Oud Eik en Duinen begraafplaats van Louis Couperus

Dit weekend ben ik naar Den Haag geweest op bezoek bij een vriend en vriendin. Zaterdagmiddag ben ik om vier uur vertrokken, het heeft ruim twee uur geduurd voordat ik op het Haagse station aankwam er was weer een vertraging bij de NS?] Ik was er dus nog niet! Nu kon ik vervolgens het juiste adres niet vinden en wie ik het ook vroeg niemand had van de straat gehoord dus ik werd langzamerhand moedeloos totdat uiteindelijk iemand mij de juiste weg kon wijzen. Ik werd hartelijk ontvangen en we hebben bijgepraat over de verkering het werk internet en meer. Het was aanvankelijk de bedoeling om uit te gaan dit is er echter niet van gekomen, geen zin en teveel om te bepraten. Om een uur gaan slapen. De volgende dag zijn we op zoek gegaan naar Louis Couperus, een schrijver uit begin van de vorige eeuw die onder andere ‘ Stille Kracht’ heeft geschreven en die afkomstig is uit Den Haag. We zijn begonnen bij het naar hem genoemde museum, nou ja museum zaaltje met als thema Couperus en de beeldende kunst. Enkele mooie schilderijen daarna naar de Groot hertoginnelaan alwaar we foto’s gemaakt hebben van het beeld van Eline Vere een romanpersonage uit het gelijknamige boek van C. We waren er echter nog niet want nu was het tijd om het graf van de grote schrijver te bezoeken. Hij ligt begraven op de begraafplaats Oud Eik en Duinen.Bij de administratie van de begraafplaats is het mogelijk een routebeschrijving te krijgen naar de verschillende graven van bekende Hagenaars. Ik heb bij het gebouw van de administratie ook een kaart gehaald en binnen werd mij de weg naar het graf van Couperus uitgelegd. Nadat ik even verder op het kaartje keek werd ik steeds enthousiaster er lagen een heleboel dooien waarna ik benieuwd was! Ik was zo blij dat mijn vriend het nodig achtte mij erop te wijzen dat het hier wel een begraafplaats betrof en het hier niet ‘De Efteling’ was. Het graf van Louis was snel gevonden en eerlijk gezegd het viel tegen, een pilaar met zijn naam en die van zijn vrouw die op dezelfde plaats begraven was dat was alles. Toch een foto gemaakt van mij bij het graf. Helaas er kwamen nog meer teleurstellingen. Het graf van Ferdinand Bordewijk de schrijver van ‘Bint’ en ‘Karakter ‘het graf was helemaal omzoomd met een stel onzalige coniferen waardoor het graf aan het zicht ontrokken werd, schandalig! Niet om blij van te worden. Het graf van Menno ter Braak medeoprichter van ‘Forum’ ( hij pleegde zelfmoord in 1940 bij de inval van de Duitsers) lag er daarentegen wel weer mooi bij dit had echter als reden dat er nog niet te lang geleden iemand bij het graf was bijgeplaatst ( het jaartal is mij ontschoten). Het laatste graf waar we zijn gaan kijken was het graf van de cabaretier Pisuisse. Hier is iets raars aan de hand, zijn tweede vrouw ligt bij hem in z’n graf terwijl zijn derde vrouw genoegen moet nemen met een plaats naast hem. Hierna zijn we maar gegaan het werd donker en het was moeilijk zoeken naar de andere bekenden. We komen terug van de zomer dan neem ik bloemen voor ze mee. Als laatste verhaal de kerstboomhaakjes. Ik heb gisteravond de kerstboom neergezet en elk jaar gebeurd het weer ik heb opnieuw meer ballen dan haken dus liggen er nu weer vier ballen te wachten op een haakje ergerlijk. Ps: Ik heb vanavond vernomen dat mijn internetboek wordt opgenomen in de lijst van links naar Nederlandstalige literatuur van uitgeverij Contact. Leuk om te horen. Het wordt nog wel wat met mij.

Not to be forgotten…

Laat ik beginnen met iets te vertellen wat ik vergeten heb te vermelden. Ik heb sinterklaas bij Jolanda gevierd, de vijfde. Het was al afgesproken voordat onze verkering een einde nam en we besloten om toch Sinterklaas samen te vieren. Ik naar Z en kreeg weer veel teveel Van de Sint. Met mijn stamper voor Jolanda en twee legodoosjes voor Erik voelde ik mij een beetje beteuterd. Het was toch een zeer geslaagde middag ondanks dat ik mij zeker in het begin van de middag zeer ongemakkelijk voelde over hoe mij te gedragen tegenover Jolanda maar dit is toch goed gegaan. Behalve dat ik vergeten was over het Sinterklaasfeest te schrijven is er nog één ding dat niet helemaal duidelijk was. De zaterdag daarna doorgebracht in het gezelschap van Mieke en vrienden en anderen was wel leuk, sorry Mieke. Het was voor mij natuurlijk niet echt de avond van mijn leven maar M probeerde er alles aan te doen om het voor mij toch nog leuk te maken en dat is haar wel gelukt. Meer over haar volgt nog….

Luctor Et Emergo (Ik worstel en kom boven)

