De LPF haalt 26 zetels bij de tweede kamerverkiezingen. Ik kan heel veel zeggen maar ik doe het niet…

Hoi Bas,

Met plezier heb ik in je dagboeken gelezen ,ik vind het leuk om weer eens
wat van je te horen op deze manier.
Voor mij is het ook een teken dat je weer lekker in je vel zit.
Toen we samen waren schreef je regelmatig , kort daarop bijna nix meer.
Ik had nog nix van Mieke gehoord hoe het in Amsterdam was gegaan en heb nu
een beetje een indruk gekregen.
Jammer dat je de laatste tijd niet meer in de tapperij bent wezen stappen .
Vorige maand ben ik nog 2x wezen stappen in Apeldoorn dus hebben we elkaar
niet gezien.
Ik hoop snel weer iets van je te kunnen lezen.

Groetjes en kusjes van Jolanda

Wat is er verder nog voor belangrijks in mijn leven gebeurt? Vier hele leuke cd’s gekocht voor zes gulden per stuk is dat belangrijk? Het waren niet de minste cd’s waar ik vooral blij mee ben is een live cd van Otis Redding en een verzamel cd met het beste van George Harrison. sinds vanmiddag ben ik er achter dat er mensen bestaan die George niet kennen!

Abonnementen

Dan nog even op mijn werk. De afgelopen weken heb ik telefonisch halfjaarabonnementen verkocht voor het ‘Agrarisch Dagblad’ en ‘De Boerderij’. Ik heb daarbij heel wat verhalen gehoord over mond en klauwzeer. Een ziekte waarbij een heleboel dieren worden afgemaakt omdat ze ‘ziek’zijn. Gelukkig is de ziekte op zijn retour.

Afspraken maken voor verzekeringsadviseurs
De abonnementenverkoop was echter nog niet het ergste! Ik heb ook afspraken moeten maken voor verzekeringsadviseurs van de NUVA. Zij worden op pad gestuurd om levensverzekeringen te verkopen. Een collega van mij belde ook op. De bedoeling was dat ze met meneer … zou spreken ze krijgt zijn vrouw aan de telefoon;’communiceren jullie wel met elkaar?’ De man bleek een paar dagen geleden overleden. Dan heeft u natuurlijk ook niets meer aan een levensverzekering zeker?

Lastig hoor die levensverzekeringen. Volgende week ga ik misschien bij Modus Media werken als helpdeskmedewerker. Ach ja je werkt!

Hallo Marcel,

Hoe is het daar in het verre Zuid-Amerika, heb je al veel dingen gezien, foto’s genomen, misschien zelfs mensen liefgehad of ga ik nu te snel?

Weet je al hoe je terug komt? Toen ik in 1996 terug kwam uit Zuid-Afrika heb ik de eerste weken erg mijn best moeten doen om aan Holland te wennen, alles was vreemd voor mij, de mensen, de lucht, de klok kortom alles was opeens anders.

Terwijl jij daar het ‘het mooie en woeste Patagonie en Vuurland in Argentinie/Chili’ bezoekt zoals je zelf in je laatste e-pos schrijft zijn er hier in het polderland dat Nederland is rare dingen aan de hand.

De verkiezingen komen eraan en wij hebben een man als Pim Fortuyn, een gewezen professor, gewezen columnist die nu met zijn eigen politieke partij de zoals hij dat zelf zegt ‘puinhopen van paars’ wil opruimen. Marcel ik weer niet hoe goed je de man kent en of je wel eens wat van zijn rubriekjes in de Elsevier hebt gelezen maar het is een enge man met heel enge en gevaarlijke ideeën. Hij houdt niet van moslims en noemt de islamische cultuur áchterlijk’. De WAO moet van hem ook helemaal anders, stel je werkt en krijgt een ziekte, laten we als voorbeeld MS nemen(je kent de ziekte multipel Sclerose, een chronische ziekte van het centrale zenuwstelsel) dan mag je van Pim niet in de WAO maar mag je na een jaar ziektewet regelrecht de bijstand in.
Dit is althans wat ik hem zelf heb horen vertellen, tot voor kort was er nog geen verkiezingsprogramma nu is dat er dan nou ja programma het is een boek,’lees mijn boek maar’ zoals Pim zelf zegt. Het boek verkoopt erg goed en is een ‘bestseller’.
Gelukkig krijgen mensen deze week bij het kopen van ‘De puinhopen van acht jaar paars’ zoals het boek heet deze week ook het boekenweekgeschenk van Anna Enquist ‘De ijsdragers’ gratis hebben ze toch nog iets intellectueels in handen.

