nu gaat het om Robert Long. Ik ben nou niet een grote fan van de man maar heb toch altijd wel een grote waardering gehad voor zijn liedjes en theatershows. Zelf heb ik twee programma’s gezien, ‘NU’ en een programma waarvan de naam mij ontschoten is.

Onlangs heb ik nog de cd ‘Met liefde en respect’ gekocht waarop hij diverse oude Nederklandse liedjes zingt. Van ‘Daar bij die molen’tot en met ‘Om kwart voor zes ben ik vrij’. Het is geen hoogdravende zanger maar hij heeft wat te zeggen en doet dat dan ook door middel van zijn over het algemeen zelfgeschreven liederen en met een goede stem.

Hij schreef niet alleen voor zichzelf maar ook voor anderen, Voor Gerard Cox, voor Kinderen voor kinderen ‘als ik de baas zou zijn van het journaal’. In zijn show imiteerde hij nog wel eens de gooise r van het kinderen voor kinderen koor bij dit lied.

Een jaar of zes, zeven geleden bleek het luisteren naar zijn liederen de opmaat voor een hele rare nacht.

Nu is het zover dat we in gedachten al afscheid kunnen gaan nemen. Ik ben er nooit goed in geweest.

Enige tijd geleden ben ik begonnen met het downloaden van de tv-serie uit de jaren tachtig, The Wonder Years. Natuurlijk zet ik de serie niet alleen om mijn harde schijf om te hebben maar voornamelijk om te bekijken. Toen de serie hier in Nederland door de VPRO werd uitgezonden heb ik ook een heleboel afleveringen gezien. Toen en ook nu heb ik het er soms moeilijk mee om de afleveringen te bekijken. Niet omdat ik ze slecht vind of te lang maar omdat ik me iets teveel in de hoofdpersoon van Kevin Arnold kan verplaatsen. (denkpauze tot morgen)

Volgende maand ga ik trouwen. Vandaag over vier weken zal ik ja zeggen. Hoe leuk de voorbereiding ook mag zijn toch ben ik blij als het moment daar is en ja zelfs als het voorbij is. Ik zeg nu wel hoe leuk de voorbereidingen kunnen zijn maar eigenlijk zijn ze dus niet leuk. Het duurt me allemaal te lang. Je moet veel te veel regelen en doen, fotograaf, stadhuis, kerk etc.

De liturgie voor de dienst
Maar goed we komen langzaam bij het eindpunt. Het enige waar ik me nu nog echt druk om moet gaan maken is het maken van een boekje met daarin de liturgie voor de kerkdienst. Iemand nog een goed idee hoe je zo’n boekje echt mooi maakt? Op voorstel van de dominee komen ook de noten van de muziekstukken in het boekje terecht. Aangezien wij geen programma op de PC hebben om dit mooi voor elkaar te krijgen hebben we nu maar besloten tot knippen en plakken. Ik ben benieuwd.

Het begon zo goed vandaag. Dat wat ik wilde doen deed ik ook, de was,strijken, boodschappen etc.

Vandaag weer een poging gedaan tot het schrijven van een column, een eerste aanzet. De eerste zinnen van wat een ondeugend verhaal moet gaan worden over een man en een vrouw op het strand.

Aanzetten tot haat
Om vier uur was het tijd om het nieuws aan te zetten. Wat ik toen hoorde heeft ervoor gezorgd dat ik me zorgen maak over Nederland en zijn mensen. De Voorzitter van een politieke partij die mensen beschuldigd van het aanzetten tot haat en dat op een zodanige ‘gestoorde’ manier dat ik geschrokken ben. Is dit nu de manier waarop wij in dit land met elkaar omgaan?

Goed, de moord op Pim Fortuyn is vreselijk en is natuurlijk funest voor de democratie maar wat de mensen van zijn lijst nu uitvoeren is opnieuw een aanslag op diezelfde democratie en is mijn inziens ook niet zoals Fortuyn het gewild heeft. Dit is niet ‘In de geest van Pim Fortuyn’.

