Windows herinstalleren

Als een computer het niet meer helemaal goed doet, traag bedoel ik dus eigenlijk gewoon dan zijn er een aantal dingen die je kan doen, niet gebruikte programma’s wegdoen, tijdelijke bestanden definitief verwijderen of zoals ik heb gedaan geheel windows eraf gooien. Dit houdt in dat je wel eerst allerlei programma’s op schijf moet hebben gezet. Plaatje (foto’s) bewaard, belangrijke adressen en icq nummers opgeschreven, wachtwoorden onthouden.

Dan komt het punt dat je plotseling ontdekt dat je geen floppy’s meer hebt. Je leent van vrienden een aantal schijfjes (M+H) en slaat hier vervolgens al je belangrijke emailadressen en je foto’s van mooie mensen op.

Dan begint het! Verwijderen van Windows is namelijk heel snel gedaan maar voordat je een nieuwe versie van windows hebt geïnstalleerd ben je een paar uur verder.

Nu zou het dus weer beter moeten gaan sneller, niet dus.

Bussloo

Dat was dus gisteravond. Deze middag ben ik voor het eerst dit jaar naar Bussloo toegegaan. Bussloo is de plaatselijke plas met water.

Al fietsende op weg naar groen met groot uitgevallen zwembad kwam ik door de weilanden. Ik kwam tot de ontdekking dat ik toch wel zeer aan weilanden gehecht ben. In het ene weiland paarden in het andere weer koeien.

In één van die weilanden staat ook een boom die ooit geraakt is door de bliksem. In tweeën gespleten. De takken op verschillende plaatsen gebroken. Het is ook een mooie boom, de takken gebroken zijn als in een ronde boog om de gebroken boom terechtgekomen als een soort beschermwal om de stam heen. Wij beschermen je wel. Dit alles in een meer dan groen weiland. Even verderop ligt een dode Vlaamse Gaai midden op het fietspad. Ik denk er even over om de vogel aan de zijkant van de weg te leggen maar ik heb niks om de vogel mee op te pakken dus laat ik deze liggen.

De eerste mensen die je op een strand vindt zijn de naaktlopers oftewel de naturisten. Dit water is op die regel ook geen uitzondering. Het eerste strand waar ik ga kijken lopen een paar verdwaalde mensen rond. Op dit stuk van Bussloo kun je net aan de overkant van het water het naturistenstrand zien waar het alweer aardig druk is.

Wat liggen er voor mensen op een Veluws naaktstrand zoals Bussloo? Veel veertigers en vijftigers. Vrouwen die met een al weer te bruine huid, grijze haren, hangborsten, het haar rond de kut geschoren hebbende of juist uitbundige oerwouden, liggen, zitten danwel hangende in een ligstoel liggen te lezen of praten tegen een man die al grijs is, leren slippers draagt en iets wat in alle openheid altijd veel te klein is, verschrompeld en al bijna afgestorven. Waarom liggen ze daar? ‘Kijk naar ons, zijn wij niet mooi bruin? Wij tellen mee.’ Het is dus niet zoals je merkt een groot paradijs voor de man die denkt een paar mooie vrouwen te zien met mooie staande tieten liefst een c danwel d cup, lekker slank en een mooi netjes geschoren streepje waar je weet dat de kut zit. Helaas!

Voor de vrouwen onder ons er is voor uw ook niks te zien, de brede man 1.86 met blond haar en blauwe ogen en een heel mooi karakter zult u daar ook niet vinden. Nee die man typt nu zijn gewone dagelijkse verhaaltje hier op de computer.

doktersbezoek

Lang ben ik er niet gebleven. Ik moest vanmiddag ook nog naar de dokter voor mijn ogen. Ik heb last van jeuk aan mijn ogen. Het gesprek bij de dokter verliep zo,’goedemiddag’ ‘goedemiddag’ ‘wat kan ik voor je doen?’ ‘Nou dokter ik heb wat last van mijn ogen’ Hij friemelt aan mijn ogen ‘ziet er rustig uit.’ ‘Ja ik doe het even snel want ik heb een spoedgeval’ ‘Je krijgt een allergietest, even bloedprikken dus!’ Ik stond weer buiten.