Je bent gelukkig niet verplicht om het boek te kopen om het te kunnen lezen. In de bibliotheken van Nederland ligt het boek ook om te worden uitgeleend. Ik ga dus nu de komende twee dagen het gedachtegoed van de heer Fortuyn lezen, 186 bladzijden lang, een teiltje in de buurt.

De laatste weken lees ik sowieso veel. Zo heb ik vandaag en gisteren ‘Kathy’s dochter’ gelezen een boek van Tim Krabbé een zeer goed boek. Het begint als Tim een e-pos krijgt van een vrouw die hem schrijft dat haar moeder is overleden, het blijkt dat Tim met deze moeder een liefdesleven heeft gedeeld hoe kort ook. De dochter en Tim blijven elkaar schrijven en uiteindelijk krijgen de dochter en Tim hun eigen liefdestijd, een liefde die eigenlijk niet kan en die zo weten zij beiden niet lang kan duren.

Marcel dit is het wel even voor nu. Ik zie je weer als je terug bent…

Groeten, Bastiaan Vinke

Het is half negen als ik naar het werk bel om te weten hoe laat ik nou precies moet gaan werken, negen uur of één uur. Het blijkt negen uur te zijn. Eenmaal op het werk blijk ik de enige te zijn die echt gaat bellen de tweede persoon die samen met mij moet gaan bellen is nog niet komen opdagen, een derde is dan alweer weggestuurd. Ik krijg dus de eer om als eerste telefonist van het befaamde marketingbureau Matching mensen lastig vallen op hun werk. De mensen laten zich alleen niet lastig vallen simpel genoeg omdat ze nog met vakantie zijn. Ik ben om tien uur weer thuis.

Het is nu half vier op een zondagmiddag en ik zit midden in het gebouw van Dutchtone op klanten te wachten die niet bellen. Goed nieuws, geen gehoor, geen klachten. Toch is het erg saai en vermoeiend om de hele tijd met een hoofdtelefoon in het niets te staren. In het begin zijn er nog de blaadjes of de collega’s maar de blaadjes zijn een keer uitgelezen en de collega’s uit ten treure besproken. Wat nu te doen?

Ik was al te laat

Daarvoor heb ik me nu zo gehaast en druk gemaakt, de bus gemist! De bussen rijden op zondag eenmaal per uur. Dat had ik mij dus niet gerealiseerd. Dus was ik te laat. IK had om kwart over elf hier aan de Groningersingel moeten zijn maar door dat OV en mijn eigen niet weten was ik er pas om kwart voor twaalf een half uur te laat dus.

Nog wel Armanda gezien, een meisje (vrouw) die bij mij in de training zat, even gevraagd hoe dat nu bevalt de eerste weken. Het blijkt bij ons alle twee wel goed te gaan . Dat was om kwart voor twee daarna dus weer de grote stilte. Zou iedereen naar parkpop in Den Haag zijn? Ik was er graag naar toe gegaan maar ja ik moest werken he! En nu zit ik hier nog tot kwart voor zevenen en hoop dat het nog wel wat drukker wordt want dit is saai.

Gisteren ben ik hier niet geweest maar de nodige dingen thuis gedaan. De vuilnisbak en meer… In het centrum ben ik twee uur bezig geweest met het aanpassen van contactlenzen waarschijnlijk loop ik volgende week zaterdag weer met lenzen. Ach ja het werd wel weer tijd want de sterkte was niet meer in overeenstemming met de sterkte die ik nodig heb.

