Om tien uur stond ik voor de deur van Dijkgraaf-Rijsdorp handelaar in kantoormeubelen. Ik naar binnen zie ik alleen maar kantoorartikelen. Het is dus een zaak met paperclips, punaises en daarnaast hebben ze ook nog kantoormeubels op beperkte schaal. Ik moest even wachten want het was nogal druk. Toen ik had gezegd waar ik voor kwam werd ik gelijk naar een kamertje gebracht met de woorden.’ Je was al aangekondigd ben zo bij je.’ Het was te hopen voor hen dat het bureau wat ik toen zag niet hetzelfde was als de bureaus die ze verkochten want dan vreesde ik het ergste. Goed, de man kwam binnen en we begonnen met het gesprek. Hij vroeg van alles naar mijn journalistiek verleden, hoe ik er toe was gekomen om naar de school voor de journalistiek te gaan of ik tegen lastige klanten kon. ‘ja dan heb ik nog een vraag, er zijn mensen die het raar vinden dat ik het al in het eerste gesprek vraag maar toch doe ik het, hoeveel moet je verdienen?’ Ik wist even niet wat te zeggen. Het is moeilijk om een bedrag te noemen uiteindelijk kwam ik op 2300,- uit. Je kon aan hem zien dat hij het nogal veel vond. ik zei maar gelijk mij aanvangssalaris hoeft het niet te zijn ik moet me eerst nog eerst bewijzen. Dat stelde gerust.

Ondanks deze ene lastige vraag was het een vrij ontspannen en geslaagd gesprek dat zei ik ook. Mijn ’toekomstige baas’ zei daarop dat dit soort gesprekken voor hem het beste werk om te ontdekken of iemand goed is voor het bedrijf,’Je kunt wel moeilijke vragen gaan stellen maar dan wordt de ander nerveus en is niet meer zichzelf en dan weet je nog niks.’ Helaas kreeg ik niet meteen uitsluitsel of ik aangenomen was er zijn nog twee andere kandidaten. Wel denk ik dat ik een grote kans maak.
Terug thuis heb ik mij omgekleed. Ik had namelijk voor het gesprek een pak aangedaan compleet met das. Het zat vandaag niet zo. De was gedaan. Gegeten.

Vanmiddag had ik plotseling de behoefte om de chemobox te legen. In de box lagen nog medicijnen van de vorige bewoonster van mijn huis van minstens vijf jaar oud, het stonk erg! Oké ik de boel inpakken om weg te brengen. Behalve de chemo moest ik ook nog naar de bieb boeken van Deelder halen om me voor te bereiden op het interview. Ik hoop dat ik tijdens het lezen van zijn gedichten en verhalen een idee krijg wat ik precies met hem ga doen.

Bij de Apotheek moest ik vervolgens weer in een rij staan om mijn oude medicijnen af te geven. Ik reed daarna door naar de Halfords om mijn oude batterijen af te geven. Het is nog een hele gebeurtenis zo’ n chemobox legen. Weer in de rij.
Het ging allemaal niet meer zo snel bij de boieb kon ik heel moeilijk de boeken van Deelder vinden maar goed ik heb ze nu! Het enige wat ik nu nog moet is ze ook lezen.

Om vier uur naar moeder (oma), ze was een beetje in de war zei ze zelf.’Ik heb ze ook niet allemaal meer op een rijtje’. Het was er wel even leuk om te zijn.

Thuis aangekomen eten gemaakt uitgeschoten met het zout. Niet te eten die rijst. De groenten daarentegen…
Om half acht snel naar Gigant gereden om de kaartjes te scheuren. Aangekomen bleek dat de eerste voorstelling compleet was uitverkocht een unicum! Druk dus maar we hebben het gered en nu zit ik hier.

Woensdagavond naar Orpheus. Ik heb een kaart voor Henk Westbroek, die van “Als jij je kleren aantrekt zonder haast… ” maar goed ik kwam dus een beetje bijna te laat. Snel ben ik maar gaan ziften in een halfvolle zaal er zaten ongeveer 400 mensen maar goed. Westbroek deed zijn best en het was erg goed . Toen kwam de pauze een goede tijd om te kijken naar de andere bezoekers van het concert . Het viel me op dat het publiek jonger was dan het gemiddelde schouwburgpubliek al waren het voornamelijk dertigers en niet zoals ik had verwacht de oudere tieners en beginnende twintigers. Ze zullen wel geen geld hebben voor het kaartje. Veel was er dus niet te zien alhoewel er werd in het openbaar gekust. Iets wat je niet zo snel ziet bij de oude mensen die meestal in de schouwburg zitten. De verrassing kwam echter na de pauze! Ik zat voor de verandering als een van de eersten weer in de zaal.