Het boek dat ik momenteel lees is de biografie van Louis Couperus geschreven door Frédéric Bastet. Achthonderdvijfenzeventig bladzijden dat is dan wel inclusief voetnoten en register. Veel bladzijden, dik boek zul je zeggen toch is het de moeite van het lezen waard.. Nou kan men mij natuurlijk niet rekenen want ik vind alles van en over Louis Couperus interessant en wil dus ook alles weten. Louis is mijn favoriet waarbij ik vooral de Indische en Haagse romans waardeer al is bijvoorbeeld ‘Noodlot’ ook een geweldig boek. Dat ik zo van zijn boeken hou heeft te maken met de stroming (naturalisme) en de onderwerpen waarover hij schrijft,. ‘De stille kracht bijvoorbeeld heeft als onderwerp de geheimzinnige krachten die er in “het rijk van Insulinde” te vinden zijn, hij beschrijft dit dan ook zodanig dat ik de handeling van het boek levensecht voor me kan zien.

Al lezende in het boek ontdekte ik steeds meer verwantschap tussen Couperus en mij althans door mij zo gevoeld. Zijn zielleven was enigszins gecompliceerd in zich zelf gekeerd maar toch ook uitbundig naar de buitenkant. Dit herken ik bij mijzelf ook. Onrustig, hij had niet de rust om ergens lang te blijven en zijn leven is na korte tijd dan ook een voortdurende reis geworden van Nice naar Italië, naar Indië naar Den Haag terug.

Dit heb ik zelf ook enigszins. Het is dat het geld ervoor zorgt dat ik niet weg kan maar als het geld er wel was geweest was ik niet waar ik nu was. Problemen met de seksuele identiteit, waar sta ik? De uitkomst van deze vraag is bij mij wel anders dan bij Louis.

Ik heb daar tot nu uiting aan gegeven door een uitvoerig liefdes- en seksleven waar Couperus zich lijkt te gedragen als een androgyn type gedraagt daarbij zijn eigen seksualiteit ontkennende alhoewel hij later zijn homoseksueel zijn lijkt te aanvaarden. Het verhaal schijnt dan ook rond te gaan dat hij samen met prins Hendrik wel eens in een jonge jongensbordeel is gezien. Uiteindelijk heeft hij er toch wat mee gedaan. Een andere ontdekking was het vaak gebruiken van anglicismen zoals het woord ‘voeling’ (feeling). Ik heb het gebruik van deze uit het Engels ontleende woorden altijd gezien als iets van de laatste tijd maar naarmate ik mij meer in Couperus verdiep zie ik dit soort woorden vaker bij hem voorkomen. In de jaren negentig van de twintigste eeuw gebeurde dit dus ook al! Momenteel ben ik op bladzijde 304 er zijn dus nog 571 pagina’s te gaan!

Hallo Bastiaan,

zaterdag, 18 mei 02, schreef je me:

De laatste paar dagen heb ik mij ook serieus afgevraagd of ik niet lid
moest worden van de VVD, mijn partij. Mijn poging om weerstand te bieden aan
de huidige toestand waarin er een scheuring is tussen de mensen en de
politiek. Ik ben er nog niet uit!

zondag 19 mei 2002, 11:46:25 antwoord ik daar op:
Ik vind dat je dat maar moet doen! Als je actief lid bent van de vvd
zul je je zo niet thuis voelen dat je binnen een jaar gillend
wegzweeft naar een andere partij. Misschien die van Pimmetje, of cda
(past volgens mij beter bij je) of naar links (wat in ieder geval
rationeler zou zijn). Je hebt voorspeld dat er binnen een jaar
verkiezingen zijn, dus dan kun je je fout mooi herstellen.

