Wordt er nog gewerkt?

Gistermorgen opgestaan met Susarah en Meindert in mijn hoofd. Nou ja ik werd wakker in mijn hoofd en herinnerde wat ik over hen gedroomd had. Ze kusten elkaar en ik stond erbij keek ernaar en vond het prima. Een aparte droom maar wel een goede. Jolanda gesproken over hoe het met haar is en hoe met mij.

Gewerkt
Om halftien werk ik gebeld of ik om tien uur wilde werken, ja gezegd en dus moest ik om halfelf op zoek naar het kantoor van het zuiveringschap op een nieuw bedrijfsterrein. De straat, Steenbokstraat. Niet te vinden dus hé nergens waren bordjes met straatnamen, zou dat niet nodig zijn? Er liepen ook erg weinig mensen om de weg te vragen de paar die ik het vroeg konden het mij niet vertellen. Wat een ellende die bedrijfsterreinen. Als het ooit nog zo ver mocht komen dat ik een groot bedrijf mocht bezitten dan laat ik mij nooit en te nimmer verbannen naar een bedrijfsterrein. Wat een treurige gebeurtenis. Nog in aanbouw dus ook nog eens een geweldige modderpoel. Oké ik was er dus om halftwaalf. Ik snel gebeld dat ik aanwezig was en aan het werk gegaan. Werk van niks om drie uur was ik klaar.

Vanochtend werd ik wakker gebeld door iemand van de Reumastichting. Ik heb mij een paar weken geleden bereid verklaard om voor ze een paar straten te doen en de man die mij opbelde wilde weten of ik dat nog steeds van plan was. Na een heel verhaal over hoe dat nou zat met dat lopen hing hij op. Het werd alsmaar later op de middag en nog steeds had ik niets van het uitzendbureau gehoord aangaande mijn nieuwe werkzaamheden bij Dijkgraaf- Rijsdorp. Jolanda belde om te vragen of ik al wat gehoord had.

Het uitzendbureau belde mij even later op niet om te vertellen dat ik de baan had maar om me te vragen of ik morgen weer in de keuken wilde staan. Dus ik heb weer werk voor morgen! Om vijf uur werd ik uiteindelijk gebeld over Dijkgraaf, ze willen een tweede gesprek. Ze zijn namelijk bang dat ik me door de klanten laat overbluffen…..

Delen is leuk

De relatie is uit maar wel een baan.

Het slechte nieuws je relatie met Jolanda is uit en voorbij. Ze kan het allemaal nog niet aan. Troost je het ligt niet aan jou. Ze is zo kort na haar scheiding nog niet klaar voor een relatie en heeft nog veel te verwerken.

Hoe gaat het met je Bas? Nou ik weet eigenlijk niet goed hoe het met me gaat. Het ene moment ben ik kwaad en dan weer verdrietig. Waarom houdt geen vrouw het met mij uit? Wat doe ik fout? Dan de redenering die ik altijd hoor, het ligt niet aan jou. Dat klopt natuurlijk niet als ze genoeg van me hield zou ze het niet hebben uitgemaakt maar had ze me misschien gevraagd haar te steunen en waren we toch samen doorgegaan.

vrienden

We hebben besloten om vrienden te blijven. Ik vraag me af of dat kan. Ik weet het niet zeker. Het erge is dat als ik zou besluiten haar niet meer te willen zien dat een probleem met zich mee brengt, één van de jongens met wie ik altijd wegga heeft verkering met haar nichtje (de ex) en Jolanda gaat veel met dit nichtje om dus de kans is groot dat ik dan ook Jolanda ‘moet’ blijven zien. Maak ik dus de keuze volledig te breken dan zal ik ook andere mensen moeten zoeken om mee te gaan stappen.

Ik erger me ook aan mezelf. Ik ben altijd zo begrijpend. Nee, ik schreeuw niet. Nee ik begrijp wel dat je het moeilijk hebt. Je hebt tijd voor jezelf nodig. Eigenlijk zou ik het liefst wil zeggen dat ze maar gewoon moeten gaan en niks meer zeggen. Dat doe ik dus niet ik ga met ze praten en probeer de ander gerust te stellen. Vervolgens gaan ze weg en laten mij achter, alleen! Nu komt het misschien een maand later blijken ze opeens alles verwerkt te hebben en hebben toch opeens zo’n leuke vriend! Ik word er ziek van. Zie je, het moet dus gewoon aan mij liggen. Misschien kom ik er nog wel achter wat ik verkeerd doe waarschijnlijk ben ik te begrijpend en gaat het beter als ik me wat minder begrijpend opstel en me gedraag als een klootzak misschien blijft er dan iemand bij me!

Baan

Je hebt een baan. Woensdag halfnegen beginnen. Ik ben benieuwd hoe je het gaat vinden.

