Ik heb vannacht de nacht verbrand
net als een stuk papier
dat je, als het gevuld is met
ongewenste woorden en zinnen
snel kwijt wil raken
en soms weet je dan niet hoe
dan probeer je het met vuur
en je ziet dat de vlam
reinigt de pijn van het papier

Liggend in de stilte van het moment
met alleen maar mijn gedachten
om me wakker te houden
de minuten gaan terwijl ik lig
te liggen hier, verloren

de tafel, de stoel en jij
daar tussen in
de droom van gisternacht
ik zag je staan
tussen beuken meubilair

jij blijft daar
valt niet, beweegt niet, zegt niets
ik lig naar je te kijken
vanaf de bank zie ik je daar

Als het zo blijft
jij daar ik hier
dan zal het goed zijn

Drijvend op waanzin
staart de passie
in de golf
verdrinkende
Zenuwen zweren samen
leidden tot een dronkenpraat
waar het verstand
stil staat (te wachten)
De stier danst
klaar voor de aanval
Ik kijk toe
en zie de
VROUW
vallen
voor de stier

Voordat ik kon lezen
kon ik al schrijven
met woorden, zinnen en gedachten Toen ik geschiedenis
en aardrijkskunde en wiskunde
als vakken te leren kreeg
werd het schrijven moeilijk

De woorden krompen ineen
en wilden zich niet meer schikken
naar mijn al te snel versleten pen

Gedachten en zinnen
wachtten af op een herschikking
niet gelovend dat iets als
uitgewrongen letters
nog samengebracht konden worden

Woorden in een volgorde
die zich, zo voel ik
pas later na een uur of twee
als gedicht laten kennen

Boudewijn speelt zachtjes
hij speelt en speelt
tot hij niet meer kan
langzaam vormt het refrein
het einde van het lied

Waar moet de nacht
verdwijnen
als de dag verschijnt

en ik luister

poëzie in eenzaamheid

Ik belde vanavond naar boven
en kreeg Hem aan de lijn
Waarom, vroeg ik gaan de mensen dood ?
Omdat het beneden anders te vol wordt jongen,
zei Hij.
Maar U kunt toch alles, kan de aarde niet wat groter ?
Toen hing Hij op, het gesprek werd te langdradig.