Adios,
Richard

Beste Bastiaan,

Ik kan je mijn ervaring over de VVD vertellen. Ik heb 12 jaar lang D66
gestemd. Dit jaar kwam daar verandering in en neigde ik meer naar de
VVD. Omdat ik politiek actief wilde worden in Leiden ben ik lid
geworden van de VVD. Een koude bittere ervaring. Ik ben een aantal
keren naar de bijeenkomsten van de VVD Leiden geweest alsmede een
landelijke bijeenkomst. De VVD klaagt voortdurend over afnemende
ledenaantallen, ondertussen kijkt ze amper naar de nieuwe leden om en
als je niet geheel in het stramien van de VVD meeloopt wordt je geheel
genegeerd. Dat is mijn ervaring. Individualisme en arrogantie vieren
daar hoogtij. Dit is natuurlijk mijn ervaring in met name Leiden. Ik
heb echter niet de indruk dat het in andere plaatsen veel beter is.

Groet,

Marcel

Om twaalf uur zat ik er weer, het T’danscafé. Het begint daar pas om twaalf uur. Hoe ziet dat café er eigenlijk uit? Het is gevestigd aan een klein straatje niet ver van de overige cafés en discotheken. Het eerste wat je van het danscafé ziet is de tekst met daarop ‘Geopend op donderdag, vrijdag en zaterdag van 22.00 uur tot 4.00 uur’ in verschillende kleuren met krijt op een bord geschreven.

Woonhuis

Het café zelf is eigenlijk een gewoon woonhuis dat verbouwd is tot café. Als je de deur hebt geopend kom je eerst in een zeer kleine hal terecht waarbij je niet teveel moet bewegen omdat je anders je kop alweer stoot. Gelukkig staat er een uitsmijter die netjes voor je de deur open doet. Deze deur gaat naar de woonkamer oftewel het gedeelte dat nu fungeert als het eigenlijke café. De ruimte bestaat uit twee verschillende ruimtes gelijk links is een bar met een kleine ruimte om te zitten. Rechts van de bar is ook een fruitmachine die zo lijkt het wel voortdurend gebruikt wordt door iemand. Links van de bar zijn de wc en de garderobe te vinden. Het ophangen van een jas kost overigens vijftig eurocent niet al te goedkoop dus maar ja wat is dat tegenwoordig wel? Als je echter na de tweede deur gelijk rechts gaat kom je op de dansvloer terecht. Een gewone betonnen vloer zonder iets bijzonders een simpele discolamp aan het plafond met drie of vier kleuren.

Verder is hier ook weer de niet te missen bar uitgevoerd in degelijk lichtbruin met drie mensen daarachter, twee voor de drank en één die alleen maar voor de muziek zorgt zoiets heet een diskjockey. Hij noemt het zelf draaier maar ja!
Wat draaien ze voor muziek? Nou geweldige discomuziek uit de jaren zeventig en jaren tachtig. Gloria Gaynor komt langs evenals Thriller van Michael Jackson maar ook het onvergetelijke ‘Ich bin wie du’ van Vicky Leandros en ‘Skandal im sperrbezirk van de Spider Murphy gang . De muziek is ook de reden dat er een iets ouder publiek komt dan in de andere uitgaansgelegenheden. Het publiek dus iets ouder, gescheiden vrouwen, echtparen, mannen die ook al van hun vrouw af zijn, vrouwen en mannen die wel getrouwd zijn maar toch wel in zijn voor aandacht dan wel seks met iemand die niet hun wettelijke echtgenoot(te) is.

Dit laatste is wel erg verwarrend voor mij en juist vandaag ben ik weer bijna de fout ingegaan.
De avond begon zoals elke avond een beetje bier een heleboel dansen. Er is vandaag echter niemand die ik echt goed ken dus ik dans echt heel zielig in m’n eentje tot ergens bij halfdrie er plotseling een mooie vrouw naar mij toekomt die mij blijkt te kennen van een vorige keer. Ik herken haar echt niet maar toch de moeite waard om iets verder op in te gaan. Kortom even later dansen we samen waarbij ik niet verzuim haar af en toe aan te raken om te kijken of ze dat toelaat. Ze schijnt er weinig moeite mee te hebben. ‘Dat gaat de goede kant op!’ Ja je krijgt ook dorst van al dat gedans dus ik laat haar even met rust en haal wat te drinken voor mezelf. Ik sta even aan de kant als ze naar me toe komt met de vraag of het wel goed met me gaat. Er komt een man van de zijkant het toneel op die even met haar praat. Hij lijkt te zeggen, ‘ik ga’ dat zegt hij echter niet zo hoor ik later. ‘Nee hoor dat zei hij niet dat is mijn man’….