Het is een paar dagen geleden dat ik in dit dagboek heb geschreven.
Er is iets in die tijd vrij veel gebeurt waarvan een klein resumé.
Zes september heb ik Carola, Sylvia, Hannelore opgebeld en verteld
dat ik al een hele tijd weer werkeloos was. Er werd niet veel gezegd
alleeen aanvaard. Zeven september was ik jarig, ik had eigenlijk wel
mensen in de ochtend verwacht maar er kwam niemand dus ik had alle
tijd om de dingen te doen die ik nog wilde doen. Om twee uur kwam
Hannelore met mammie en even later kwam Irene met moeder. Mammie vond
het leuk om er te zijn maar was wel erg moe en ze heeft een tijd op
de bank gelegen maar is echter niet in slaap gevallen, ze wilde erbij
zijn.
Om half vier is Hannelore naar huis gegaan, ze moest zo vroeg weg
omdat er anders file staat onderweg terug naar Haarlem, mammie bleef
bij mij achter en het was de bedoeling dat ik met mammie in het
taxibusje om half vijf terug naar Randerode ging.
Toen om iets voor vieren kwam Sylvia binnen, bloemen in de hand.’Hee
dombo, wat hoor ik nou, ben je alweer je werk kwijt?’ Ik kwaad, ik
huilen zij kwaad, mammie huilen. Lizette die er ook was probeerde het
allemaal maar te sussen en ook ik probeerde haar toch weer terug in
huis te krijgen. Uiteindelijk is tot half vijf gebleven. Ze was
bezorgd om mij en had die nacht slecht geslapen. Het jongste
broertje!
Het busje kwam om iets over half vijf (busje komt zoooo!!!) en de
chauffeur zette mammie netjes in het busje. Eigenlijk was het mijn
bedoeling om met hetzelfde busje ook weer terug te gaan naar huis dit
was echter niet mogelijk, het was te druk kortom ik moest met de bus
terug.
‘S avonds om half acht kwamen Arnold en Danny. De rest van de visite
kwam rond half negen aanzakken. Martin en heidi kwamen om beurten in
verband met de kinderen.
Anne-Marie en Laura kwamen later rond half elf. Laura was erg onder
de indruk van mijn gedicht Rood dat ik op een t-shirt aan de wand had
hangen. Dat ging goed!!! Mis dus! Nadat de anderen allemaal naar huis
weg waren gegaan bleven Danny, Arnold, Anne-Marie, Laura en ik
achter. Kopjes werden weggezet en de fiets gepakt tenminste door
Danny, Arnold en mij, de dames waren met de auto.
Ik wist nog steeds niet wat ik nou aan moest met mijn gevoelens voor
Laura. Die avond heb ik het aan Anne-Marie verteld, ze stond verbaasd
en had niet verwacht dat ik verliefd was op Laura.
Het was niet de makkelijkste avond voor mij, Laura heeft iets met
Arnold en ik stond erbij en keek erna, zij wist nog steeds niks.
m half een was het afgelopen. Zenuwachtig en gehaast reed ik naar
huis. Ik moest en zou met Anne-Marie praten. Ze begreep het wel.
Laura wist echter nog van niks. Ik heb haar een brief geschreven in
drie talen, Afrikaans, Engels en Nederlands. Waarom drie talen? Ik
wist het gewoon niet anders te zeggen.
Zatewrdagmiddag kwam ik ze in de stad tegen,’hallo’, ik wiat niet
goed wat ik zeggen moest en liet ze maar weer gaan.
Die avond moest het gebeuren, er gebeurde dus niets. Ik bleef als een
schoothondje achter Laura aanlopen, zat Arnold in de weg en bleef
alleen achter. Nu wist ik het in ieder geval zeker, het wordt nooit
wat.
De volgende morgen belde een vriendin van mij, ze had net een reis in
S-A achter de rug en wilde weten hoe het met mij was. We spraken af
dat ik donderdag zou komen.Dinsdag ben ik naar de dokter geweest en
heb daar tabletten gehaald, Oxazepam, ik gebruik ze niet altijd maar
als ik ze nodig heb zijn ze er. Wat ik momenteel wel gebruik is
Passiflora van Dr Vogel ik heb het idee dat, dat ook wel helpt in
ieder geval bij mij.
Om iets over half zeven stond ik die donderdag op het station
enigzins zenuwachtig want ik had haar al een tijdje niet gezien en
wist niet wat ik te verwachten had. Nou het viel dus mee.
We hebben gegeten, karbonade al een lange tijd niet meer gehad.
‘en nu?’ Er was besloten niet uit te gaan maar
een film te kijken, ‘American Beauty’, een beetje rare film het hoort
een komedie te zijn maar dat is het niet echt.
Ik ben er blijven slapen en om drie uur de volgende middag was ik
weer thuis.
De dagen daarna aan het internetthuis gewerkt, tot ik een paar dagen
later een andere vriendin van mij sprak en we afspraken elkaar weer
eens te zien en wel maandag dat is dus afgelopen maandag geweest.

De dagen gaan zoals ze komen…

Weer een zaterdag en eerlijk gezegd was het weer een dag waarin niks bijzonders gebeurt is. Het ‘lasergame’ is weer eens niet doorgegaan. Een afspraak was gemaakt om op zaterdag te gaan spelen. Het kon niet meer na tienen dus ging het niet door. Jolanda was er in ieder geval wel. Ze heeft me thuis opgehaald en we zijn weer naar de stad geweest. We waren te vroeg en er was nog niemand maar net toen we rustig wilden gaan zitten kwamen we de familie weer tegen. We zijn uiteindelijk maar even in de stad geweest Het was er druk en niet gezellig (ben ik oud aan het worden?) ik ben met Jolanda maar terug naar mijn huis gegaan. Het liep wat anders dan wij wilden. Vrouwen zitten anders in elkaar dan mannen en dat bleek weer eens. Vrouwen menstrueren. Het is alleen lastig als je dat wat laat in de gaten hebt. Het geeft zo’n rotzooi hé. Toch was het leuk, zo leuk dat ik haar pas om half zes heb weggebracht op de fiets. Niet prettig als je na nachtelijke seks niet lekker in bed in slaap kan vallen maar je nog iemand weg moet brengen. Shit is het dan koud! Ik heb het voor haar over.

De zondagmorgen is bij mij meestal een vergeten gedeelte nu dus ook weer, ik werd om half twee pas wakker, huis schoongemaakt en gegeten. Om drie uur kwam Jolanda samen met Erik. Koffie gedronken en gegeten. Ik weet inmiddels dat Erik graag een zusje wil en hij vind het niet erg als ik de vader van het kind ben.

Sylvia heeft gebeld, ze was heel opgefokt. Ik ga te weinig naar moeder (mijn oma). Het klopt ook wel, ik kom er erg weinig. Ik gun me nooit te tijd om er heen te gaan, weet ook eerlijk gezegd niet goed wat ik haar vertellen moet. Ik ga nu in ieder geval morgenmiddag… De laatste uren heb ik erg nagedacht over mijn familie en hoe ik ze ervaar en wat ik met hun doe en zijn met mij. Ik wil eens proberen het goed ‘ op tekst ‘ te zetten hoe dat in elkaar steekt. Morgen. In de laatste maanden is mijn leven heel erg veranderd. Nieuwe inzichten in mezelf en in anderen. een van die inzichten heeft te maken met werk maar ach dat vertel ik de komende week . O’ ja ik ben ook weer begonnen met schrijven dus binnenkort komen er weer gedichten en nieuwe verhalen in het boek.

Twee saaie dagen, niks bijzonders dus!

Gistermorgen opgestaan met Susarah en Meindert in mijn hoofd. Nou ja ik werd wakker in mijn hoofd en herinnerde wat ik over hen gedroomd had. Ze kusten elkaar en ik stond erbij keek ernaar en vond het prima. Een aparte droom maar wel een goede. Jolanda gesproken over hoe het met haar is en hoe met mij. Om halftien werk ik gebeld of ik om tien uur wilde werken, ja gezegd en dus moest ik om halfelf op zoek naar het kantoor van het zuiveringschap op een nieuw bedrijfsterrein. De straat, Steenbokstraat. Niet te vinden dus hé nergens waren bordjes met straatnamen, zou dat niet nodig zijn? Er liepen ook erg weinig mensen om de weg te vragen de paar die ik het vroeg konden het mij niet vertellen. Wat een ellende die bedrijfsterreinen. Als het ooit nog zo ver mocht komen dat ik een groot bedrijf mocht bezitten dan laat ik mij nooit en te nimmer verbannen naar een bedrijfsterrein. Wat een treurige gebeurtenis. Nog in aanbouw dus ook nog eens een geweldige modderpoel. Oké ik was er dus om halftwaalf. Ik snel gebeld dat ik aanwezig was en aan het werk gegaan. Werk van niks om drie uur was ik klaar. Vanochtend werd ik wakker gebeld door iemand van de reumastichting. Ik heb mij een paar weken geleden bereid verklaard om voor ze een paar straten te doen en de man die mij opbelde wilde weten of ik dat nog steeds van plan was. Na een heel verhaal over hoe dat nou zat met dat lopen hing hij op. Het werd alsmaar later op de middag en nog steeds had ik niets van het uitzendbureau gehoord aangaande mijn nieuwe werkzaamheden bij Dijkgraaf- Rijsdorp wel belde Jolanda om te vragen of ik al wat gehoord had. Het uitzendbureau belde mij even later op niet om te vertellen dat ik de baan had maar om me te vragen of ik morgen weer in de keuken wilde staan. Dus ik heb weer werk voor morgen! Om vijf uur werd ik uiteindelijk gebeld over Dijkgraaf, ze willen een tweede gesprek. Ze zijn namelijk bang dat ik me door de klanten laat overbluffen…..

