Een boek over liefde en vriendschap dat is Tikkop. Vriendschap tussen vrienden en liefde voor een land. De  liefde is echter niet meer wederzijds. Het Zuid-Afrika dat Mulder één van de twee hoofdpersonen in het boek leerde kennen keert zich van hem af.  De vriendschap tussen de twee hoofdpersonen kent ook de nodige strubbelingen.

Mulder heeft afstand gedaan van zijn verleden als anti-apartheidsactivist. Toch keert hij terug. Hij vindt daar enkel nog herinneringen en ziet dat het land dat hij zo lief had niet meer hetzelfde is. Het land is verworden, ‘Zuid-Afrika wordt steeds meer Afrika’ zoals in het boek wordt gezegd.

(meer…)

Net begonnen maar nu al een aanrader, zeker voor de geschiedenisfanatici onder ons!

Het tweede boek van Kristine Groenhart en het eerste wat ik heb gelezen,’Koffer uit Berlijn’. Het boek gaat over Nico Groenhart de oom van Kristine Groenhart. Nico een student Scheepsbouwkunde  komt als dwangarbeider in het Duitsland van WOII te werken in een Duitse munitiefabriek. Hij houdt een dagboek bij over zijn belevenissen. Deze vormen de grondslag van dit boek.

Hij komt daar door het niet tijdig invullen van een verklaring. Op het moment dat hij de verklaring wel tekent is het al te laat. De verklaring is niet meer geldig.

Hij weet niet wat te verwachten:

(…) Waar we naartoe zullen gaan komen we morgen te weten. Hoe het af zal lopen is mij nog volkomen duister. Het enige waarnaar ik verlang is met enige jongens bij elkaar te mogen blijven, verder kan het me niet veel schelen wat er met ons gebeurt.

Het lukt hem om samen met een aantal Nederlandse studenten bij elkaar te blijven en ondanks dat ze gedwongen worden om te werken in de Duitse oorlogsindustrie hebben ze nog vrij veel vrijheid en kunnen ook uitstapjes maken en discussiëren. Dit gebeurt ook regelmatig. Ze schrijven met het thuisfront en ontvang naast brieven ook hele parketten met etenswaar.

Het is ook een verhaal waaruit blijk dat slecht niet altijd alleen maar slecht is en goed alleen maar goed.

(meer…)

Het boek is geschreven naar aanleiding van een ware gebeurtenis. Aan het eind van de 2e wereldoorlog werden alle Duits- Roemenen naar Rusland gestuurd om daar te werken bij de wederopbouw van Rusland. Zo ook de zeventienjarige homofiele Leo.

Hij gaat aanvankelijk enthousiast weg.  Hij gaat wat meemaken! Maar hij zal terugkomen. Zijn oma zegt hem Ik weet dat je thuiskomt. Deze zin draagt hij de hele vijf jaren dat hij weg is met zich mee.

De kampen waarin hij terecht komen vallen tegen. Hij lijdt honger en doet van alles om aan de hongerengel te ontkomen door onder meer eten te ruilen met andere gevangenen. Vaak wordt er s’avonds brood geruild. Welk stuk brood is groter, kan ik mijn kleine stuk voor zijn grotere ruilen? Later blijkt altijd het eigen stuk het grootst.

Ook gaat hij met de bezittingen die hij heeft in de nabijgelegen dorpen op zoek naar mensen die hem brood geven voor zijn bezit.

Hij wil de hongerengel de baas blijven.

Tijdens zijn werkzaamheden in het werkkamp geeft hij het materiaal en de werktuigen waarmee hij werkt namen. Er zijn veel schoppen. Maar de harteschop is me het dierbaarst. Dit alles maakt dat hij het volhoudt en niet ten onder gaat aan de ontberingen.

Niet iedereen haalt het echter. Sommige mensen zakken in elkaar. Andere mensen sterven aan het eigenbelang van de ander.

Zo is er het verhaal van de man die elke dag de soep van zijn vrouw steelt. Zij accepteert en overleeft het niet.

Hij overleeft en komt terug.

Het boek mondt uit in poëtisch taalgebruik. De manier waarom Leo de instrumenten beschrijft en de manier waarop de schrijfster elke zin boetseert.

De taal als bezwering tegen de ellende?