Gisteravond, ik was in het danscafé en daar kwam ik haar tegen. De bedgenoot alhoewel bed is hier ook niet echt het juiste woord want we hebben ‘het’ overal gedaan behalve in bed. Het gekke was dat ‘hoi’ het enige was wat we gisteravond tegen elkaar gezegd hebben. Raar is dat, we kennen elkaars lichaam en dan nu niet niet verder gekomen dan ‘hoi’.

Nu vind ik dat altijd al vreemd om mensen tegen te komen waarmee ik een band heb gehad die er niet meer is. Ik weet nooit wat ik zeggen moet of doen. Het liefst zou ik de band behouden. ‘nooit goed geweest in afscheid nemen’ van wie is dit citaat? Het past in ieder geval goed bij mij. Het komt bij mij vooral voor bij exen, dan zie ik een ex vriendin staan en denk, “Wat hebben we samen gedaan, welke films gezien, welke woorden gesproken?’ Ik wil haar van alles vragen, ‘Weet je nog dat we daar en daar… ‘ maar er komt niets.

Het zien van ‘de bedgenoot’ deed bij mij ook de vraag omhoogkomen of ik in die anderhalf jaar tussen toen en nu wel veranderd ben. Het antwoord is ja maar niet zoveel als ik wil. Ik zit nog steeds vol angsten voor van alles en nog wat. Ik doe nog steeds niet wat ik eigenlijk wil doen alhoewel ik steeds meer in de goede richting kom.

De laatste paar dagen heb ik mij ook serieus afgevraagd of ik niet lid moest worden van de VVD, mijn partij. Mijn poging om weerstand te bieden aan de huidige toestand waarin er een scheuring is tussen de mensen en de politiek. Ik ben er nog niet uit!

Het weer heeft toch mede invloed op hoe ik mij voel on tegenstelling tot wat ik altijd dacht. Het was vandaag dus hier regenachtig en zo voelde ik mij dus ook ‘regenachtig’. Nu was mijn stemming de laatste dagen toch al niet je dat, maar vandaag kon ik mij maar heel moeilijk voortbewegen. Laat ik zo zeggen tot een uur of drie heb ik niets gedaan, daarna iets.

Ik ben weer vijf regels verder met het strandverhaal. Vraagje; Is enige seksuele activiteit op een luchtbed op zee mogelijk? Heeft iemand hier ervaring mee?

Vanavond dus weer achter de PC om weer iets te schrijven. Ik heb weer wat reacties beantwoord die op mijn cu2 pagina waren beland.

http://bastiaanv.cu2.nl

Nu naar bed. Morgen tandarts en het stembureau…

De LPF haalt 26 zetels bij de tweede kamerverkiezingen. Ik kan heel veel zeggen maar ik doe het niet…

Hoi Bas,

Met plezier heb ik in je dagboeken gelezen ,ik vind het leuk om weer eens
wat van je te horen op deze manier.
Voor mij is het ook een teken dat je weer lekker in je vel zit.
Toen we samen waren schreef je regelmatig , kort daarop bijna nix meer.
Ik had nog nix van Mieke gehoord hoe het in Amsterdam was gegaan en heb nu
een beetje een indruk gekregen.
Jammer dat je de laatste tijd niet meer in de tapperij bent wezen stappen .
Vorige maand ben ik nog 2x wezen stappen in Apeldoorn dus hebben we elkaar
niet gezien.
Ik hoop snel weer iets van je te kunnen lezen.

Groetjes en kusjes van Jolanda

Wat is er verder nog voor belangrijks in mijn leven gebeurt? Vier hele leuke cd’s gekocht voor zes gulden per stuk is dat belangrijk? Het waren niet de minste cd’s waar ik vooral blij mee ben is een live cd van Otis Redding en een verzamel cd met het beste van George Harrison. sinds vanmiddag ben ik er achter dat er mensen bestaan die George niet kennen!