Eerst het slechte of het goede nieuws?

Wil je eerst het goede of het slechte nieuws Bas? Laat ik maar beginnen met het goede, je hebt een baan. Woensdag halfnegen beginnen. Ik ben benieuwd hoe je het gaat vinden. Dan nu het slechte nieuws je relatie met Jolanda is voorbij. Ze kan het allemaal nog niet aan. Troost je het ligt niet aan jou. Ze is zo kort na haar scheiding nog niet klaar voor een relatie en heeft nog veel te verwerken. Hoe gaat het met je Bas? Nou ik weet eigenlijk niet goed hoe het met me gaat. Het ene moment ben ik kwaad en dan weer verdrietig. Waarom houdt geen vrouw het met mij uit? Wat doe ik fout? Dan de redenering die ik altijd hoor, het ligt niet aan jou. Dat klopt natuurlijk niet als ze genoeg van me hield zou ze het niet hebben uitgemaakt maar had ze me misschien gevraagd haar te steunen en waren we toch samen doorgegaan. We hebben besloten om vrienden te blijven. Ik vraag me af of dat kan. Ik weet het niet zeker. Het erge is dat als ik zou besluiten haar niet meer te willen zien dat een probleem met zich mee brengt, één van de jongens met wie ik altijd wegga heeft verkering met haar nichtje (de ex) en Jolanda gaat veel met dit nichtje om dus de kans is groot dat ik dan ook Jolanda ‘moet’ blijven zien. Maak ik dus de keuze volledig te breken dan zal ik ook andere mensen moeten zoeken om mee te gaan stappen. Ik erger me ook aan mezelf. Ik ben altijd zo begrijpend. Ik schreeuw niet. Nee ik begrijp wel dat je het moeilijk hebt. Je hebt tijd voor jezelf nodig. Eigenlijk zou ik het liefst wil zeggen dat ze maar gewoon moeten gaan en niks meer zeggen. Dat doe ik dus niet ik ga met ze praten en probeer de ander gerust te stellen. Vervolgens gaan ze weg en laten mij achter, alleen! Nu komt het misschien een maand later blijken ze opeens alles verwerkt te hebben en hebben toch opeens zo’n leuke vriend! Ik word er ziek van. Zie je, het moet dus gewoon aan mij liggen. Misschien kom ik er nog wel achter wat ik verkeerd doe waarschijnlijk ben ik te begrijpend en gaat het beter als ik me wat minder begrijpend opstel en me gedraag als een klootzak misschien blijft er dan iemand bij me!

Hoornvlies

De ochtend is bij mij begonnen toe ik gebeld werd door het uitzendbureau met de vraag hoe het gesprek gisteren bij Dijkgraaf-Rijsdorp was afgelopen. Het lijkt erop dat ik donderdag zal gaan horen of ik het geworden ben of niet.

Later op de ochtend heb ik nog met Jolanda gebeld. Ze was niet zo in de stemming en leek haar twijfels te hebben. Ik hoop dat het allemaal goed komt met haar!

Het was niet koud buiten toen ik uiteindelijk om drie uur buiten was om naar de brillenman te gaan om mijn ogen te laten controleren. Snel naar de stad gefietst en de winkel ingelopen. Ze hebben een actie op brillen tot 2000,- gulden korting op multivocale glazen. Jammer ik dacht dat het ging om gewone brillen maar nee dus, helaas. Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt en mocht mijn hoofd in de steun leggen die het meetapparaat moest voorstellen. De man keek naar mijn ogen en ik kreeg een heel rootig lampje recht op mij gericht. De opticien was duidelijk niet blij met dat wat hij zag. Na de vraag of ik ook contactlenzen droeg waarop mijn antwoord bevestigend klonk bleek dat hij dat al gezien had. De afdruk van de lens stond in mijn hoornvlies gedrukt. Er was een heel groot verschil in sterkte die ik had en die ik nu nodig heb. Volgens hem een gevolg van zuurstoftekort voor de ogen. Dit kan echter nog bijtrekken en hij raadde mij dan ook aan om nog een tijd met deze bril op te blijven lopen om te zien hoe de ogen zich nog kunnen herstellen. Ik ga nu zaterdag over een week weer kijken hoe mijn ogen er dan ‘bijzien.’ Een schok was dit nieuws voor mij toch wel en ik ben al de hele avond aan het proberen of ik kan proberen om mijn kijkvermogen op te krikken onzin natuurlijk want zo snel gaat dat niet.

Ook is er goed nieuws, ik heb de organisatie van het literair café gesproken en ik ga op zondag 28 januari van het volgend jaar in het café optreden. Waarmee en hoe word nog midden jan besproken. Ik wil het liefst allemaal nieuw materiaal brengen.

Werk en familie deel 1.1

Het werk valt dus mee. De eerste drie dagen heb ik niet veel meer gedaan dan dozen uitpakken en inruimen. Het is een groot bedrijf, ik ken nog nergens de weg dus ik loop echt van de een naar de andere kant van de zaak. Vervelend was wel dat ik mensen niet met hun vragen kon helpen juist omdat ik niet wist waar alles ligt. Soms vragen de mensen ook om dingen waarvan ik het bestaan niet eens ken. De derde dag kon ik sommige dingen aanwijzen of wist ongeveer in welke hoek het moet liggen. De komende dagen blijf ik inruimen en aan het einde van deze week gaan we verder kijken naar wat ik ga doen. Ik mis Jolanda. Zaterdagavond was ik in de stad en het was wel leuk maar toch het was niet je dat! De hele familie was weer present, Mieke, K, A en ik. Ik ben de hele avond met hun verder opgetrokken.