Volgens mij is mijn tel aansluiting hier kapot het is te stil….

Een dagje naar het strand althans dat was de bedoeling het is wat anders gelopen maar het was wel de bedoeling.

Om 10.58 zat ik in de trein van Apeldoorn naar Zandvoort aan zee om daar een beetje bruin te worden en een beetje naar mooie mensen, lees vrouwen te kijken.

Het reisschema:
Apeldoorn – Amersfoort
Amersfoort – Amsterdam
Amsterdam – Haarlem
Haarlem – Zandvoort aan Zee

Treinliefde

In Amersfoort ging het mis, Vertraging! Nou ja, wachten dus. Toen… zag ik haar. Rood haar en helderblauwe ogen. Een meisje waar je heel slecht van slaapt. Ze liep mijn richting op. De manier waarop ze liep, ja wat zal ik erover vertellen woorden vertellen het niet. Wat moest ik nu doen? Ik had geen idee. Normaal heb ik nog wel eens een ingeving. Nu liet mijn verstand me volkomen in de steek. Ik bleef maar naar haar kijken, ik moest echt me best doen om niet naar haar te gaan staren. De trein kwam het station binnen. Snel liep ik achter haar de trein in, de bank naast de hare was gelukkig vrij zodat ik toch vlakbij haar in de buurt kon zijn. Nu? Ze heeft dezelfde rugzak als ik dus daar maar over beginnen en zowaar er ontstaat een gesprek. Het gesprek stokt en ik moet proberen het weer op gang te brengen, ik weet dus niks om te zeggen. Ik weet dat ik haar na vandaag niet meer zal zijn en in mijn gedachten begin ik alvast de advertentie op te stellen;
Jij, rood haar, blauwe ogen was onderweg van Enschede naar Amsterdam. We spraken over je Kipling rugzak. Ik jongen blond was onderweg naar Zandvoort. Ik wil je graag weer zien, ik mis je. Brieven onder nummer 7070.

Het is de eerste keer dat ik in de trein iemand tegenkom waarvan ik gelijk zo onder de indruk ben. Toch ben ik niet de enige die zoiets gebeurt. Bijna elke dag moet zoiets gebeuren. De rubriek ‘hartkloppingen’ in de ‘Spits’ staat elke week weer vol met verhalen van treinliefdes, busliefde. Net zoals de rubriek Opsporing verzocht in de Volkskrant of soortgelijke rubrieken in willekeurig elke andere krant. Zover moest het niet komen dus ik moest wat. Er kwam niks en we reden Amsterdam Centraal binnen. Snel achter haar aan om, ja waarom? Ik zie haar weggaan uit mijn leven.

Zandvoort

Op Zandvoort scheen geen zon. Terwijl ik aan het lopen was naar het strand begon het te regenen. Het werd dus een zeer korte stranddag. Ik liep terug naar het station. Bij de vishandel Croon even gestopt voor vis.Een kabeljauw geserveerd op een plastic bordje. Zo’n bordje met drie ‘compartimenten’ één groot en twee kleinere. Naast de vis was er op het bord een salade te vinden en vier verschillende soorten saus onder andere knoflook. Heerlijk!

Trein uitgevallen

Bij het station was er ditmaal voor de verandering een trein uitgevallen. Het gevolg was dat we opeen gedrukt in een andere trein op weg terug naar Haarlem moesten. Toen van Haarlem naar AMSTERDAM weer hetzelfde, staan. Ik heb dus alles bij elkaar zo’n drie kwartier in de trein GESTAAN.

Amsterdam

Wat heb ik gedaan in Amsterdam? Twee koppen te dure koffie á f 4,25 bij de Bijenkorf gedronken. Een t- shirt gekocht, één cabaret cd voor tien gulden. Verder een beetje blaadjes gelezen.
Ik was al bijna onderweg naar het station totdat ik mij realiseerde dat ik niet op de Wallen geweest ben. Normaal ga ik daar toch altijd even kijken en nu? Ik was het bijna vergeten.