Abonnementen

Dan nog even op mijn werk. De afgelopen weken heb ik telefonisch halfjaarabonnementen verkocht voor het ‘Agrarisch Dagblad’ en ‘De Boerderij’. Ik heb daarbij heel wat verhalen gehoord over mond en klauwzeer. Een ziekte waarbij een heleboel dieren worden afgemaakt omdat ze ‘ziek’zijn. Gelukkig is de ziekte op zijn retour.

Afspraken maken voor verzekeringsadviseurs
De abonnementenverkoop was echter nog niet het ergste! Ik heb ook afspraken moeten maken voor verzekeringsadviseurs van de NUVA. Zij worden op pad gestuurd om levensverzekeringen te verkopen. Een collega van mij belde ook op. De bedoeling was dat ze met meneer … zou spreken ze krijgt zijn vrouw aan de telefoon;’communiceren jullie wel met elkaar?’ De man bleek een paar dagen geleden overleden. Dan heeft u natuurlijk ook niets meer aan een levensverzekering zeker?

Lastig hoor die levensverzekeringen. Volgende week ga ik misschien bij Modus Media werken als helpdeskmedewerker. Ach ja je werkt!

Hallo Marcel,

Hoe is het daar in het verre Zuid-Amerika, heb je al veel dingen gezien, foto’s genomen, misschien zelfs mensen liefgehad of ga ik nu te snel?

Weet je al hoe je terug komt? Toen ik in 1996 terug kwam uit Zuid-Afrika heb ik de eerste weken erg mijn best moeten doen om aan Holland te wennen, alles was vreemd voor mij, de mensen, de lucht, de klok kortom alles was opeens anders.

Terwijl jij daar het ‘het mooie en woeste Patagonie en Vuurland in Argentinie/Chili’ bezoekt zoals je zelf in je laatste e-pos schrijft zijn er hier in het polderland dat Nederland is rare dingen aan de hand.

De verkiezingen komen eraan en wij hebben een man als Pim Fortuyn, een gewezen professor, gewezen columnist die nu met zijn eigen politieke partij de zoals hij dat zelf zegt ‘puinhopen van paars’ wil opruimen. Marcel ik weer niet hoe goed je de man kent en of je wel eens wat van zijn rubriekjes in de Elsevier hebt gelezen maar het is een enge man met heel enge en gevaarlijke ideeën. Hij houdt niet van moslims en noemt de islamische cultuur áchterlijk’. De WAO moet van hem ook helemaal anders, stel je werkt en krijgt een ziekte, laten we als voorbeeld MS nemen(je kent de ziekte multipel Sclerose, een chronische ziekte van het centrale zenuwstelsel) dan mag je van Pim niet in de WAO maar mag je na een jaar ziektewet regelrecht de bijstand in.
Dit is althans wat ik hem zelf heb horen vertellen, tot voor kort was er nog geen verkiezingsprogramma nu is dat er dan nou ja programma het is een boek,’lees mijn boek maar’ zoals Pim zelf zegt. Het boek verkoopt erg goed en is een ‘bestseller’.
Gelukkig krijgen mensen deze week bij het kopen van ‘De puinhopen van acht jaar paars’ zoals het boek heet deze week ook het boekenweekgeschenk van Anna Enquist ‘De ijsdragers’ gratis hebben ze toch nog iets intellectueels in handen.

Je bent gelukkig niet verplicht om het boek te kopen om het te kunnen lezen. In de bibliotheken van Nederland ligt het boek ook om te worden uitgeleend. Ik ga dus nu de komende twee dagen het gedachtegoed van de heer Fortuyn lezen, 186 bladzijden lang, een teiltje in de buurt.

De laatste weken lees ik sowieso veel. Zo heb ik vandaag en gisteren ‘Kathy’s dochter’ gelezen een boek van Tim Krabbé een zeer goed boek. Het begint als Tim een e-pos krijgt van een vrouw die hem schrijft dat haar moeder is overleden, het blijkt dat Tim met deze moeder een liefdesleven heeft gedeeld hoe kort ook. De dochter en Tim blijven elkaar schrijven en uiteindelijk krijgen de dochter en Tim hun eigen liefdestijd, een liefde die eigenlijk niet kan en die zo weten zij beiden niet lang kan duren.

Marcel dit is het wel even voor nu. Ik zie je weer als je terug bent…

Groeten, Bastiaan Vinke