Toen moest ik opstaan om mensen er langs te laten keek ik plotseling in het gezicht van Sonja, een getrouwde vrouw waar ik iets mee heb uitgevreten. Het ergste komt nog haar man kwam achter haar aan en kwam precies naast mij zitten. whooooh dat zit niet prettig kan ik wel vertellen. Als hij eens wist wat ik met zijn vrouw gedaan had… Het is trouwens de enige getrouwde vrouw waar ik ooit wat mee gedaan heb hoor! Is drank een excuus?

Donderdag weer gewerkt, kroepoek gebakken. De kok heeft mij uitgelegd hoe dat te doen. ‘Je moet er licht overheen wrijven dan wordt het vanzelf groter, haha….

Een verhaal over de laatste dagen. Afgelopen dinsdag ben ik begonnen in het bedrijfsrestaurant van Centraal Beheer in Apeldoorn. Ik moest er om half acht zijn. Ik heb ongeveer een uur om mezelf te zijn en een half uur nog naliggen dus de wekker stond op: zes uur. Twee over half acht was ik aanwezig. Het bleek dat ik echt in de keuken moest helpen als zijnde koksmaatje. Die eerste dag heb ik een beetje lasagne gemaakt en.. . nog meer. Woensdagochtend had ik vrij en ben ik de hele dag bezig geweest met het vernieuwen van het internetboek. Dit zou ik al eerder gedaan hebben maar het kwam er maar niet van. Sinds kort sta ik ook vermeld op http://poezie.pagina.nl/ een goede reden dus om het boek snel te veranderen.

Maandagavond was ik om iets voor half acht aanwezig bij Gigant oom de kaartjes van filmliefhebbers te controleren. Er zaten verschillende mensen aan tafels druk te praten, waarover kon ik niet verstaan. Het was wel iets leuks want er werd ook gelachen. Barbara die mij ook had ‘aangenomen’ was er ook of ik koffie wilde? Graag, hoeveel mensen komen er eigenlijk er waren maar drie kaarten verkocht.

Om tien voor acht stond ik voor de deur bij de eerste filmzaal op de mensen te wachten en om acht uur bij het begin van de film stond ik nog op ze te wachten. Toen kwam de kasamedewerkster er aan voor de eerste film ‘Topsy Turfy’ was geen enkele kaart verkocht. Dat kwam niet vaak voor ook de ‘draaier’ ( de man die de film opzet) had het nog nooit meegemaakt maar het gaf ons wel even de tijd. Om half negen begon ‘Virtigo’ en ik begon na film één te vrezen voor de bezoekersaantallen voor deze film. Het viel uiteindelijk mee, veertien mensen.

onder de indruk
Omdat dit de laatste film van de avonds was kon ik zelf ook gaan kijken! Nou ik heb het geweten. Er zijn weinig films die mij van slag kunnen brengen. De laatste keer dat van slag was door een film was geloof ik in ’87 door ‘The accused’ met Jodie Foster of vergis ik mij in het jaar? Het is Alfred HItchcock dus gelukt om mij na zo’n tijd weer hevig van slag een film te doen verlaten. De film gaat over liefde en bezetenheid en over zelfmoord die geen zelfmoord is. Volgende week maandag als ik weer moet draait hij nog. Ik weet het niet zeker moet ik hem nog een keer zien of nooit meer? Gisteravond was ik weer aan het zingen. Het kost me moeite!

De rest van die donderdag heb ik vrij weinig gedaan behalve op de bank zitten en naar het scherm zitten staren. De laatste dag van de werkweek was ook mijn laatste dag bij Centraal Beheer. Deze laatste dag was als de dagen daarvoor. Om halfacht beginnen met het eten, soepen maken, snacks uitpakken, snijbonen koken etc.. Om halftien was er tijd voor pauze, koffie. Daarna weer verder werken om halftwaalf zelf eten en daarna tot halftwee snacks bakken en serveren voor het hongerige CB- personeel. Halverwege de lunchpauze waren de meeste snacks al weer op alleen de kipcorns en de Vietnamese loempia’s waren nog over. Er werd veel over geklaagd. Na de lunchpauze schoonmaken, koffie en schoonmaken en naar huis.

