Het gaat vandaag weer beter met mij, al is mijn stem nog steeds niet hetzelfde maar oké ik zal vertellen over het weekend.

Het begon op vrijdagavond, Jolanda zou bij mij komen eten. Er was al een heleboel gepraat over de telefoon en er was een grote kans dat er wat zou gaan gebeuren. Ik heb er in zoverre rekening mee gehouden dat ik s’ middags bij het boodschappen naast biefstuk en sla broodjes heb gehaald en beleg. Je kan tenslotte niet iedereen yoghurt met muesli laten eten meer hoefde ik niet te halen de rest had ik in huis zoals het hoort.

Ze was wat later maar eindelijk om zeven uur staat ze dan toch voor de deur. We hebben het de afgelopen dagen gehad over verwachtingen en zenuwen. Hoe zou het zijn als we elkaar weer zagen? Ik was dus nerveus en bang een fout te begaan alhoewel ik dit al zo vaak heb doorgemaakt. Het eten was goed en de afwas hebben we laten staan. Veel hebben we daarna niet meer gezien of gedaan behalve elkaar.

Je vindt niet zoveel gek zei ze nog…

Het is er raar, vandaag was ik al weer zo vroeg wakker. Ik ben maar begonnen met de krant en de dagelijkse koffie. Om een uur of elf heb ik een gedicht op de site ‘schrijfnet’ gezet. Een paar uur later heb ik naar de reacties gekeken, heel raar. Kritiek maar ongefundeerd. De hele middag was desondanks naar de knoppen. Het is wel stom maar zelfs deze domme kritiek trok ik mij erg aan. Ach ik moet het maar langs me heen laten glijden.

Om half tien mijn vriendinnetje gebeld. Ik denk toch dat het wel wat word tussen ons twee. We hebben nog niet echt uitvoerig gezoend maar dat zit er aan te komen en misschien nog wel meer. Een vriend die op bezoek was en die ik vertelde dat ze vrijdag hier komt eten (had ik dit al verteld?) ging wel erg snel. ‘ Dan kan er dus geneukt worden?’ Dat vond ik als uitspraak wel hard maar je kan natuurlijk niks uitsluiten. Goed, ik sprak dus met mijn vriendin en we hebben het anderhalf uur over niks gehad. Ik geloof niet dat verliefde mensen echt zinnig met elkaar praten!

Terwijl ik dit schrijf staat het nummer, Lonely This Christmas van MUD te spelen. Echt lekker nummer. Waar doet het me toch aan denken? Maar goed, ik ben hier om te beschrijven wat me allemaal de afgelopen dagen is gebeurd.

Zaterdag was er de halve dag de repetitie van de YCS. Een uur te laat, staande bij de deur dacht ik er over om maar weer terug te gaan totdat er mensen aankwamen die mij binnen haalden(?) . Er is nu ook een bewegingsmens die kijkt hoe wij moeten bewegen op het concert. Het komt er dus op neer dat we op sommige momenten niet moeten bewegen en op andere momenten iets!
Na afloop van ons deel van de repetitie hoorde ik nog iets leuks. Van een ex van mij, (zij zit ook bij het koor) hoorde ik dat haar moeder het nog steeds over mij heeft. Ze vindt mij beter dan het huidige vriendje van mijn ex. Margo (de ex) zegt dat het komt doordat ik gekookt heb voor haar moeder dat viel blijkbaar erg goed. Ik schijn hutspot gekookt te hebben helaas weet ik er zelf niks meer van.Ach ja schoonmoeders ik hou d’r wel van. Ik kan me dan ook goed voordoen als de ideale schoonzoon of misschien ben ik dat ook wel. Alleen is het dan jammer dat mijn vriendinnen mij voor de langere tijd niet zo zien zitten.

