‘Heb jij ook wel eens?’ , vroeg de man aan de kleine vrouw die schuin tegenover hem zat.
‘Wat vroeg je?’
‘Of jij ook wel eens?’
‘Of ik ook weleens wat?’, de kleine vrouw keek hem niet begrijpend aan.

De man was even in verwarring. Hij had toch een duidelijke vraag gesteld?

Hij herhaalde de vraag nog eens langzaam alsof hij zelf wilde horen of de vraag wel duidelijk was. ‘Heb jij ook wel eens gehad??’Met die vraag is niks mis. Nu antwoordde ze wel, ‘Nee, dat heb ik nog nooit gehad’.

‘De laatste tijd overkomt me dat heel vaak dat ik denk dat ik het begrijp maar twee minuten later weer volkomen de draad kwijtraak doordat ik een tegenstrijdigheid tegenkom in mijn denken’, ze de man langzaam en stond op om af te rekenen.

‘Dat is wel erg vervelend’, zei de vrouw terwijl ze haar tas en jas van de stoel haalde. Zou het nu dan toch zo ver zijn?

Het duurde even voordat hij doorhad dat ze niet naam hem maar naar de man achter hem aan het zwaaien was. Hij had zich al afgevraagd waar hij die vrouw van kende. Toen hij tot de slotsom was gekomen dat zij elkaar niet kenden was hij blij dat ze elkaar in ieder geval zouden leren kennen. Nu ze niet naar hem zwaaide was dat wel een grote tegenvaller. Wat moest hij nou met zijn avond doen?

Staande op het perron drie van Het NS-station Apeldoorn Centraal zag hij haar in het raam toen de blauw-gele trein langzaam tot stilstand kwam. Een meisje met lang zwart haar en een mooi donker gezicht. Veel meer kon hij weliswaar niet van haar zien maar wat hij zag maakte al dat hij een tijdlang haar aan bleef staren.

Eerst merkte ze het niet op en bleef met haar koptelefoon op staren naar haar telefoon. Hij nam aan dat ze muziek aan het luisteren was. Wat voor soort muziek zou het zijn, rap of andere popmuziek? Ze was zeker geen vrouw voor klassieke muziek of jazz, daarvoor zag ze er te uitdagend uit. Hij stelde zich jazz of klassiek liefhebbers anders voor.

Hoelang moet hij nog wachten voordat ze komt? Hij heeft de kaartjes al besteld en betaald. Ze kunnen niet meer terug. De film wacht. Hij ook!

Die dag was het tweeëndertig graden. Warmte die blijft hangen en geen uitweg lijkt te vinden. Het gevolg was dat hij met zweetplekken zat in zijn shirt waar hij niet echt wat aan kon doen. De achtertuin bleek de enige plek waar nog een beetje schaduw te vinden was voor de verzengende zonnestralen. Met een bier in zijn hand probeerde hij toch nog wat van de dag te maken. Het bleek niet al te makkelijk .

Hij wist dat er die dag wat zou gaan gebeuren. Zijn vader zou de nieuwe vriendin aan zijn kinderen komen voorstellen. De relatie was al een tijdje aan de gang maar zijn vader had het nog niet eerder aangedurfd om de vriendin te laten zien. Het was immers nog maar goed een jaar geleden dat hij van mamma was gescheiden. Nu was dan wel het moment gekomen. Hij wist al wel het nodige van de nieuwe vriendin, ze heette Astrid, was blond en net 38 geworden. Vader was onlangs nog naar de verjaardag toe geweest. Hij was toch wel enigszins nieuwsgierig. Zijn vader was erg verliefd op deze vrouw, dat was wel te zien aan de manier waarop hij over haar praatte.Zou ze echt zo geweldig zijn als zijn vader beweerde?

De sleutel paste niet in het slot. Hij kijkt verwonderd naar de koperkleurige sleutel. Het was toch wel de juiste? Ja hoor, in zijn hand heeft hij de gewone Lips sleutel. Hoe kan dat nou? Vanochtend heeft hij met dezelfde sleutel dezelfde deur afgesloten. Wat moet hij nu doen? Hij kon niet naar binnen en Marie, die de enige reservesleutel heeft is op zakenreis. Het is haar eerste zakenreis ooit. Toen hij erover hoorde had hij nog gevraagd waar de reis heen ging. Het antwoord heeft hij echter niet gehoord.

(meer…)

Als iedereen zich gaat voorstellen moet hij ook maar overwegen hetzelfde te doen. Wat zal hij gaan zeggen, iets over zijn baan of vertelt hij hoe zich voelt? Een beroep bepaalt niet wie je bent, al is dat wat veel mensen wel denken.

(meer…)

Zijn dagen zijn geteld en dat weet hij. Niet dat het er hem van weerhoudt om gewoon door te gaan met leven maar toch. Hij doet nog alles wat hij voor twee weken ook deed, hij gaat nog netjes elke dag naar zijn werk , komt om vijf uur thuis, eet, kijkt om acht uur het journaal en gaat om half twaalf naar bed. Het zijn de laatste weken van zijn leven.
Hij heeft nooit geloofd in ‘uitbundig leven’ en leven alsof het de laatste dag van je leven is. Dat brengt alleen maar onrust met zich mee.

(meer…)

Het was een lange onrustige nacht geweest. Hij had nauwelijks kunnen slapen door de hitte en door de gebeurtenissen van de vorige dag. Hij stapte langzaam uit het iets wat krakende bed, deed zijn lichtblauwe pantoffels aan en liep de gang op. Het licht in de badkamer knipperde aan. Een van de eerste dingen die hij die dag deed was zijn handen wassen.

Elke ochtend zijn handen wassen nadat hij wakker was geworden, hij deed het inmiddels al tientallen jaren en vroeg zich tot vandaag niet af waarom hij dat eigenlijk deed. ‘Voelde hij zich vies als hij uit bed kwam of was het wat anders? Het moest wel haast iets met hygiëne te maken hebben iets anders kon hij nu niet verzinnen. Misschien moest hij er maar eens mee stoppen. Hij nam zich voor om morgen het handen wassen over te slaan. Daarna zette hij zich op de wc en plaste. De wc-rol in zijn hand heeft hardroze velletjes. Hij scheurde er vier af, draaide ze om elkaar heen en veegde het laatste beetje urine van zijn penis die hij daarna weer in zijn broek verborg.

(meer…)

‘Zal ik vanavond langskomen?’, vroeg hij toen hij haar tegenkwam in de supermarkt op de hoek. Ze was wat verbaasd over zijn vraag. Ze hadden toch afgesproken elkaar niet meer te zien? Toch zei ze ja want ze was wel benieuwd hoe het met hem ging. Ze had hem immers al ruim drie maanden niet gezien. Maanden waarin ze zich wel had afgevraagd hoe het met hem zou zijn maar toch niet de behoefte had gevoeld om hem op te bellen of daadwerkelijk bij hem langs te gaan. Ze hadden immers die afspraak!