Had hij nu al z’n stukje geschreven of nog niet? Hij wist het niet meer. Hij schreef al veertig jaar elke dag een artikel van rond de achthonderd woorden. Niets hield hem tegen geen afspraken, geen ziekte. Zou hij nu dan naar veertig jaar door z’n vergeetachtigheid moeten opgeven?

Vandaag besproken wat er vorige week verkeerd ging. Het is voor nu weer goed. Niet iedereen is goed in communiceren. Dan heb ik het niet over mezelf. Laten we het daar bij houden.

Onlangs was ik in het drie musea op een en dezelfde dag, Het Rijks, het Van Gogh en het stedelijk museum. Een zeer museale dag dus. Hier een foto gemaakt in het Stedelijk museum.

Vroeger maakte ik veel treinreizen. Dat kon toen. Ik was jong en had een ov-jaarkaart. Niet zo een als de mensen tegenwoordig hebben dat je alleen maar in het weekend of door de weeks kan reizen. Nee, ik had nog een ouderwetse kaart waarmee je bijna 365 dagen per jaar door het land heen kon dwalen.

Het is prachtig om door het land te reizen en niet weten wat voor mensen je tegenkomt. Ik had geen mobiele telefoon om de hele tijd mee bezig te zijn. Soms had ik een boek maar nog veel vaker had ik helemaal niets bij me. Ik keek dan om me heen. Soms keek ik uit het raam maar nog vaker keek ik naar de meisjes die her en der in de trein zaten. Meisjes, studentes. De een was voor mij nog mooier dan de ander. Soms, heel soms had ik geluk en kwam ik aan de praat met een meisje. Tot iets geleid heeft het echter nooit.

Hoe zou mijn advertentie eruit gezien hebben, zoiets als dit?

‘Jij, vrouw, ongeveer twintig. Bruin haar, groene ogen stapte in Amersfoort op de trein naar Amsterdam. Ik las net de ‘Dag’ toen ik je binnen zag komen. Ik voelde hoe ik van kleur verschoot. Toch had ik geluk. Het was heel druk, er was geen enkele plek vrij behalve de stoel tegenover mij. Hoewel ik probeerde je niet de hele tijd aan te staren betrapte ik mezelf erop dat ik dat toch deed. Heb je dat gemerkt? Ik, jongen 21, blond, blauwe ogen, spijkerbroek met jasje wil je graag nog eens spreken…’

Het was geen topweek. Zeker niet. Eerder een week om snel weer te vergeten. Een week ook van teleurstellingen. Waar ik denk dat ik iets goed doe ontmoet ik geen ‘fijn’ maar, ‘Dat moeten we eerst eens even bespreken’.

Begrijp ik de mensen verkeerd of begrijpen ze mij niet? In ieder geval ga ik het nog wel volgende week weer bespreken. Ik hoop dat alles dan weer wat helderder wordt.

Vandaag echt even gedacht aan iets anders beginnen. Ergens anders werken. Het vertrouwen in het team in mij is ver te zoeken. Wat ze precies denken weert ik natuurlijk niet. Het gesprek dat ik vandaag had was niet fijn.

Het begon ermee dat ik vertelde dat ik besproken heb om weer meer te gaan schrijven en dat ik daarnaast gewoon het web zou gaan doen. Als laatste voegde ik daar nog aan toe dat ik in samenspraak met de nieuwe manager weer de inbak (alle mail komt op één e-mailadres terecht) wil gaan doen.

De reacties waren niet zoals ik had gedacht positief maar eerder afwijzend.

Wordt vervolgd

Het is zover, ik moet een beugel. Niet omdat mijn tanden verkeerd staan maar gewoon omdat ik ietwat snurk en belangrijk nog apneu heb. Hoe ik aan die wetenschap kom dat ik zo’n beugel nodig heb? Vandaag ben ik naar het ziekenhuis geweest om het resultaat van mijn slaaponderzoek te horen. Een onderzoek dat al eerder deze maand plaatsvond. Ik heb toen een hele nacht met allerlei meetapparatuur om geslapen.

Het gesprek bij de KNO arts

De arts heeft uitgelegd waardoor snurken ontstaat. Het afsluiten van de luchtweg. Nou ja, dat weet ik dan ook weer. Na deze uitleg begon hij over mijn koffieconsumptie. dit was echter voor mijn probleem überhaupt geen probleem. Het snurken was eveneens niet reden tot grote zorg. De apneu wel wat meer. Hij liet een staatje zien. Een apneuscore tot 5 wordt als normaal gezien. Ik zit op 7.1. Nu mag ik binnenkort naar de kaakchirurg om mij een beugel aan te laten meten.

Met een keer ben ik er echter niet. Ik mag eerst de beugel laten aanmeten daarna moet ik nog een keer terugkomen om de beugel te passen. Nog weer later moet ik terug om te vertellen hoe het met het dragen ervan gaat. Dan ben ik er nog niet want dan mag ik weer terug naar de KNO arts om weer een slaaponderzoek te ondergaan. Joepie, ik mag gezellig …tig keer naar het ziekenhuis.

Ben ik de enige die altijd maar weer van alles aan zichzelf wil veranderen? Dit terwijl ik eigenlijk best tevreden ben zoals het gaat. Het gevoel echter dat het toch nog een tandje beter kan blijft.

Van het stoïcisme heb ik geleerd tevreden te zijn met de bestaande situatie en deze te aanvaarden. Pak alleen die dingen aan waar je nog wat aan kunt doen. En dat probeer ik dan ook nu maar te doen.

Iets minder koffie, iets meer op tijd naar bed, iets eerder aankleden zijn een paar van de dingen die ik wil veranderen. Nou ben ik gelukkig niet iemand die snel opgeeft. Dat heeft voordelen. Mocht ik een keer te lang in mij ochtendjas door het huis banjeren en sta ik pas om vijf uur ’s middags onder de douche dan is dat niet heel erg. Ik kan altijd weer opnieuw beginnen met de verandering.

Toch erger ik mij soms wel aan mijn wens om te veranderen. Het willen veranderen is ook niet tevreden zijn met een situatie zoals die is. Tevreden zou ik willen zijn. Ik ben denk ik nog niet echt een 100% stoicijn.

Hoe sta jij in het leven, wil jij ook altijd van alles veranderen?

Hij dacht even na en scheef toen twee zinnen. Dat was alles wat hij die dag kon bedenken.

De hele dag op familiebezoek. Een vermoeide avond volgde.

Een clubje om bij te horen. Nu hoor ik nergens bij. Natuurlijk, dat klopt ook niet helemaal. Zo hoor ik bij het clubje gemeenteambtenaren, het clubje leden van de PKN maar dat is het dan ook weer wel. Geen club, team of groep waar ik een echt clubgevoel bij krijg.

Natuurlijk is het niet hebben van een clubje ook deels aan mezelf te wijten. Ik ben geen sportfan dus kan ik geen voetbal of wat dan ook voor sportclub aanmoedigen. Alles waar ik wel van hou, literatuur, muziek, goede gesprekken kent geen echte clubcultuur. Ja, ik kan mij natuurlijk aanmelden bij het Louis Couperus Genootschap maar dat is ook weer niet een clubje war je voor staat te juichen. En ja, dat is wel waar ik naar op zoek ben.

Daarom een oproep: wie kent een een clubje voor een ietwat aparte man die niet zo van gewone clubjes is?