Iets anders wat ik ook van Margo te horen kreeg is dat ik nadat een relatie beëindigd is mijn ex- vriendin nog lang aankijk met een aparte blik, ik was me dat nooit bewust. Hoe kwamen we op dit onderwerp? Nou, mijn laatste ex (wat veel ex vandaag) klaagt erover bij haar huidige vriendje, ze voelt zich geintimideerd. Dat was het wel wat betreft de zaterdag. Er is verder niets bijzonders gebeurt het vermelden waard. Ben ook niet uit geweest. Zondag sla ik maar gewoon over. Ik kan er wel wat over vertellen maar het was geen dag om te onthouden kortom er gebeurde niks bijzonders.

Afgelopen maandag ben ik bij de bibliotheek geweest en heb daar de krant beken voor mogelijke baantjes, (Ik heb nog steeds niets van het hotel gehoord) er staat genoeg in zo’n krant maar niet met mijn vwo opleiding en journalistiek. Je zit goed met een solide middelbare beroepsopleiding of een leuke typcursusmaar voor mij dus niet. Ja produktiekrachten genoeg gevraagd maar dat red ik niet met mijn rechterhelft (bijna gevoelloos) dus daar begin ik maar niet aan. Lopend door de Oranjerie, het overdekte winkelcentrum zag ik een advertentie bij H en M ze zoeken mensen! Hoewel ik altijd gedacht heb te oud te zijn om als verkoper aangenomen te worden ben ik toch naar binnen gegaan. Volgens de mevrouw van de winkel hoeft leeftijd geen bezwaar te zijn. Ik weet zeker dat ik het kan. Gek misschien sta ik binnenkort wel kleding te verkopen.

De verdere dag heb ik besteed aan het werken aan de pagina’ s op het internet, er zijn verwijzingen naar de pagina’s onderling gekomen, nieuwe bijzondere foto’s, een nieuw gedicht (rood) en ook heb ik het cursiefje heb ik vernieuwd. Vanaf vandaag is er elke maandag een nieuw verhaaltje.

Uiteindelijk is het dan gebeurt wat niet te vermijden was. Milosovic heeft verloren. De mensen in Servië hebben laten zien dat ze hem niet langer willen als hun president. Dat noem ik feest. De hele dag heb ik voor CNN naar het feest staan kijken. Wat me opviel was het gebrek aan nieuwe beelden. Zo ongeveer dertig keer heb ik een fotograaf de trappen van het parlementsgebouw op zien lopen zich met een blaadje en zijn eigen handen beschutting zoekend voor de klappen van de Servische politie.

Ik ben niet de enige die gekeken heeft, er zijn ook mensen die expres niet kijken omdat ze anders niet van het scherm loskomen, Remco Campert had het erover in zijn cursief in ‘De Volkskrant’. Over Campert gesproken hij heeft nu een reclame voor zijn boek bij Rainbow met gedichten, ”Kus zoekt Mond’ hij zegt het mooi. Ik ken echter geen enkel gedicht van hem uit mijn hoofd! Toch waardeer ik hem zeer. Een van de ‘vijftigers’!

Ik heb misschien een baan als nachtportier bij een hotel, het moet alleen nog wel besproken worden. Ik hoor het ergens in de loop van de komende week benieuwd of het doorgaat.

Ok, Jolanda is dus die vrijdag bij me wezen slapen. Serieus dat hebben we ook nog gedaan. Wat meer hoef ik niet te vertellen. Zaterdag is Jolanda naar haar ouders geweest. Ik bleef niet eenzaam achter, Richard kwam. Samen hebben we een poging gedaan om iets van mijn internet site te maken qua opmaak. Ik heb nu een idee waar het heen moet. Het is echter nog steeds niet hoe ik het wil hebben maar dat komt wel.

Er stond een enorme lading afwas, die hebben we laten staan. Patat met kroketten, veel mayonaise, Ketchup van de Remia, appelmoes van de Edah en o’ja ook nog Satésaus. Het was wel lekker maar patat wordt wel erg snel koud. Om acht uur kwam …. mij alweer ophalen, eten met de familie.

