Gedichten, gedachten en verhalen
Eigenlijk gedij ik heel goed met structuur. Het probleem is dat ik er helemaal niet goed in ben. Elke keer maak ik weer nieuwe schema’s, nieuwe afspraken met mezelf. Soms schakel ik ook andere mensen in die me dan moeten helpen me aan mijn zelf opgelegde regelmaat te houden. Toch gaat het elke keer weer mis.
Toch …
Ik ga het weer proberen. Hoelang houd ik het dit keer vol?
Donderdag is het dan eindelijk zover: ik ga naar het concert van Janet Jackson. In mijn beleving is het minstens een jaar geleden dat ik het kaartje heb gekocht. Naarmate de datum van het concert dichterbij komt, word ik steeds nerveuzer.
Bij het bestellen van het kaartje heb ik gekozen voor een staanplaats. Dat betekent wel dat ik in de rij moet staan om op tijd binnen te zijn en een goede plek voor het podium te bemachtigen. En hier begint de twijfel al: lukt het me wel om die plek te krijgen, of eindig ik halverwege de zaal?
Een andere grote angst is of ik niet te oud ben voor dit concert. Straks staan er allemaal twintigers en dertigers om me heen, en sta ik daar als oudere man een beetje hip te doen.
Als ik er wat beter over nadenk, weet ik dat het waarschijnlijk wel mee zal vallen. Haar publiek bestaat voor een groot deel uit mensen van de tachtig- en negentiger jaren. Zelf is zij ook al 58…
Het gevoel van vrij zijn ken ik niet. Zoals ik al eerder gezegd heb is er altijd wat te doen. Op de dagen dat ik niet ‘betaald’ hoef te werken zijn er wel andere dingen die dringend moeten. Toch mis ik het gevoel van vrijheid wel. Wat moet dat een goed gevoel zijn!
Er zijn aardig wat dingen die ik wel kan maar niets doen kan ik dan weer niet. Het lukt me niet om gewoon stil te blijven zitten. Een afwas die gedaan moet worden, dingen die niet op de juiste plaats liggen, kortom, er is altijd wel iets wat gedaan moet worden. Helaas kan ik me dan niet ertoe dwingen om het gewoon te laten.
Nou ja, meestal niet. Soms lukt het voor een uurtje of twee. Daarna voel ik mij fysiek onrustig worden en sta ik toch weer op om het blaadje dat ik net heb gelezen netjes op het stapeltje tijdschriften neer te leggen.
Het is voor Rianne ook niet altijd fijn. Ze zegt dat ze niets kan laten liggen of ik ruim het wel weer op. Daar heeft ze ook wel gelijk in. Maar ik denk te weten waardoor de onrust komt. Dingen die niet ‘goed’ zijn, zorgen voor onrust in mijn hoofd.
Als ik dan wat het opgeruimd is de onrust tijdelijk even weg. Totdat ik weer iets zie dat eigenlijk wel schoongemaakt of op een ‘juiste’ plek opgeborgen moet worden.
Van de week voor het eerst sinds jaren weer naar een sauna/wellness-gebeuren gegaan. Eigenlijk dacht ik dat ik er al eens eerder was geweest, zo’n twintig à vijfentwintig jaar geleden, maar daar heb ik me in vergist. Dat zag ik wel na een uurtje rondlopen. Dit was veel groter dan wat ik me herinnerde.
Het was niet op een badkledingdag. Zelf vind ik het raar dat er uberhaupt een badkledingdag bestaat: naar een sauna gaan en dan badkleding aan? Er zijn mensen die niet anders durven. Moet ik misschien zeggen niet willen?
Veel baden, veel sauna’s en veel mensen. Gelukkig heb je geen last van de mensen, want het terrein is groot genoeg om elkaar niet in de weg te lopen. Zelfs in de bubbelbaden is er genoeg ruimte om niet bij iemand anders op schoot te hoeven zitten. Dat zou anders ook wat worden…
Wel moest ik wennen aan de vele verschillende sauna’s met de meest uiteenlopende benamingen. Uiteindelijk heb ik er drie bezocht. De namen herinner ik me echter niet meer helemaal. Is dat erg? Nee, als je er maar van geniet. Daarbij heb ik wel een maximumtemperatuur aangehouden. Elke sauna die heter was dan 65 graden, heb ik vermeden.
Zittend op het terras met mijn badjas en slippers aan, moest ik plotseling denken aan Toon Hermans: “Met de blote piemel op de waterfiets.” Het is wel veel bloot…
Het gaat niet zo lekker met mijn Frans. Op de een of andere manier krijg ik het toch maar niet in mijn systeem. Nu heb ik op de een of andere manier last met tellen, vooral met quatre en cinq. Waarom ik juist met deze twee cijfers moeite heb? Geen idee. Ik weet alleen dat ik het lastig vind. Ik blijf maar de oefening met telefoonnummers herhalen waarin deze cijfers natuurlijk ook gewoon voorkomen. Helaas blijf ik steeds dezelfde fouten maken.
En ik wil het juist zo graag. Ik heb al allerlei boeken in huis die ik, als ik goed genoeg Frans spreek en lees, wil lezen. L’étranger, Madame Bovary, Les mains sales en een paar boeken van Zola. Ik wil ze allemaal lezen en wel in het Frans. Daarvoor moet ik echter nog wel even doorleren.
Toch, ik weet dat ik het zal bereiken. Het komt goed.
Mijn vorige bericht van 9 januari heeft vandaag een rare wending gekregen. Françoise is vandaag op 80-jarige leeftijd overleden. Ze leed aan kanker.
Tous les garçons et les filles de mon âge se promènent dans la rue deux par deux Tous les garçons et les filles de mon âge savent bien ce que c’est d’être heureux
Een van de eerste nummers die ik hoorde nadat ik met mijn cursus Frans begonnen ben. Een nummer dat in 1962 zorgde voor de grote doorbraak van Françoise en ook een nummer dat nu, vele jaren later nog steeds zeer geliefd is.
Sinds dat ene nummer ben ik steeds meer naar haar gaan luisteren en draai nog regelmatig nummers van haar voornamelijk via Spotify. Ik bezit slechts twee singletjes, van Tout les Garçons en van La maison. Misschien komt daar nog een kopie van haar eerste lp bij.
Nu hoorde ik gisteren dat ze zo ziek is dat ze euthanasie wil …
De laatste jaren zijn er veel van mijn literaire, muzikale helden ontslapen.
En toch, het rammelt een beetje.
Gedichten, gedachten en verhalen