Ik neem mij voor om …

Het gaat nog niet erg goed met me. Vermoeidheid blijft en het hoesten lijkt niet op te houden. Wel heb ik het idee dat de intensiteit van het hoesten wat afneemt. Hopelijk is het morgen weer wat beter.

Het is een herhaling van vorig jaar, de ziekte verdwijnt, de hoest en slechte conditie blijft over. De vraag is hoelang het nu weer gaat duren. Hopelijk niet zo lang als vorig jaar.

Voor de tweede keer op een rij ben ik ziek geworden in wat mijn kerstvakantie zou moeten zijn. Waarom overkomt mij dat tweede keer op rij? Dat niet alleen, ik heb ook alle twee de keren Corona.

Ziek zijn betekent voor mij ook echt niets doen. Niet dat ik ook maar in iets zin zou hebben maar ik kan dan ook daadwerkelijk niets. Er is echter een probleem. Ik heb wel het gevoel dat ik wat moet. Dat is natuurlijk geen goede combinatie.

Soms leidt dat ertoe dat ik toch de deur uitga, ga opruimen of schoonmaken. Dat moet ik na een aantal minuten toch weer betreuren. Het kost me gewoon teveel lucht.

Vanuit mijn jeugd heb ik slechte longen meegenomen naar mijn huidige leven. Goed, het is niet meer zo slecht als toen ik jong was en echt veel last van mijn astma had. Toch krijg ik ook nu ook acuut last van mijn longen als ik ziek ben, veel lucht heb ik dan niet meer.

Het heeft lang geduurd voordat ik het aan mezelf durfde toe te geven, ik weet niet alles. Nog langer heeft het geduurd om dat te aanvaarden. Ik vond eigenlijk dat ik alles moest weten. Iets niet weten voelde als een afgang. Dat is niet altijd even handig: het gebeurt natuurlijk vaak genoeg dat ik van iets geen verstand heb. In een gesprek met iemand is dat lastig.

Meestal probeerde ik niet te laten weten dat ik het niet wist en probeerde maar wat om mijn angst van het niet weten te bezweren. Dat lukt natuurlijk niet altijd, mensen hebben het door als je ergens geen verstand van hebt. Dat heeft weleens geleidt tot voor mij vervelende situaties.

Mijn kennis van klassieke muziek is vrij basaal. Mijn schoonmoeder weet daar iets meer van. Voor een collega van haar die ik toevallig ook kende, wilde ze graag werk van een componist op een schijfje zetten. Dat was nog niet het probleem. Ik zette de muziek op de cd maar wist daarna de componist en de titel van het werk door elkaar te halen. Betrapt!

Nu kan ik dan eindelijk zeggen: geen idee waar het over gaat! Dat voelt goed.

Het is stil. Dat heeft even geduurd. Vanochtend de hele dag herrie. Mensen die maaien, boren, kinderen die aan het schreeuwen waren. Kortom een hele kakofonie aan geluiden waarbij het natuurlijk niet makkelijk werken is.

Zondagsrust is dan een mooi gegeven en een zeer mooie gedachte. Niet alleen maar vanuit religieuze motieven maar ook vanuit het idee dat er een dag is waarbij het stil is. Helaas is dat ons tegenwoordig niet meer gegeven. Altijd is er wel iemand met iets bezig wat geluid voortbrengt dat boven een aanvaardbaar geluidsniveau uitkomt.

Nog steeds ziek. Al sinds Eerste Kerstdag heb ik griep. Het begon met hoge koorts, hoesten en niet kunnen slapen. Nu na een fors aantal dagen is gelukkig alleen nog de hoest over. Mijn uithoudingsvermogen is echter nog lang niet terug. Als ik koffie heb gezet en terugloop om deze op te drinken moet ik eerst minstens een half uur rustig zitten voordat ik weer iets nieuws kan gaan doen.

Het mandje zat vol met bessen. Ze waren echter niet allemaal even rood even even groot. Er zaten bessen bij die heel donker van kleur waren een ook bessen die slechts deel rood gekleurd waren. Net of ze net begonnen waren met opgroeien. Ze waren nog maar halfweg.

Hij had het mandje meegekregen van z’n oma en alhoewel hij helemaal niet van bessen hield durfde hij de bessen ook niet te weigeren. Zij dacht er hem een groot plezier mee te doen. ‘hier dit is voor jou’ had ze gezegd en hem met bevende handen het ietwat smoezelige mandje met de halfrijpe en rijpe bessen aangegeven.

Woensdag. Het is vandaag vrij rustig met werk. Tussendoor wat aan mijn Frans gedaan en mijn boek uitgelezen in de pauze. s ‘Avonds nieuwe eetkamerstoelen en tafel besteld.

De dag begonnen met lezen in ‘Au pair’ Van Hermans. Het verhaal begint zich steeds meer te ontwikkelen.

Om 8.15 erachter gekomen dat ik toch wel om 8.30 uur op de fiets moest zitten om enigszins op tijd aan te komen bij het stadhuis van Apeldoorn. Eenmaal aangekomen wat kleine dingen gedaan en rond twaalf uur weer naar huis. Waarom dan voor maar een paar uur naar het werk? Ach ja, ik moet ook eens mijn gezicht laten zien.

Tijdens de terugreis naar huis nog even snel langs de winkel voor wat boodschappen voor de avond, aardappels, vlees en sperziebonen.

NA het middageten weer aan het werk met het maken van een pagina. Nu af.

Opnieuw gegeten, ‘Slimste mens’ gekeken en weer gelezen. Nu tikken en leren.