Enige tijd geleden ben ik begonnen met het lezen van het boek, Een liefde van Lodewijk van Deyssel. Een boek wat ik al geruime tijd wilde lezen. Ik heb andere boeken voor laten gaan. De reden dat ik opeens met dit boek begonnen ben is een beetje triviaal. Het is het eerste boek in de Nederlandse literatuur waarin sprake is van een vrouw die zichzelf bevredigd. Misschien een goed onderwerp voor een dissertatie. Vrouwelijke zelfbevrediging in de Nederlandse literatuur!
(meer…)

>Dit weekend heb ik ‘Het woeden der gehele wereld uitgelezen’. Het verhaal speelt zich af in Maassluis in de jaren vijftig en zestig. Het verhaal gaat over een moord op een politieagent. Wie zou het gedaan hebben? Aanleiding voor deze moord moet welhaast een gebeurtenis uit de meidagen van 1940 zijn; een mislukte ontsnappingspoging met een visserskotter.

Deze gebeurtenis komt ook voor in ‘De nakomer’. Een boek wat ik hiervoor las en waardoor ik een beetje in de war raakte.
Een heel goed boek.

Een voorstelling door Anne van Veen, dochter van Herman en het onderwerp van één van zijn bekendste liedjes. Daar verwacht je wat van. Goed je weet dat het niet eerlijk is om haar gelijk al te willen vergelijken met haar vader maar je denkt wel iets goed te zien. Het was goed… voor een middelbare schoolvoorstelling.

Ze kan goed zingen en beeldend vertellen maar de liederen die ze zong waren twee uitzonderingen daargelaten niet echt van een hoog niveau. Het lijkt alsof ze geschreven zijn met het idee het moet poëtisch zijn en dat waren ze juist niet. Twee onderwerpen samengepropt in een liedje. Elke keer als ik dacht nu wordt het leuk kwam er weer niets. Het was het allemaal net niet en al na het derde nummer zat ik op mijn horloge te kijken hoe laat het was.

Ik hoop dat de volgende keer dat ze een liedje maakt het bij één onderwerp houd. Dan kan het nog wel wat worden.

In een middag gelezen. Dat vind ik een van de mooie dingen aan een novelle, je kan zo’n verhaal in een aantal uren helemaal rond hebben.

Het boek bestaat uit twee delen. Het eerste deel, ‘Het vijverspook’ is het verhaal van Fred. Op zijn tweeëntwintigste ontmoet hij Nicolien, een vrouw met een kind dat Bram heet. Als de relatie eindigt omdat zij met een andere verder wil is hij inmiddels zo aan Bram verknocht dat hij niet van Bram wil scheiden.

(meer…)

Vanochtend heb ik ‘Therese Raquin’ uitgelezen, een boek van de Franse naturalist Emile Zola. Dit boek heb ik gisteren bij de bibliotheek gehaald nadat ik in de biografie over Louis gelezen dat deze erg onder de indruk van dit boek was. Aangezien ik gisteren de laatste bladzijden van de biografie heb doorgelezen kon ik mooi dit boek halen.

Het boek heeft tijdens het verschijnen in 1867 grote beroering veroorzaakt. Door de critici werd hem verweten slechts een lange reeks obscene taferelen te hebben geschreven. Zola bestrijdt dit in zijn voorwoord bij de tweede druk.’Ik had slechts één verlangen:ik wilde een potente man en een onbevredigde vrouw als uitgangspunt nemen om het dierlijke in hen bloot te leggen ,zelfs alleen maar die dierlijke kant te belichten ; ik wilde hen in een gewelddadig drama storten en nauwgezet de gevoelens en de daden van die wezens optekenen. Ik heb eenvoudig op twee levende lichamen het ontledende onderzoek uitgevoerd dat chirurgen op lijken verrichten.’.

Het verhaal gaat over een liefdesaffaire tussen een getrouwde vrouw en een vriend van haar man. De affaire eindigt met de moord op de bedrogen echtgenoot waarna het verhaal begint. Het is een aanrader maar verwacht niet dat je na het lezen weer gelijk zin hebt (waarin dan ook).

Kleine observatie; mijn twee favoriete literaire stromingen zijn het naturalisme en het existentialisme. Wat zou dit betekenen?