Een ex met vriendin moeder en broertje en Jolanda en ikke dus. Wat had ik ook alweer, soep. De laser ging niet door er was een technische storing. Wel kregen wij nog drank aangeboden.
Morgenmiddag meer over zaterdagnnacht over mijn vriendin en haar nichtje, leuke nacht!
O’ ja morgen ook nog het CONCERT in het theater. Tot ziens

Als je om vier uur bent gaan slapen is het geen goed idee om, om negen uur al weer wakker te zijn. Toch is dat wat mij afgelopen zondag overkwam. Een afspraak om naar een tentoonstelling van Asterix en Obelix te kijken in Leiden. Het leek mij vrijdag toen ik gevraagd werd heel leuk. Zondagmorgen was het minder. Uiteindelijk ben ik toch gegaan. Om half twee stond ik dan voor de Burger King te wachten op een vriend van mij met zijn vriendin. Ze waren te laat. Verontschuldigingen.
Het was even zoeken welke kant we nou op moesten gaan, links of rechts hier? De koningin en Willem-Alexander hebben nog in Leiden gewoond op het Rapenburg.

Het museum zelf was voor niks te bekijken waarschijnlijk omdat ze aan het verbouwen waren. De tentoonstelling echter was niet voor niks en voor maar liefst twee gulden vijftig kwamen we de tentoonstelling binnen. Het is leuk om het verschil te zien tussen stripboek en de werkelijkheid. Het zij er nog heel wat de muren van een Gallisch dorp zijn bijvoorbeeld van steen en hout in plaats van alleen maar boomstammen zoals in het stripboek. Een van de belangrijkste en meest schokkende ontdekkingen was de bard, De werd zeer gewaardeerd en niet in de boom gehangen. Ik had toen moeten leven! Ach we waren er nu toch dus de rest van het museum ook doorgewandeld en een vraag blijft daarbij hangen. Ik ben er nog steeds niet achter. De homo Erectus ( rechtopgaande mens) staat verder naar voren dan de andere menssoorten die ook al rechtop liepen. Ziet u het probleem? Raar. Om vijf uur moesten we er uit.

Herinneren dat ik volgende keer geld meeneem. In de museumwinkel was een beeld van Homerus (o.a schrijver van de Odysee). De straat was vol, de mensen waren bezig met het voorbereiden van het feest. Een feest ter ere van Het ontzet van Leiden in 1574. Ik dacht altijd dat het ’72 was! Niet overal was men aan het voorbereiden er werd ook een voorschot op het feest genomen. Een bluesband speelde en zong.

Iets verderop, Lodeizen, ‘Je moet met het leven omgaan zoals je ook met moordenaars doet’ olftewel het enoge wat je kan doen in dit leven, LEVEN. Een winkelstraat was vrij rustig. De bordjes van de VVV met verwijzingen naar huizen zijn duidelijk. De vroegere Latijnse school, Rembrand van Rijn had er gestudeerd, medicijnen geloof ik dit alles voordat hij besloot schilder te worden. Een fontein, ‘Zie je wel, ik zei het toch!’

Op zoek naar een plaats om te eten kwamen we de fontein tegen terwijl aan de waterkant delen van de grote kermis te wachten stonden op het grote feest. De kleppen dicht. Het eetcafé,’De Bruine Boon’ net in andere handen overgegaan heeft redelijke prijzen en goed eten, jammer alleen dat ze net terwijl wij er zitten de deur moeten repareren. Je gaat niet ergens binnen zitten om het koud te krijgen en zeker niet als je aan het eten bent. Goed, het eten was lekker. Vraag ze maar naar de deur ALS JE OOIT NOG EENS IN LEIDEN BENT. Ach ik heb allebei de eigenaren nog gefeliciteerd met de nieuwe zaak ze keken wel een beetje raar! Het was tijd. De trein bracht mij terug en om iets over negenen was ik thuis.