Het gesprek

Om tien uur stond ik voor de deur van Dijkgraaf-Rijsdorp handelaar in kantoormeubelen. Ik naar binnen zie ik alleen maar kantoorartikelen. Het is dus een zaak met paperclips, punaises en daarnaast hebben ze ook nog kantoormeubels op beperkte schaal. Ik moest even wachten want het was nogal druk. Toen ik had gezegd waar ik voor kwam werd ik gelijk naar een kamertje gebracht met de woorden.’ Je was al aangekondigd ben zo bij je.’ Het was te hopen voor hen dat het bureau wat ik toen zag niet hetzelfde was als de bureaus die ze verkochten want dan vreesde ik het ergste. Goed, de man kwam binnen en we begonnen met het gesprek. Hij vroeg van alles naar mijn journalistiek verleden, hoe ik er toe was gekomen om naar de school voor de journalistiek te gaan of ik tegen lastige klanten kon. ‘ja dan heb ik nog een vraag, er zijn mensen die het raar vinden dat ik het al in het eerste gesprek vraag maar toch doe ik het, hoeveel moet je verdienen?’ Ik wist even niet wat te zeggen. Het is moeilijk om een bedrag te noemen uiteindelijk kwam ik op 2300,- uit. Je kon aan hem zien dat hij het nogal veel vond. ik zei maar gelijk mij aanvangssalaris hoeft het niet te zijn ik moet me eerst nog eerst bewijzen. Dat stelde gerust. Ondanks deze ene lastige vraag was het een vrij ontspannen en geslaagd gesprek dat zei ik ook. Mijn ‘toekomstige baas’ zei daarop dat dit soort gesprekken voor hem het beste werk om te ontdekken of iemand goed is voor het bedrijf,’Je kunt wel moeilijke vragen gaan stellen maar dan wordt de ander nerveus en is niet meer zichzelf en dan weet je nog niks.’ Helaas kreeg ik niet meteen uitsluitsel of ik aangenomen was er zijn nog twee andere kandidaten. Wel denk ik dat ik een grote kans maak.
Terug thuis heb ik mij omgekleed. Ik had namelijk voor het gesprek een pak aangedaan compleet met das. Het zat vandaag niet zo.
De was gedaan. Gegeten.
Vanmiddag had ik plotseling de behoefte om de chemobox te legen. In de box lagen nog medicijnen van de vorige bewoonster van mijn huis van minstens vijf jaar oud, het stonk erg! Oké ik de boel inpakken om weg te brengen. Behalve de chemo moest ik ook nog naar de bieb boeken van Deelder halen om me voor te bereiden op het interview. Ik hoop dat ik tijdens het lezen van zijn gedichten en verhalen een idee krijg wat ik precies met hem ga doen.
Bij de Apotheek moest ik vervolgens weer in een rij staan om mijn oude medicijnen af te geven. Ik reed daarna door naar de Halfords om mijn oude batterijen af te geven. Het is nog een hele gebeurtenis zo’ n chemobox legen. Weer in de rij.
Het ging allemaal niet meer zo snel bij de boieb kon ik heel moeilijk de boeken van Deelder vinden maar goed ik heb ze nu! Het enige wat ik nu nog moet is ze ook lezen.
Om vier uur naar moeder (oma), ze was een beetje in de war zei ze zelf.’Ik heb ze ook niet allemaal meer op een rijtje’. Het was er wel even leuk om te zijn.
Thuis aangekomen eten gemaakt uitgeschoten met het zout. Niet te eten die rijst. De groenten daarentegen…
Om half acht snel naar Gigant gereden om de kaartjes te scheuren. Aangekomen bleek dat de eerste voorstelling compleet was uitverkocht een unicum! Druk dus maar we hebben het gered en nu zit ik hier.

Henk Westbroek en de man!

Een verhaal over de laatste dagen. Afgelopen dinsdag ben ik begonnen in het bedrijfsrestaurant van Centraal Beheer in Apeldoorn. Ik moest er om half acht zijn. Ik heb ongeveer een uur om mezelf te zijn en een half uur nog naliggen dus de wekker stond op; zes uur. Twee over half acht was ik aanwezig. Het bleek dat ik echt in de keuken moest helpen als zijnde koksmaatje. Die eerste dag heb ik een beetje lasagne gemaakt en.. . nog meer. Woensdagochtend had ik vrij en ben ik de hele dag bezig geweest met het vernieuwen van het internetboek. Dit zou ik al eerder gedaan hebben maar het kwam er maar niet van. Sinds kort sta ik ook vermeld op http://poezie.pagina.nl/ een goede reden dus om het boek snel te veranderen.

Woensdagavond naar Orpheus. Ik heb een kaart voor Henk Westbroek, die van “Als jij je kleren aantrekt zonder haast… ” maar goed ik kwam dus een beetje bijna te laat. Snel ben ik maar gaan ziften in een halfvolle zaal er zaten ongeveer 400 mensen maar goed. Westbroek deed zijn best en het was erg goed . Toen kwam de pauze een goede tijd om te kijken naar de andere bezoekers van het concert . Het viel me op dat het publiek jonger was dan het gemiddelde schouwburgpubliek al waren het voornamelijk dertigers en niet zoals ik had verwacht de oudere tieners en beginnende twintigers. Ze zullen wel geen geld hebben voor het kaartje. Veel was er dus niet te zien alhoewel er werd in het openbaar gekust. Iets wat je niet zo snel ziet bij de oude mensen die meestal in de schouwburg zitten. De verrassing kwam echter na de pauze! Ik zat voor de verandering als een van de eersten weer in de zaal. Toen moest ik opstaan om mensen er langs te laten keek ik plotseling in het gezicht van Sonja, een getrouwde vrouw waar ik iets mee heb uitgevroten. Het ergste komt nog haar man kwam achter haar aan en kwam precies naast mij zitten. whooooh dat zit niet prettig kan ik wel vertellen. Als hij eens wist wat ik met zijn vrouw gedaan had… Het is trouwens de enige getrouwde vrouw waar ik ooit wat mee gedaan heb hoor! Is drank een excuus?

Donderdag weer gewerkt, kroepoek gebakken. De kok heeft mij uitgelegd hoe dat te doen. ‘Je moet er licht overheen wrijven dan wordt het vanzelf groter, haha….

Virtigo

Maandagavond was ik om iets voor half acht aanwezig bij Gigant oom de kaartjes van filmliefhebbers te controleren. Er zaten verschillende mensen aan tafels druk te praten waarover kon ik niet verstaan. Het was wel iets leuks want er werd ook gelachen. Barbara die mij ook had ‘aangenomen’ was er ook of ik koffie wilde? Graag, hoeveel mensen komen er eigenlijk er waren maar drie kaarten verkocht. In ieder geval om tien voor acht stond ik voor de deur bij de eerste filmzaal op de mensen te wachten en om acht uur bij het begin van de film stond ik nog op ze te wachten. Toen kwam de kasamedewerkster er aan voor de eerste film ‘Topsy Turfy’ was geen enkele kaart verkocht. Dat kwam niet vaak voor ook de ‘draaier’ ( de man die de film opzet) had het nog nooit meegemaakt maar het gaf ons wel even de tijd. Om half negen begon ‘Virtigo’ en ik begon na film één te vrezen voor de bezoekersaantallen voor deze film. Het viel uiteindelijk mee, veertien mensen. Omdat dit de laatste film vsn de avonds was kon ik zelf ook gaan kijken! Nou ik heb het geweten. Er zijn weinig films die mij van slag kunnen brengen. De laatste keer dat van slag was door een film was geloof ik in ’87 door ‘The accused’ met Jodie Foster of vergis ik mij in het jaar? Het is Alfred HItchcock dus gelukt om mij na zo’n tijd weer hevig van slag een film te doen verlaten. De film gaat over liefde en bezetenheid en over zelfmoord die geen zelfmoord is. Volgende week maandag als ik weer moet draait hij nog. Ik weet het niet zeker moet ik hem nog een keer zien of nooit meer? Gisteravond was ik weer aan het zingen. Het kost me moeite!