Een citaat uit een boekje, ; Mars Venus 365 ways to keep your love alive’ dat ik afgelopen vrijdag kreeg van mijn werk:

When our hearts are open
we are able to act in accordance
with our highest purpose
witch is to love

vertaling:

met een open hart
zijn we in staat om te handelen
naar ons hoogste doel
welke is om lief te hebben

Waar krijg je nou zo’n tekst mee van je baas?

Ik werk sinds één juli bij Dutchtone in Arnhem als tele-adviseur. Wat ik doe? Ik sluit telefoons aan, help mensen bij het instellen van voice-mail en meer van dit soort dingen. Het is verbazingwekkend hoe weinig mensen eigenlijk weten van dat wat ze kopen en hoe slecht mensen gebruiksaanwijzingen lezen. Ze bellen maar gelijk de helpdesk!

Training
De eerste week was het nog niet echt werken maar training in de producten die we verkopen,de verschillende computerprogramma’s waar we mee werken. Voor elke handeling hebben we verschillende programma’s nodig. Lastig! De laatste twee dagen waren echter volledig gewijd aan de klant. Hoe ga je met de klant om? Goed ik ben dus nu begonnen en gelijk al moest ik in mijn tweede gesprek al een klant vertellen dat we niet een telefoon vergoeden die in het water is gevallen. Een slecht nieuwsgesprek, het ging me niet eens zo slecht af.

Wat valt er nog meer te vertellen over mijn werk? Ik ben een oude bekende daar tegengekomen die ik nog kende van mijn werk bij Stream (een firma in Apeldoorn die helpdeskfuncties verzorgd voor de verschillende computerfirma’s) Greg. Het was leuk om daar ook weer een bekende te zien. Wat nog meer? Mijn collega’s aardig! Mijn supervisor (cheffin) erg mooi! Ja, als ik mocht dan… Misschien…

Oude School
De eerste week ben ik ook wezen kijken naar mijn oude school (PABO) die midden in het spijkerkwartier staat. De school was er nog. Nu ik er toch was ben ik ook maar maar even kijken hoe het bij de dames was. Die waren er dus ook nog.

Een paar startkabeldochters ( een ander soort startpagina) weer weggedaan te weinig tijd!

Zo gaan de dagen maar verder. Vandaag heb ik een heleboel gestreken wel dertig blouses en t-shirts ik dacht dat ik er niet doorheen kwam. Tussen het strijken door nog even naar de kapper geweest, de oogarts gebeld. Ik zit te twijfelen tussen een bril of toch weer contactlenzen. Ik moet de dokter vragen of ik al weer lenzen in mag. De dokter was er niet ik moet morgen terugbellen.

Ik moet ook weer meer gaan schrijven! Iets creatiever bezig zijn.

Tot slotte, wat lees ik: Flaming Star van Huffaker. Van dit boek is een film gemaakt met mijn held Elvis Presley in de hoofdrol. Bijtoeval kwam ik dit boek (in het Engels) tegen op de markt voor f2,-gelijk meegenomen!

Wat luister ik? De Beatles. Zeventwintig hits op een cd. Gekocht voor F25,- Eight days a week, I feel fine.

Die zaterdag zou het gaan gebeuren, ik zou Rochelle weerzien. Ik had een afspraak gemaakt om elkaar op zaterdag om elf uur op het station van Rotterdam te zien. Helaas kon ik er niet op tijd zijn, ik moest nog een kaartje halen voor het concert van Janet Jackson op 1 december. Bellen! Helaas niemand nam op. Niet erg ik probeer het later nog wel eens.