Ik heb vanavond iets leuks gehoord. Iets wat ik later nog wil weten en wat ik iedereen wil laten weten. Op mijn koor zijn er twee jongens en drie meisjes die mij wel erg leuk vinden. Ik heb het zelf gehoord van één van de twee jongens, hij is hier al vaker geweest. Hij is pas voor zijn homoseksualiteit uitgekomen en kwam daar met mij over praten. Ik was hem een paar keer tegengekomen in de ‘Coming Out’in Apeldoorn, hij dacht dat ik ook homo was. Ik heb hem uitgelegd dat ik
nergens mee zit ook dat ik het niet ben.Het is wel een aardige jongen en misschien als ik het wel was geweest dan, misschien. Leuk nieuws hé? Ik heb schijnbaar toch iets!

Soms ben je bang dat je het niet hebt en dan is het goed om zoiets als dit te horen. Het kan je weer een beetje helpen met jezelf.Het is niet altijd makkelijk om jezelf te zijn vooral als ‘jezelf’niet is zoals ‘de meeste mensen’ zijn en dat ben ik in ieder geval niet, gelukkig niet.

Wat valt er nog meer te vertellen over vandaag? De website is af, ik heb iemand gevonden die mij iets kan vertellen over hoe je een cd omzet naar mp3. De bedoeling is om mijn versie van ‘Laat Me’als Mp3 op het net te zetten in de volle vier minuten.

In de Apeldoornse Courant stond een advertentie van het Edison College voor een leraar Engels. Ik kan wel Engelse les geven maar…

Mijn dag is begonnen met het uitgebreid lezen van het Volkskrant Magazine. Ere stonden twee artikelen in waar ik iets mee heb. Het ene artikel ging over de nacht in het Centraal Station van Rotterdam. Nou ben ik ’s nachts dan wel niet op het station Van Rotterdam geweest maar wel in Utrecht en wat ik gelezen heb verschillen de stations wat nachtelijke bevolking betreft niet veel van elkaar. Die ene nacht op Hoog Catharijne en station waren er ook de zwervers, drugsdealers en totaal in de war zijnde mensen. Het is echt waar zoals ook in het artikel staat, als je een nacht op het station hebt doorgebracht is het ’s morgens toch zij (de reizigers) tegen ‘ons’. Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten doen een nacht doorbrengen op een van grotere stations van Nederland. Je krijgt gelijk een ander idee van de mensen die daar zijn. Je wordt ook anders bekeken door spoorwegpersoneel en politie je ziet ze bijna denken, ‘Weer een!’ althans zo voelde ik dat.

Het andere artikel ging over het verschijnsel ‘life coach ‘. Een vrouw die eerst in de IT werkte had dankzij haar coach á 175, – per week een nieuw leven. Ze was nu schilder? Wat deed die life coach voor die 175 gulden. Een telefonisch consult van een half uur en ondersteunend emailcontact??????? Goed zij had er baat bij. Ik kan ook goed met mensen praten, zou het niet een leuk beroep voor mij zijn? Ik ben dan wel niet goed in mijn eigen leven maar dat van een ander….

Boodschappen gedaan. Nu ik niet mag bukken valt me pas goed op hoe laag alles staat, irritant! Vandaag met een winkelwagentje alweer omdat ik iets niet mag, tillen. Ja nu moest ik dus met het Edah winkelwagentje naar huis daar uitpakken en vervolgens weer met hetzelfde wagentje weer naar de winkel om daar vervolgens mijn ene gulden weer uit het winkelwagentje te halen, wie heeft dat uitgevonden die borg? Dat was mijn dag wel weer. Je maakt niet echt veel mee als je de hele dag thuis zit. Ik wil het ook nog even hebben over de webcam terwijl ik dit verhaal aan het tikken ben kijk ik ook af en toe nog naar een ‘cam’. Meisjes met de afstandsbediening in de hand kijken recht in de camera de kijker ‘kushandjes’ toewerpend. Het wil niet echt leuk worden.