Ik ben na het werk gelijk doorgereden naar het uitzendbureau om mijn werkbriefje in te leveren. Bij het uitzendbureau aan de Nieuwstraat was het niet druk behalve de twee intercedentes was er maar één iemand. ‘Hoe was het?’ ‘Ik heb misschien nog leuk werk voor je, bij Dijkgraaf een handelaar in bedrijfsmeubelen. Je moet wel in het pak maar dat wordt door hen geregeld.’ Er is gelijk naar het bedrijf gebeld, ik las ondertussen de op het bureau liggende Apeldoornse Courant. Nou moet ik maandagochtend om tien uur op gesprek. Ik heb besloten om gelijk maar in het pak te gaan alleen die das! Ik zie wel.

Eenmaal thuis had ik nog even de tijd voordat Jolanda en Erik zouden komen. Het is dit weekend voor het eerst dat Erik ook bij mij thuis blijft slapen dus iets nieuws. Het ging dus goed al wilde Erik niet zo graag slapen, hij wilde liever bij ons blijven maar oké hij sliep en wij zijn op de bank blijven zitten en deden ons ding terwijl hij sliep. Toch wel raar met iemand anders er vlakbij op ongeveer twee meter afstand maar gelukkig is hij niet snel wakker als hij eenmaal slaapt dus we konden gewoon onze gang gaan. Ik geloof dat we om halftwaalf in bed lagen. Om tien uur in de ochtend werden we wakker gemaakt door Erik, ‘ het is al tien uur hoor’, hij vond het tijd om op te staan. Uiteindelijk waren we om halfelf het bed uit onder de douche en eten. Broodjes in de over wakker gemaakt. Erik nam één broodje Jolanda twee en ik drie, ik moet er nog van groeien! Na de koffie zijn ze gegaan.

Ik naar mijn moeder toe. Boodschappen gedaan. Gegeten en me klaar gemaakt om weer naar de schouwburg te gaan ditmaal naar Jenny Arena. Ik was weer bijna te laat. Het grote probleem van mijn leeft, de tijd! De voorstelling was als de plaat. Jenny zingt net zo goed in het echt als op de cd en dat maakt het gelijk weer een beetje saai want de plaat kennen we en je gaat toch naar een voorstelling om iets mee te maken en niet alleen om een plaat te horen. Je gaat voor live.

Na de voorstelling snel naar huis om me te verkleden voor de stad. Onderweg had ik al geen zin meer om überhaupt nog de stad in te gaan, het was ijskoud het regende en ik was moe. Hé bah ben ik nu al een ouwe… aan het worden? Een van de grote evenementen van dit weekend op tv was het 75- jarig bestaan KRO. Er waren zondagmorgen enkele oude KRO- programma’s die ik graag wilde zien. Ik was weer te laat om twaalf uur deed ik de tv aan en kreeg als enige de Mis op het scherm. Laat maar zitten.

Vanmiddag ben ik naar het literair café geweest met Jules Deelder. Een afspraak gemaakt om hem te interviewen voor het boek. Ik weet alleen nog niet wat ik aan hem moet vragen en waar. Misschien moet ik maar een nacht met hem door Rotterdam heen gaan, hij heet niet voor niks de nachtburgemeester. Heel misschien moeten we samen eens een lijntje snuiven. Komt daar iets leuks uit.

Er stonden veel fietsen bij de stalling van het verzorgingstehuis ‘Matenhof’ toen ik aankwam om moeder (oma) te bezoeken. Lift in op de vierde etage uitgestapt en toen was er dan. Ze was erg blij om me te zien. ‘lijk ik nog steeds op vader?’, vroeg ik zelf maar. Ik lijk namelijk op de opa van mijn moeders kant en elke keer dan moeder mij ziet zegt ze dat ik zoveel op vader lijk. ‘Nog steeds’. De foto’s op tafel deden haar denken aan dingen en mensen van vroeger. Bij de foto’s zat ook een overlijdenskaart, moeder begint nu echt geestelijk af te takelen. De kaart was van vorig jaar maar voor was het pas geleden. Ze bleek maar naar de kaart kijken en zeggen’ Het is toch erg, een paar weken geleden was ze nog hier.’ Niet alle foto’s waren mij bekend er was ook een foto van de ouders van moeder, arm in arm, de man nors maar bijna recht in de camera kijkend, de vrouw leek erg op moeder. Ze had dezelfde uitdrukking in de ogen.
Tijdens het gesprek schreef ik af en toe eens in het ‘schriftje’ waarin beschreven staat hoe oma is op de momenten dat iemand van de familie bij haar is. Mijn jongste zus Sylvia had naast haar opmerkingen over oma ook de vraag gesteld,’ Waarom staan er geen beschrijvingsverhaaltjes van Bas en….. in?’