Deelder spreekt.. binnenkort met mij ! Jolanda en Erik en Arean

De rest van die donderdag heb ik vrij weinig gedaan behalve op de bank zitten en naar het scherm zitten staren. De laatste dag van de werkweek was ook mijn laatste dag bij Centraal Beheer. Deze laatste dag was als de dagen daarvoor. Om halfacht beginnen met het eten, soepen maken, snacks uitpakken, snijbonen koken etc. Om halftien was er tijd voor pauze, koffie. Daarna weer verder werken om halftwaalf zelf eten en daarna tot halftwee snacks bakken en serveren voor het hongerige CB- personeel. Halverwege de lunchpauze waren de meeste snacks al weer op alleen de kipcorns en de Vietnamese loempia’s waren nog over. Er werd veel over geklaagd. Na de lunchpauze schoonmaken, koffie en schoonmaken en naar huis. Ik ben na het werk gelijk doorgereden naar het uitzendbureau om mijn werkbriefje in te leveren. Bij het uitzendbureau aan de Nieuwstraat was het niet druk behalve de twee intercedentes was er maar één iemand. ‘Hoe was het?’ ‘Ik heb misschien nog leuk werk voor je, bij Dijkgraaf een handelaar in bedrijfsmeubelen. Je moet wel in het pak maar dat wordt door hen geregeld.’ Er is gelijk naar het bedrijf gebeld, ik las ondertussen de op het bureau liggende Apeldoornse Courant. Nou moet ik maandagochtend om tien uur op gesprek. Ik heb besloten om gelijk maar in het pak te gaan alleen die das! Ik zie wel. Eenmaal thuis had ik nog even de tijd voordat Jolanda en Erik zouden komen. Het is dit weekend voor het eerst dat Erik ook bij mij thuis blijft slapen dus iets nieuws. Het ging dus goed al wilde Erik niet zo graag slapen, hij wilde liever bij ons blijven maar oké hij sliep en wij zijn op de bank blijven zitten en deden ons ding terwijl hij sliep. Toch wel raar met iemand anders er vlakbij op ongeveer twee meter afstand maar gelukkig is hij niet snel wakker als hij eenmaal slaapt dus we konden gewoon onze gang gaan. Ik geloof dat we om halftwaalf in bed lagen. Om tien uur in de ochtend werden we wakker gemaakt door Erik, ‘ het is al tien uur hoor’, hij vond het tijd om op te staan. Uiteindelijk waren we om halfelf het bed uit onder de douche en eten. Broodjes in de over wakker gemaakt. Erik nam één broodje Jolanda twee en ik drie, ik moet er nog van groeien! Na de koffie zijn ze gegaan. Ik naar mijn moeder toe. Boodschappen gedaan. Gegeten en me klaar gemaakt om weer naar de schouwburg te gaan ditmaal naar Jenny Arena. Ik was weer bijna te laat. Het grote probleem van mijn leeft, de tijd! De voorstelling was als de plaat. Jenny zingt net zo goed in het echt als op de cd en dat maakt het gelijk weer een beetje saai want de plaat kennen we en je gaat toch naar een voorstelling om iets mee te maken en niet alleen om een plaat te horen. Je gaat voor live. Na de voorstelling snel naar huis om me te verkleden voor de stad. Onderweg had ik al geen zin meer om überhaupt nog de stad in te gaan, het was ijskoud het regende en ik was moe. Hé bah ben ik nu al een ouwe… aan het worden? Een van de grote evenementen van dit weekend op tv was het 75- jarig bestaan KRO. Er waren zondagmorgen enkele oude KRO- programma’s die ik graag wilde zien. Ik was weer te laat om twaalf uur deed ik de tv aan en kreeg als enige de Mis op het scherm. Laat maar zitten. Vanmiddag ben ik naar het literair café geweest met Jules Deelder. Een afspraak gemaakt om hem te interviewen voor het boek. Ik weet alleen nog niet wat ik aan hem moet vragen en waar. Misschien moet ik maar een nacht met hem door Rotterdam heen gaan, hij heet niet voor niks de nachtburgemeester. Heel misschien moeten we samen eens een lijntje snuiven. Komt daar iets leuks uit.

Moeder

Er stonden veel fietsen bij de stalling van het verzorgingstehuis ‘Matenhof’ toen ik aankwam om moeder (oma) te bezoeken. Lift in op de vierde etage uitgestapt en toen was er dan. Ze was erg blij om me te zien. ‘lijk ik nog steeds op vader?’, vroeg ik zelf maar. Ik lijk namelijk op de opa van mijn moeders kant en elke keer dan moeder mij ziet zegt ze dat ik zoveel op vader lijk. ‘Nog steeds’. De foto’s op tafel deden haar denken aan dingen en mensen van vroeger. Bij de foto’s zat ook een overlijdenskaart, moeder begint nu echt geestelijk af te takelen. De kaart was van vorig jaar maar voor was het pas geleden. Ze bleek maar naar de kaart kijken en zeggen’ Het is toch erg, een paar weken geleden was ze nog hier.’ Niet alle foto’s waren mij bekend er was ook een foto van de ouders van moeder, arm in arm, de man nors maar bijna recht in de camera kijkend, de vrouw leek erg op moeder. Ze had dezelfde uitdrukking in de ogen.
Tijdens het gesprek schreef ik af en toe eens in het ‘schriftje’ waarin beschreven staat hoe oma is op de momenten dat iemand van de familie bij haar is. Mijn jongste zus Sylvia had naast haar opmerkingen over oma ook de vraag gesteld,’ Waarom staan er geen beschrijvingsverhaaltjes van Bas en….. in?’

Die zelfde dag heb ik ook nog mijn ziekenfonds geregeld. Ik koos uit drie verschillende maatschappijen, Únivé, IZZ of Anoz. Het is toch lastig om te kiezen, ‘Welke zal ik nemen?’ Het is toch weer Anoz geworden.

De laatste dagen ook veel met Jolanda gepraat zowel per telefoon als per ICQ. Dinsdag zei ze iets raars.’Als ik je zo aan de telefoon heb zie ik niet jou maar het bed.’ Mijn telefoon staat op mijn slaapkamer. IK wist niet wat ik er van denken moest. Een ex vriendin van mij heeft namelijk ooit eens verklaard tegen mij dat ze alleen met mij iets begonnen was omdat ze gehoord had dat ik wel wist hoe HET moest ! Vandaar dat ik het even niet wist maar daar heeft dit niks mee te maken.

Het weekend en de rest

hoi lieve Bas,

Even een reactie op je dagboek verslag : het weekend en de rest.
Hierin heb jij de zinnen niet helemaal correct neergezet.
Zoals het hier staat omschreven lijkt het alsof ik degene ben die te
veel dronk en met je vriend wilde zoenen.
Kun je hier nog correctie in aanbrengen?

Kusjes,Jolanda

Het was dus niet Jolanda maar haar nichtje (Bastiaan Vinke)

Het weekend van 4 november 2000

Belevenissen
Belevenissen
Nieuw bericht>
Het weekend van 4 november 2000
2000 -2006 archief DagelijksGeplaatst door Bastiaan wo, december 13, 2006 14:54:08
Om elf uur stond ik dus met mijn grote tas vol met kleren voor het café . Het erge daaraan was dat er nog niemand was die ik kende dus ik kon mijn tas bij nergens laten staan. De bedoeling was om hem bij Jolanda in de auto neer te zetten zodat ik hem later mee kon nemen maar als ze er niet is.

Dus met tas over de schouders liep ik manmoedig het café in mij vrij ongelukkig voelend en zoekend naar de vrienden die maar niet kwamen. Eindelijk om kwart voor twaalf zag ik de eerste bekende. Nu wordt het een beetje moeilijk uitleggen maar het was de moeder van mijn ex (voor een avond) en in ieder geval familie van mijn huidige vriendin (snap ik het zelf nog?)> iedereen moest dus nog komen. Ik ben maar een beetje bij ze gebleven.