Stille tocht
Vanavond ben ik bij de stille tocht geweest die in Apeldoorn gehouden is in nagedachtenis van de al eerder genoemde Pim Fortuyn. Het aantal mensen dat is komen opdagen voor deze wandeling is redelijk, niet echt veel mensen maar genoeg om toch indruk te maken.

Wat voor mensen lopen er mee? Gewone mensen die zich zorgen maken over de dood van een politicus al dan niet door hen bewonderd, mensen met ‘Pim bedankt’ op hun T- shirt geschreven en jongens met bomberjacks die ieder een eigen Nederlandse vlag met zich meedroegen, of om het lichaam gewikkeld.

Bedreiging?

DAN halverwege de route een Ford Escort waarop met een spuitbus in oranje letters de tekst ‘Stem lijst Pim Fortuyn’ De wieldoppen zijn meegespoten. Inzittenden? Voorin twee mannen achterin een tweetal kinderen van een jaar of acht die iedereen toeroepen ‘stemmen op Pim Fortuyn’. Zodra ze mij zien zeggen ze het weer.

‘Ja ik stem’ uit de manier waarop ik dat zeg maakt de bestuurder van de auto op dat ik waarschijnlijk niet op Pim ga stemmen. ‘niet op Pim Fortuyn? Daar krijg je spijt van. Dan moet je vrouw binnenkort een hoofddoekje om. Tenslotte is het dan de beurt nogmaals aan de kinderen. Ik hoop dat jij ze jou als eerste pakken’.

Ik maak me zorgen…

Vandaag heb ik een vrije dag, alhoewel vrij? Vanochtend ben ik naar de Mensendieck therapeut geweest. Vanmiddag de trouwkaarten besteld.

Het is vandaag weer zondag en ik ben (weer) niet naar de kerk geweest, toch heb ik wel andere dingen gedaan zoals: de afwas, oud papier opgeruimd, formulieren in mapjes gestopt. Een dag die ik me niet zal herinneren maar toch ook geen slechte dag is.

Vandaag was weer een van die dagen waarvan ik zeg dat het wel een aardig geslaagde was. Vandaag is eindelijk de poster voor de migrantenvrouwen naar de drukker gegaan en maandag zullen ze ook al klaar zijn. Verder kreeg ik de kans om weer wat mensen te fotograferen al wilde niet iedereen op de foto. Kijken wat morgen brengt.

Het is laat geworden gisteravond en dus ben ik vanochtend niet vroeg op. Kortom ik ben een kwartier te laat op mijn werk. Gelijk als ik op mijn werkkamer kom word mij gevraagd of ik tijd voor een klein interview over mijn werk bij Alert. Net als ik aan mijn tweede vraag toe ben blijkt dat ik een bespreking heb met mijn chef die ik echter niet in mijn agenda had staan. Tijdens de bespreking blijkt dat er van alles is misgegaan met het ‘Fusiejournaal’, ik word nogal heftig aangevallen en weer eens blijkt dat ik hier niet tegen kan.

De hele verdere dag blijft dit in mijn hoofd zitten. Er moest ook nog een poster gemaakt worden wat gelukkig wel goed gaat. Morgen moet ik deze naar de drukker sturen en er dan maar het beste van hopen. Gelukkig kon ik om vijf uur naar huis. Om acht uur hebben Rianne en ik onze trouwkaartjes uitgezocht. Het is een vrij klein kaartje dus hebben we nogal wat moeite met de tekst die we er op willen hebben…

Het is weer maandag vandaag. Tijd om dus weer te gaan werken. Dit na donderdag en vrijdag niet gewerkt te hebben. Het was niet de beste dag. Vandaag moest er een fusiejournaal gemaakt worden. De layout van dit journaal had ik met Microsoft Publisher willen doen. Dit was ik van plan tot… ik de lappen tekst zag die in het journaal moesten komen te staan. De door mij uitgedachte layout ging dus duidelijk niet door. De hele dag heb ik daardoor laten gaan. Morgen wordt alles anders, wordt alles beter en alles nieuw.