Ziekenfonds
Die zelfde dag heb ik ook nog mijn ziekenfonds geregeld. Ik koos uit drie verschillende maatschappijen, Únivé, IZZ of Anoz. Het is toch lastig om te kiezen, ‘Welke zal ik nemen?’ Het is toch weer Anoz geworden.

Jolanda
De laatste dagen ook veel met Jolanda gepraat zowel per telefoon als per ICQ. Dinsdag zei ze iets raars.’Als ik je zo aan de telefoon heb zie ik niet jou maar het bed.’ Mijn telefoon staat op mijn slaapkamer. Ik wist niet wat ik er van denken moest. Een ex vriendin van mij heeft namelijk ooit eens verklaard tegen mij dat ze alleen met mij iets begonnen was omdat ze gehoord had dat ik wel wist hoe HET moest ! Vandaar dat ik het even niet wist maar daar heeft dit niks mee te maken.

hoi lieve Bas,

Even een reactie op je dagboek verslag : het weekend en de rest.
Hierin heb jij de zinnen niet helemaal correct neergezet.
Zoals het hier staat omschreven lijkt het alsof ik degene ben die te
veel dronk en met je vriend wilde zoenen.
Kun je hier nog correctie in aanbrengen?

Kusjes,Jolanda

Het was dus niet Jolanda maar haar nichtje (Bastiaan Vinke)

Om elf uur stond ik dus met mijn grote tas vol met kleren voor het café . Het erge daaraan was dat er nog niemand was die ik kende dus ik kon mijn tas bij nergens laten staan. De bedoeling was om hem bij Jolanda in de auto neer te zetten zodat ik hem later mee kon nemen maar als ze er niet is.

Dus met tas over de schouders liep ik manmoedig het café in mij vrij ongelukkig voelend en zoekend naar de vrienden die maar niet kwamen. Eindelijk om kwart voor twaalf zag ik de eerste bekende. Nu wordt het een beetje moeilijk uitleggen maar het was de moeder van mijn ex (voor een avond) en in ieder geval familie van mijn huidige vriendin (snap ik het zelf nog?) iedereen moest dus nog komen. Ik ben maar een beetje bij ze gebleven.

Uiteindelijk om twaalf uur was iedereen waaar die hoorde te zijn, de ex bij mijn vriend, de moeder bij ons en mijn vriendin bij mij. Is er veel gebeurt wat het vertellen waard is in het café? Ik geloof het niet doe ik dus ook niet. We hebben maar wat gedronken en gehangen. Toch, één ding, er was een nieuw fam lid bij die voor het eerst op zaterdagavond uit ging, hij vond het wel leuk geloof ik!

Om kwart voor vier zijn we naar huis gegaan, ‘Ik pak mijn jas even’. Jolanda moest de jongen nog naar huis brengen. Mijn tas had ik laten staan in de auto, hij moest als alibi dienen (voor hem) als reden waarom ze nog naar mij toe moest. Ze was net voor mij aangekomen. We zijn uiteindelijk op bed beland, bijna slapende hebben we elkaar gedaan met voorspel ditmaal een vrij kort tussenspel en een kort naspel. Veel gespeeld dus. Ik denk dat het voorspel dit keer het langst was. Ze moest naar huis.

Eerst een welkom terug voor één van de lezers.
Het is raar, soms denk je tijd genoeg te hebben en dan blijkt dat later totaal niet zo te zijn. Zo ook afgelopen zaterdag. Wakker geworden om zeven uur dacht ik dat ik niet in tijdnood zou komen en rustig naar mijn mammie te gaan, boodschappen te doen e.d maar er was iets raars het lukt dus niet die dag. Om half vijf werd ik verwacht in Orpheus (de schouwburg) voor het concert van The Young Church Singers dus om die tijd moest ik klaar zijn. Het kwam er op neer dat ik dus om iets voor half vier bij mammie zat en om kwart over vier daar al weer weg moest, niet leuk dus. Het ging gelukkig goed en ik was redelijk op tijd bij de schouwburg.