Uiteindelijk om twaalf uur was iedereen waaar die hoorde te zijn, de ex bij mijn vriend, de moeder bij ons en mijn vriendin bij mij. Is er veel gebeurt wat het vertellen waard is in het café? Ik geloof het niet doe ik dus ook niet. We hebben maar wat gedronken en gehangen. Toch, één ding, er was een nieuw fam lid bij die voor het eerst op zaterdagavond uit ging, hij vond het wel leuk geloof ik!

Om kwart voor vier zijn we naar huis gegaan, ‘Ik pak mijn jas even’. Jolanda moest de jongen nog naar huis brengen. Mijn tas had ik laten staan in de auto, hij moest als alibi dienen (voor hem) als reden waarom ze nog naar mij toe moest. Ze was net voor mij aangekomen. We zijn uiteindelijk op bed beland, bijna slapende hebben we elkaar gedaan met voorspel ditmaal een vrij kort tussenspel en een kort naspel. Veel gespeeld dus. Ik denk dat het voorspel dit keer het langst was. Ze moest naar huis.

Het Concert

Eerst een welkom terug voor één van de lezers.
Het is raar, soms denk je tijd genoeg te hebben en dan blijkt dat later totaal niet zo te zijn. Zo ook afgelopen zaterdag. Wakker geworden om zeven uur dacht ik dat ik niet in tijdnood zou komen en rustig naar mijn mammie te gaan, boodschappen te doen e.d maar er was iets raars het lukt dus niet die dag. Om half vijf werd ik verwacht in Orpheus (de schouwburg) voor het concert van The Young Church Singers dus om die tijd moest ik klaar zijn. Het kwam er op neer dat ik dus om iets voor half vier bij mammie zat en om kwart over vier daar al weer weg moest, niet leuk dus. Het ging gelukkig goed en ik was redelijk op tijd bij de schouwburg.
Bij Orpheus aangekomen bleek dat ik ruim twee uur te laat was. We hadden er al om half drie moeten staan. Ik heb even getwijfeld of ik wel bij het optreden wilde zijn maar heb toch besloten het maar te doen en met de nodige problemen stond ik dan ook uiteindelijk op het podium tijdens het inzingen. Het bleek echter een oefening te zijn voor de mensen van het geluid en na het rechttrekken van het geluid was er tijd voor de spanning van voor het concert. De mensen worden zenuwachtig gaan heen en weer lopen, zijn moeilijker aanspreekbaar. André de dirigent, was duidelijk één van die mensen. Waarom weet ik niet maar erg druk heb ik mij niet gemaakt voor het concert op één moment na toen ik ook de spanning begon te voelen en onrustig werd.

De omkleedruimtes in Opheus zijn verdeeld in vier kamers, twee voor optredens in de kleine zaal en twee voor de grote zaal. Er was geen optreden in de kleine zaal dus was het mogelijk om alle vier de ruimtes te gebruiken dit gebeurde niet echt. De meeste mensen zaten opeen gepakt in twee ‘zaaltjes’ waarvan één tegelijkertijd dienst deed als schminkruimte. Er werd ook veel gebruik gemaakt van de artiestenfoyer waar koffie was en er gerookt kon worden. De foyer is op de tweede etage in Orpheus dus was er veel verkeer op de trap, mensen liepen op en neer met koffie en programmaboekjes, altijd leuk om te bekijken.

Zelf ben ik voor het podium gaan kijken hoe de zaal gevuld werd met mensen. Op het podium en vlak ernaast begon het nu ook druk te worden, de koorleden kwamen eraan! De mensen van het geluid begonnen zich klaar te maken, de toneelmeester stond al gereed voor het doek. Een laatste aanwijzing van onze bewegingsmevrouw, ‘ Niet te veel bewegen! ‘ Toen was het zo ver, het koor stond, microfoons in de aanslag klaar voor het grote moment. De muziek klonk…

Henk Mouwe kondigde ons aan, een gewezen NCRV man niet te verwisselen met SRV en nu in dienst bij Omroep Gelderland. Hij was vrij enthousiast en de muziek klonk weer. Het eerste lied. For the Lord is Good en de rest. Het ging vrij snel, de eerste negen nummers gingen er snel doorheen. Niet zonder fout overigens, ik heb een fout in de timing gemaakt en zong als enige een zin waar dat niet moest. Gelukkig heeft iedereen een microfoon in handen en kan deze fout in de mix eruit gegooid worden en zal het niet op de cd te horen zijn die er van dit concert gemaakt wordt

‘Het is goed gegaan hé?’ ‘Hij ging lekker’ waren de woorden die er gesproken werden iedereen was nogal blij met de eerste negen nu het gedeelte na de pauze nog. Next Generation (ons koor voor na 30) was aan de beurt en zittende achter het podium luisterde de Young mee, het ging alweer zo goed!

Tijd voor ons gezamenlijke optreden van Young en Next samen, vijf nummers, ‘inschikken, maar’. Het kon nauwelijks beter, wat zijn wij goed!!! (nou, nou). Concert afgelopen. Elkaar vertellen hoe goed het wel niet ging. Een vriend van mij was komen kijken en vertelde dat hij het mooi gevonden had. Hij vroeg of ik later nog naar de stad kwam, ik zei ja…

Thuis ???

Ik heb in Z gestudeerd dus ik kende de stad maar als je er dan op een avond binnenkomt nadat je er bijna vier jaar niet meer bent geweest is dat toch vreemd. Jolanda woont aan de buitenkant van Z dus het duurde nog even voor we bij haar huis waren aangekomen. Een rijtjeshuis met een tuin niks aparts. Ik denk wat het bijzonder maakt is dat het, het huis van Jolanda is. De paar dagen dat ik bij haar geweest zijn ben ik veel over haar en over ons te weten gekomen. Ik heb haar verteld over mijn relatie met mijn familie, mijn seksuele experimenten soms mislukt. Het gekke daarvan is dat het haar niet leek te verwonderen. De meeste mensen schrikken als je het over seks hebt en dan al helemaal over seks met meerdere mensen, zij dus niet. Ze kent de wereld…

Weekendverslag

Het gaat vandaag weer beter met mij al is mijn stem nog steeds niet hetzelfde maar oke ik zal vertellen over het weekend.

Het begon op vrijdagavond, Jolanda zou bij mij komen eten. Er was al een heleboel gepraat over de telefoon en er was een grote kans dat er wat zou gaan gebeuren. Ik heb er in zoverre rekening mee gehouden dat ik s’ middags bij het boodschappen naast biefstuk en sla broodjes heb gehaald en beleg. Je kan tenslotte niet iedereen yoghurt met muesli laten eten meer hoefde ik niet te halen de rest had ik in huis zoals het hoort.

Ze was wat later maar eindelijk om zeven uur staat ze dan toch voor de deur. We hebben het de afgelopen dagen gehad over verwachtingen en zenuwen. Hoe zou het zijn als we elkaar weer zagen? Ik was dus nerveus en bang een fout te begaan alhoewel ik dit al zo vaak heb doorgemaakt. Het eten was goed en de afwas hebben we laten staan. Veel hebben we daarna niet meer gezien of gedaan behalve elkaar.