Laat opgestaan vandaag, te laat. Vannacht min of meer bij toeval de online chat van Tiffany gehoord. Het moest een live chat zijn maar dat was het niet! Er was een audio gesprek via Mediaspeler en een gewone tekstchat. Op de tekstchat kwamen zinnen te staan die Tiffany nog niet had uitgesproken, volksverlakkerij dus. Echter wel leuk om haar stem weer te horen.
Goed ik was dus wakker geworden, gegeten, gewassen, krant gelezen. Elektronische post bekeken. Veel post uit Amerika over Tiff en de chat! Op mijn site was van alles mis, teksten die raar staan, tellers die het niet doen. Dus alles maar weer eens omgegooid. Ik denk nu dat er de komende tijd niet meer zo veel aan het onderwerp van het boek zal veranderen. Het is op het moment vrij mooi te lezen met het nieuwe lettertype en alle tekst op één scherm. Wel ga ik begin volgend jaar ook met de camera werken maar dat duurt nog even. Als laatste qua internet andere sites en gastenboeken beschreven om mensen naar mij boek te lokken. Het heeft wel effect want er zijn maar liefst twee nieuwe inschrijvingen in mijn gastenboek, jottem!

Vanmiddag ben ik naar de H en M geweest om over mijn komende werk te praten alleen de mevrouw die er de leiding heeft was net met een andere belangstellende in de weer dus moet ik morgen maar kijken of ze er is of het anders maandag nog eens proberen werd me gezegd. Zal ik zeker doen want ik krijg er steeds meer zin in.
Rijst gegeten en de krant weggebracht althans dat was de bedoeling. Het bleek dat er een jas werd gekocht bij Halfords, ik mee.

Krant weggebracht.

Nu dus mijn dagboek waarin ik nog weleens wat vergeet te vermelden. Zo weet het nog niet dat ik nu vrijwilliger geworden ben bij Gigant (cultureel centrum in Apeldoorn. Ik ga elke maandagavond in het filmhuis kaartjes scheuren voor twee films, om acht uur en om negen uur de voorstelling van negen kan ik zelf ook nog zien. Ik begin maandag o.a met Vertigo van Hitchcock. Ik weet slechtere films om mee te beginnen.
Dat was het voor nu. Ik ga nog een brief naar Australië tikken maar dat komt later!

Geen zin. Vandaag om half zeven opgestaan, het was wel een beetje vroeg (voor mij althans) maar ik kon het gewoon niet langer uithouden in bed. Ik hoorde ‘De Volkskrant’ in de bus vallen. Koffie gezet en de krant gelezen. Om half acht klaar. Tot half tien tekstwijzigingen ingevoerd. Gegeten en mijn ziekenfonds in orde gemaakt.

Ik moet van ziekenfonds veranderen omdat ik niet langer bij mijn oude ziekenfonds IZZ mag blijven. Dit fonds is namelijk speciaal voor mensen die werkzaam zijn in de gezondheidszorg en dat ben ik al een aantal maanden niet meer vandaar… Voor het uitzoeken van het juiste ziekenfonds voor mij moest ik wat papieren opzoeken terwijl ik daar zo mee bezig was kwam ik een heleboel brieven en kaarten tegen, kerst -en nieuwjaarskaarten, vakantiegroeten maar ook liefdesbrieven van oude liefdes. Het zal aan mij liggen maar ik word daar erg weemoedig van. Ik moet bij zo iets altijd denken aan mijn tijd met die ex-en. Goede tijden, slechte tijden. Goed voor weer een weemoedig en tragisch lied of gedicht. Leuk was wel dat ik naast al die kaarten en brieven ook weer een keer mijn geboortekaartje zag, een paarse envelop echt jaren zeventig. Bij de bibliotheek, krant gelezen op zoek naar werk er zat niet echt iets bij. Om zeven uur naar het koor geweest, zwaar… en nu slapen…