Bij Orpheus aangekomen bleek dat ik ruim twee uur te laat was. We hadden er al om half drie moeten staan. Ik heb even getwijfeld of ik wel bij het optreden wilde zijn maar heb toch besloten het maar te doen en met de nodige problemen stond ik dan ook uiteindelijk op het podium tijdens het inzingen. Het bleek echter een oefening te zijn voor de mensen van het geluid en na het rechttrekken van het geluid was er tijd voor de spanning van voor het concert. De mensen worden zenuwachtig gaan heen en weer lopen, zijn moeilijker aanspreekbaar. André de dirigent, was duidelijk één van die mensen. Waarom weet ik niet maar erg druk heb ik mij niet gemaakt voor het concert op één moment na toen ik ook de spanning begon te voelen en onrustig werd.

De omkleedruimtes in Opheus zijn verdeeld in vier kamers, twee voor optredens in de kleine zaal en twee voor de grote zaal. Er was geen optreden in de kleine zaal dus was het mogelijk om alle vier de ruimtes te gebruiken dit gebeurde niet echt. De meeste mensen zaten opeen gepakt in twee ‘zaaltjes’ waarvan één tegelijkertijd dienst deed als schminkruimte. Er werd ook veel gebruik gemaakt van de artiestenfoyer waar koffie was en er gerookt kon worden. De foyer is op de tweede etage in Orpheus dus was er veel verkeer op de trap, mensen liepen op en neer met koffie en programmaboekjes, altijd leuk om te bekijken.

Zelf ben ik voor het podium gaan kijken hoe de zaal gevuld werd met mensen. Op het podium en vlak ernaast begon het nu ook druk te worden, de koorleden kwamen eraan! De mensen van het geluid begonnen zich klaar te maken, de toneelmeester stond al gereed voor het doek. Een laatste aanwijzing van onze bewegingsmevrouw, ‘ Niet te veel bewegen! ‘ Toen was het zo ver, het koor stond, microfoons in de aanslag klaar voor het grote moment. De muziek klonk…

Henk Mouwe kondigde ons aan, een gewezen NCRV man niet te verwisselen met SRV en nu in dienst bij Omroep Gelderland. Hij was vrij enthousiast en de muziek klonk weer. Het eerste lied. For the Lord is Good en de rest. Het ging vrij snel, de eerste negen nummers gingen er snel doorheen. Niet zonder fout overigens, ik heb een fout in de timing gemaakt en zong als enige een zin waar dat niet moest. Gelukkig heeft iedereen een microfoon in handen en kan deze fout in de mix eruit gegooid worden en zal het niet op de cd te horen zijn die er van dit concert gemaakt wordt.

‘Het is goed gegaan hé?’ ‘Hij ging lekker’ waren de woorden die er gesproken werden iedereen was nogal blij met de eerste negen nu het gedeelte na de pauze nog. Next Generation (ons koor voor na 30) was aan de beurt en zittende achter het podium luisterde de Young mee, het ging alweer zo goed!

Tijd voor ons gezamenlijke optreden van Young en Next samen, vijf nummers, ‘inschikken, maar’. Het kon nauwelijks beter, wat zijn wij goed!!! (nou, nou). Concert afgelopen. Elkaar vertellen hoe goed het wel niet ging. Een vriend van mij was komen kijken en vertelde dat hij het mooi gevonden had. Hij vroeg of ik later nog naar de stad kwam, ik zei ja…

Ik heb in Zwolle gestudeerd dus ik kende de stad maar als je er dan op een avond binnenkomt nadat je er bijna vier jaar niet meer bent geweest is dat toch vreemd. Jolanda woont aan de buitenkant van Z dus het duurde nog even voor we bij haar huis waren aangekomen. Een rijtjeshuis met een tuin niks aparts. Ik denk wat het bijzonder maakt is dat het, het huis van Jolanda is. De paar dagen dat ik bij haar geweest zijn ben ik veel over haar en over ons te weten gekomen. Ik heb haar verteld over mijn relatie met mijn familie, mijn seksuele experimenten soms mislukt. Het gekke daarvan is dat het haar niet leek te verwonderen. De meeste mensen schrikken als je het over seks hebt en dan al helemaal over seks met meerdere mensen, zij dus niet. Ze kent de wereld…