Je vindt niet zoveel gek zei ze nog…

De nozem en de non

Het is er raar, vandaag was ik al weer zo vroeg wakker. Ik ben maar begonnen met de krant en de dagelijkse koffie. Om een uur of elf heb ik een gedicht op de site ‘schrijfnet’ gezet. Een paar uur later heb ik naar de reacties gekeken, heel raar. Kritiek maar ongefundeerd. De hele middag was desondanks naar de knoppen. Het is wel stom maar zelfs deze domme kritiek trok ik mij erg aan. Ach ik moet het maar langs me heen laten glijden. Om half tien mijn vriendinnetje gebeld. Ik denk toch dat het wel wat word tussen ons twee. We hebben nog niet echt uitvoerig gezoend maar dat zit er aan te komen en misschien nog wel meer. Een vriend die op bezoek was en die ik vertelde dat ze vrijdag hier komt eten (had ik dit al verteld?) ging wel erg snel. ‘ Dan kan er dus geneukt worden?’ Dat vond ik als uitspraak wel hard maar je kan natuurlijk niks uitsluiten. Goed, ik sprak dus met mijn vriendin en we hebben het anderhalf uur over niks gehad. Ik geloof niet dat verliefde mensen echt zinnig met elkaar praten!

Lonely this Christmas

Terwijl ik dit schrijf staat het nummer, Lonely This Christmas van MUD te spelen. Echt lekker nummer. Waar doet het me toch aan denken? Maar goed, ik ben hier om te beschrijven wat me allemaal de afgelopen dagen is gebeurt.

Zaterdag was er de halve dag de repetitie van de YCS. Een uur te laat, staande bij de deur dacht ik er over om maar weer terug te gaan totdat er mensen aankwamen die mij binnen haalden(?) . Er is nu ook een bewegingsmens die kijkt hoe wij moeten bewegen op het concert. Het komt er dus op neer dat we op sommige momenten niet moeten bewegen en op andere momenten iets!
Na afloop van ons deel van de repititie hoorde ik nog iets leuks. Van een ex van mij, (zij zit ook bij het koor) hoorde ik dat haar moeder het nog steeds over mij heeft. Ze vindt mij beter dan het huidige vriendje van mijn ex. Margo (de ex) zegt dat het komt doordat ik gekookt heb voor haar moeder dat viel blijkbaar erg goed. Ik schijn hutspot gekookt te hebben helaas weet ik er zelf niks meer van.Ach ja schoonmoeders ik hou d’r wel van. Ik kan me dan ook goed voordoen als de ideale schoonzoon of misschien ben ik dat ook wel. Alleen is het dan jammer dat mijn vriendinnen mij voor de langere tijd niet zo zien zitten.

Iets anders wat ik ook van Margo te horen kreeg is dat ik nadat een relatie beëindigd is mijn ex- vriendin nog lang aankijk met een aparte blik, ik was me dat nooit bewust. Hoe kwamen we op dit onderwerp? Nou, mijn laatste ex (wat veel ex vandaag) klaagt erover bij haar huidige vriendje, ze voelt zich geintimideerd. Dat was het wel wat betreft de zaterdag. Er is verder niets bijzonders gebeurt het vermelden waard. Ben ook niet uit geweest. Zondag sla ik maar gewoon over. Ik kan er wel wat over vertellen maar het was geen dag om te onthouden kortom er gebeurde niks bijzonders.

Afgelopen maandag ben ik bij de bibliotheek geweest en heb daar de krant beken voor mogelijke baantjes, (Ik heb nog steeds niets van het hotel gehoord) er staat genoeg in zo’n krant maar niet met mijn vwo opleiding en journalistiek. Je zit goed met een solide middelbare beroepsopleiding of een leuke typcursusmaar voor mij dus niet. Ja produktiekrachten genoeg gevraagd maar dat red ik niet met mijn rechterhelft (bijna gevoelloos) dus daar begin ik maar niet aan. Lopend door de Oranjerie, het overdekte winkelcentrum zag ik een advertentie bij H en M ze zoeken mensen! Hoewel ik altijd gedacht heb te oud te zijn om als verkoper aangenomen te worden ben ik toch naar binnen gegaan. Volgens de mevrouw van de winkel hoeft leeftijd geen bezwaar te zijn. Ik weet zeker dat ik het kan. Gek misschien sta ik binnenkort wel kleding te verkopen.

De verdere dag heb ik besteed aan het werken aan de pagina’ s op het internet, er zijn verwijzingen naar de pagina’s onderling gekomen, nieuwe bijzondere foto’s, een nieuw gedicht (rood) en ook heb ik het cursiefje heb ik vernieuwd. Vanaf vandaag is er elke maandag een nieuw verhaaltje.

Het is feest!!!

Uiteindelijk is het dan gebeurt wat niet te vermijden was. Milosovic heeft verloren. De mensen in Servie hebben laten zien dat ze hem niet langer willen als hun president. Dat noem ik feest. De hele dag heb ik voor CNN naar het feest staan kijken. Wat me opviel was het gebrek aan nieuwe beelden. Zo ongeveer dertig keer heb ik een fotograaf de trappen van het parlementsgebouw op zien lopen zich met een blaadje en zijn eigen handen beschutting zoekend voor de klappen van de Servische politie.

Ik ben niet de enige die gekeken heeft, er zijn ook mensen die express niet kijken omdat ze anders niet van het scherm loskomen, Remco Campert had het erover in zijn cursief in ‘De Volkskrant’. Over Campert gesproken hij heeft nu een reclame voor zijn boek bij Rainbow met gedichten, ”Kus zoekt Mond’ hij zegt het mooi. Ik ken echter geen enkel gedicht van hem uit mijn hoofd! Toch waardeer ik hem zeer. Een van de ‘vijftigers’!

Ik heb misschien een baan als nachtportier bij een hotel, het moet alleen nog wel besproken worden. Ik hoor het ergens in de loop van de komende week benieuwd of het doorgaat.

Het is vandaag vrijdag de derde oktober in het jaar onzes Heren 2000

Ok, Jolanda is dus die vrijdag bij me wezen slapen. Serieus dat hebben we ook nog gedaan. Wat meer hoef ik niet te vertellen. Zaterdag is Jolanda naar haar ouders geweest. Ik bleef niet eenzaam achter, Richard kwam. Samen hebben we een poging gedaan om iets van mijn internet site te maken qua opmaak. Ik heb nu een idee waar het heen moet. Het is echter nog steeds niet hoe ik het wil hebben maar dat komt wel. Er stond een enorme lading afwas, die hebben we laten staan. Patat met kroketten, veel mayonaise, Ketchup van de Remia, appelmoes van de Edah en o’ja ook nog Satésaus. Het was wel lekker maar patat wordt wel erg snel koud. Om acht uur kwam …. mij alweer ophalen, eten met de familie. Een ex met vriendin moeder en broertje en Jolanda en ikke dus. Wat had ik ook alweer, soep. De laser ging niet door er was een technische storing. Wel kregen wij nog drank aangeboden.
Morgenmiddag meer over zaterdagnnacht over mijn vriendin en haar nichtje, leuke nacht!
O’ ja morgen ook nog het CONCERT in het theater. Tot ziens