In de trein
Goed, kaarten gehaald ik in de trein. In de trein van iemand een mobiele telefoon geleend, weer niemand. Nu maak ik me zorgen! Oké, ik ben er nog niet. Dan gebeurt het, in Utrecht, ‘Vanwege een storing op station Den Haag rijd deze trein niet verder, passagiers voor Den Haag wordt aangeraden via Amsterdam te reizen’. De trein naar Amsterdam is er nog niet dus ik heb nog even de tijd om een broodje op het station te halen, wel veel te duur maar toch.

Terug op het perron blijkt dat de trein naar Amsterdam een vertraging heeft van plus minus 15 minuten. De trein is iets sneller aanwezig dan verwacht en ik zit eindelijk in de trein. Halverwege DEN HAAG blijkt dat ik in de verkeerde trein zit
dus moest ik in Den Haag nog een keer overstappen, weer een uur vertraging.

Geen gehoor
Ondertussen heb ik nog een paar keer geprobeerd Rochelle te bellen en nog steeds geen gehoor! Eindelijk kom ik ergens bij een uur op het station van Rotterdam aan.
Weer bellen, weer geen gehoor. Wat nu te doen? Het beste is om gewoon maar een beetje door Rotterdam heen te gaan en winkels te bekijken. Dat doe ik dus en ik vind dus niks. Even wat bier gedronken op een terras.

Couperus
Ik kijk verder in de winkels en zie nog steeds niks totdat ik plotseling een ‘Slegte’zie en binnen ga kijken.
Hé, ‘Couperus, verzamelde werken’ Weer zeven boeken erbij gekocht. Wel bijna tachtig gulden maar ik moet de verzamelde werken van Couperus compleet hebben.

Eindelijk gehoor en weer vertraging
Nog maar eens bellen, weer niks! Ik blijf tot zes uur als er dan nog niemand opneemt ga ik naar huis!
Twee koffie gedronken in een restaurant en weer bellen! Nog steeds niks. Terwijl ik voor een tigste keer wil bellen gaat er opeens een zwerver tegen mij aanpraten wat hij zegt is echter niet te verstaan maar hij blijkt wel erg lastig en gaat nu in ‘mijn telefoonhokje’ een beetje spul van een zilverpapiertje zitten snuiven. Dan maar een ander hokje en ja dit keer wordt er opgenomen er krijg ik Rochelle aan de telefoon! Het blijkt dat ze gewoon thuis waren maar de telefoon lag niet goed op de haak. Goed ik moet dus naar Vlaardingen daar zit ze. Ik neem de trein maar, de trein rijdt niet. Dit blijkt dus na 15 minuten.

Eindelijk zie ik haar dan weer
We stappen over en arriveren uiteindelijk in Vlaardingen. Rochelle staat er op mij te wachten en ziet er heel goed uit. Heb ik d’r te lang niet gezien?

Nou ja daar stond ze dus en nu? Ik kuste haar en vertelde dat ik blij was haar te zien. Nu ging het met de bus naar het centrum alwaar we de mensen tegen kwamen waar ze logeerde. Het waren leuke mensen wel, alhoewel zij ook uit Australië kwam. Toen ik keek hoe laat ik naar het station moest om op tijd terug te zijn bleek dat, dat al om elf uur was dus hadden we weinig tijd samen . Ja, Richard had me beloofd dat ik bij hem zou kunnen slapen als ik in de randstad kwam vast te zitten dus ik besloot om de laatste trein te nemen maar dan richting Den Haag. Het was een geweldige avond. We hebben ergens gegeten en later op een terras gezeten. We besloten dat we meer dingen samen gingen doen..

Weer vast op het station
Op het eind van de avond ging ik naar Den Haag ik bij het huis van Richard aangekomen na bijna weer misgelopen te zijn. bleken ze niet thuis te zijn., althans dat dacht ik dus. Later bleek dat ik niet lang genoeg op de bel had gedrukt waardoor hij niet op tijd wakker was geworden. Wat nu? Gevolg was dus dat ik de hele nacht op het station van Den Haag heb doorgebracht. Ik word bijna een expert op dat gebied!