Leids museum – Asterix en Obelix

Als je om vier uur bent gaan slapen is het geen goed idee om, om negen uur al weer wakker te zijn. Toch is dat wat mij afgelopen zondag overkwam. Een afspraak om naar een tentoonstelling van Asterix en Obelix te kijken in Leiden. Het leek mij vrijdag toen ik gevraagd werd heel leuk. Zondagmorgen was het minder. Uiteindelijk ben ik toch gegaan. Om half twee stond ik dan voor de Burger King te wachten op een vriend van mij met zijn vriendin. Ze waren te laat. Verontschuldigingen. Het was even zoeken welke kant we nou op moesten gaan, links of rechts hier? De koningin en Willem-Alexander hebben nog in Leiden gewoond op het Rapenburg, A – O. Algemene Ontwikkeling. Het museum zelf was voor niks te bekijken waarschijnlijk omdat ze aan het verbouwen waren. De tentoonstelling echter was niet voor niks en voor maar liefst twee gulden vijftig kwamen we de tentoonstelling binnen. Het is leuk om het verschil te zien tussen stripboek en de werkelijkheid. Het zij er nog heel wat de muren van een Gallisch dorp zijn bijvoorveeld van steen en hout in plaats van alleen maar boomstammen zoals in het stripboek. Een van de belangrijkste en meest schokkende ontdekkingen was de bard, De werd zeer gewaardeerd en niet in de boom neergeplant. Ik had toen moeten leven! Ach we waren er nu toch dus de rest van het museum ook doorgewandeld een vraag blijft daarbij hangen. Ik ben er nog steeds niet achter. De homo Erectus ( rechtopgaande mens) staat verder naar voren dan de andere menssoorten die ook al rechtop liepen. Ziet u het probleem? Raar. Om vijf uur moesten we er uit. Herinneren dat ik volgende keer geld meeneem. In de museumwinkel was een beeld van Homerus (o.a schrijver van de Odysee). De straat was vol, de mensen waren bezig met het voorbereiden van het feest. Een feest ter ere van Het ontzet van Leiden in 1574. Ik dacht altijd dat het ’72 was! Niet overal was men aan het voorbereiden er werd ook een voorschot op het feest genomen. Een bluesband speelde en zong. Iers verderop, Lodeizen, ‘Je moet met het leven omgaan zoals je ook met moordenaars doet’ olftewel het enoge wat je kan doen in dit leven, LEVEN. Een winkelstraat was vrij rustig. De bordjes van de VVV met verwijzingen naar huizen zijn duidelijk. De vroegere Latijnse school, Rembrand van Rijn had er gestudeerd, medicijnen geloof ik dit alles voordat hij besloot schilder te worden. Een fontein, ‘Zie je wel, ik zei het toch!’ Op zoek naar een plaats om te eten kwamen we de fontein tegen terwijl aan de waterkant delen van de grote kermis te wachten stonden op het grote feest. De kleppen dicht. Het eetcafé,’De Bruine Boon’ net in andere handen overgegaan heeft predelijke prijzen en goed ete, jammer alleen dat ze net terwijl wij er zitten de deur moeten repareren. Je gaat niet ergens binnen zitten om het koud te ktijgen en zeker niet als je aan het eten bent. Goed, het eten was lekker. Vraag ze maar naar de deur ALS JE OOI NOG EENS IN LEIDEN BENT. Ach ik heb allebei de eigenaren nog gefeliciteerd met de nieuwe zaak ze keken wel een beetje raar! Het was tijd. De trein bracht mij terug en om iets over negenen was ik thuis.

Leuke berichten voor mij…

Ik heb vanavond iets leuks gehoord!!! Iets wat ik later nog wil weten
en wat ik iedereen wil laten weten. Op mijn koor zijn er twee jongens
en drie meisjes die mij wel erg leuk vinden. Ik heb het zelf gehoord
van één van de twee jongens, hij is hier al vaker geweest. Hij is
pas
voor zijn homoseksualiteit uitgekomen en kwam daar met mij over
praten. Ik was hem een paar keer tegengekomen in de ‘Coming Out’in
Apeldoorn, hij dacht dat ik ook homo was. Ik heb hem uitgelegd dat ik
nergens mee zit ook dat ik het niet ben.Het is wel een aardige jongen
en misschien als ik het wel was geweest dan, misschien!
Leuk nieuws hé? Ik heb schijnbaar toch iets!
Soms ben je bang dat je het niet hebt en dan is het goed om zoiets
als dit te horen. Het kan je weer een beetje helpen met jezelf.
Het is niet altijd makkelijk om jezelf te zijn vooral als ‘jezelf’
niet is zoals ‘de meeste mensen’ zijn en dat ben ik in ieder geval
niet, gelukkig niet.
Wat valt er nog meer te vertellen over vandaag? De website is af, ik
heb iemand gevonden die mij iets kan vertellen over hoe je een cd
omzet naar mp3. De bedoeling is om mijn versie van ‘Laat Me’als Mp3
op het net te zetten in de volle vier minuten.
In de Apeldoornse Courant stond een advertentie van het Edison
College voor een leraar Engels. Ik kan wel Engelse les geven maar…

Just one of these things (Nat King Cole)

Mijn dag is begonnen met het uitgebreid lezen van het Volkskrant Magazine. Ere stonden twee artikelen in waar ik iets mee heb. Het ene artikel ging over de nacht in het Centraal Station van Rotterdam. Nou ben ik ’s nachts dan wel niet op het station Van Rotterdam geweest maar wel in Utrecht en wat ik gelezen heb verschillen de stations wat nachtelijke bevolking betreft niet veel van elkaar. Die ene nacht op Hoog Catharijne en station waren er ook de zwervers, drugsdealers en totaal in de war zijnde mensen. Het is echt waar zoals ook in het artikel staat, als je een nacht op het station hebt doorgebracht is het ’s morgens toch zij (de reizigers) tegen ‘ons’. Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten doen een nacht doorbrengen op een van grotere stations van Nederland. Je krijgt gelijk een ander idee van de mensen die daar zijn. Je wordt ook anders bekeken door spoorwegpersoneel en politie je ziet ze bijna denken, ‘Weer een!’ althans zo voelde ik dat. Het andere artikel ging over het verschijnsel ‘life coach ‘. Een vrouw die eerst in de IT werkte had dankzij haar coach á 175, – per week een nieuw leven. Ze was nu schilder? Wat deed die life coach voor die 175 gulden. Een telefonisch consult van een half uur en ondersteunend emailcontact??????? Goed zij had er baat bij. Ik kan ook goed met mensen praten, zou het niet een leuk beroep voor mij zijn? Ik ben dan wel niet goed in mijn eigen leven maar dat van een ander…. Boodschappen gedaan. Nu ik niet mag bukken valt me pas goed op hoe laag alles staat, irritant! Vandaag met een winkelwagentje alweer omdat ik iets niet mag, tillen. Ja nu moest ik dus met het Edah winkelwagentje naar huis daar uitpakken en vervolgens weer met hetzelfde wagentje weer naar de winkel om daar vervolgens mijn ene gulden weer uit het winkelwagentje te halen, wie heeft dat uitgevonden die borg? Dat was mijn dag wel weer. Je maakt niet echt veel mee als je de hele dag thuis zit. Ik wil het ook nog even hebben over de webcam terwijl ik dit verhaal aan het tikken ben kijk ik ook af en toe nog naar een ‘cam’. Meisjes met de afstandsbediening in de hand kijken recht in de camera de kijker ‘kushandjes’ toewerpend. Het wil niet echt leuk worden.