Delen is leuk

Werk, hoornvlies en een literair café

De ochtend is bij mij begonnen toe ik gebeld werd door het uitzendbureau met de vraag hoe het gesprek gisteren bij Dijkgraaf-Rijsdorp was afgelopen. Het lijkt erop dat ik donderdag zal gaan horen of ik het geworden ben of niet.

Later op de ochtend heb ik nog met Jolanda gebeld. Ze was niet zo in de stemming en leek haar twijfels te hebben. Ik hoop dat het allemaal goed komt met haar!

Brillenman
Het was niet koud buiten toen ik uiteindelijk om drie uur buiten was om naar de brillenman te gaan om mijn ogen te laten controleren. Snel naar de stad gefietst en de winkel ingelopen. Ze hebben een actie op brillen tot 2000,- gulden korting op multifocale glazen. Jammer ik dacht dat het ging om gewone brillen maar nee dus, helaas. Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt en mocht mijn hoofd in de steun leggen die het meetapparaat moest voorstellen. De man keek naar mijn ogen en ik kreeg een heel rottig lampje recht op mij gericht. De opticien was duidelijk niet blij met dat wat hij zag. Na de vraag of ik ook contactlenzen droeg waarop mijn antwoord bevestigend klonk bleek dat hij dat al gezien had. De afdruk van de lens stond in mijn hoornvlies gedrukt. Er was een heel groot verschil in sterkte die ik had en die ik nu nodig heb. Volgens hem een gevolg van zuurstoftekort voor de ogen. Dit kan echter nog bijtrekken en hij raadde mij dan ook aan om nog een tijd met deze bril op te blijven lopen om te zien hoe de ogen zich nog kunnen herstellen. Ik ga nu zaterdag over een week weer kijken hoe mijn ogen er dan ‘bijzien.’ Een schok was dit nieuws voor mij toch wel en ik ben al de hele avond aan het proberen of ik kan proberen om mijn kijkvermogen op te krikken onzin natuurlijk want zo snel gaat dat niet.

Literair café
Ook is er goed nieuws, ik heb de organisatie van het literair café gesproken en ik ga op zondag 28 januari van het volgend jaar in het café optreden. Waarmee en hoe word nog midden jan besproken. Ik wil het liefst allemaal nieuw materiaal brengen.

Delen is leuk

Aan het werk bij Dijkgraaf

Het werk valt dus mee. De eerste drie dagen heb ik niet veel meer gedaan dan dozen uitpakken en inruimen. Het is een groot bedrijf, ik ken nog nergens de weg dus ik loop echt van de een naar de andere kant van de zaak. Vervelend was wel dat ik mensen niet met hun vragen kon helpen juist omdat ik niet wist waar alles ligt. Soms vragen de mensen ook om dingen waarvan ik het bestaan niet eens ken. De derde dag kon ik sommige dingen aanwijzen of wist ongeveer in welke hoek het moet liggen. De komende dagen blijf ik inruimen en aan het einde van deze week gaan we verder kijken naar wat ik ga doen.

Ik mis Jolanda. Zaterdagavond was ik in de stad en het was wel leuk maar toch het was niet je dat! De hele familie was weer present, Mieke, K, A en ik. Ik ben de hele avond met hun verder opgetrokken.

Delen is leuk

Het gesprek

Om tien uur stond ik voor de deur van Dijkgraaf-Rijsdorp handelaar in kantoormeubelen. Ik naar binnen zie ik alleen maar kantoorartikelen. Het is dus een zaak met paperclips, punaises en daarnaast hebben ze ook nog kantoormeubels op beperkte schaal. Ik moest even wachten want het was nogal druk. Toen ik had gezegd waar ik voor kwam werd ik gelijk naar een kamertje gebracht met de woorden.’ Je was al aangekondigd ben zo bij je.’ Het was te hopen voor hen dat het bureau wat ik toen zag niet hetzelfde was als de bureaus die ze verkochten want dan vreesde ik het ergste. Goed, de man kwam binnen en we begonnen met het gesprek. Hij vroeg van alles naar mijn journalistiek verleden, hoe ik er toe was gekomen om naar de school voor de journalistiek te gaan of ik tegen lastige klanten kon. ‘ja dan heb ik nog een vraag, er zijn mensen die het raar vinden dat ik het al in het eerste gesprek vraag maar toch doe ik het, hoeveel moet je verdienen?’ Ik wist even niet wat te zeggen. Het is moeilijk om een bedrag te noemen uiteindelijk kwam ik op 2300,- uit. Je kon aan hem zien dat hij het nogal veel vond. ik zei maar gelijk mij aanvangssalaris hoeft het niet te zijn ik moet me eerst nog eerst bewijzen. Dat stelde gerust.

Ondanks deze ene lastige vraag was het een vrij ontspannen en geslaagd gesprek dat zei ik ook. Mijn ‘toekomstige baas’ zei daarop dat dit soort gesprekken voor hem het beste werk om te ontdekken of iemand goed is voor het bedrijf,’Je kunt wel moeilijke vragen gaan stellen maar dan wordt de ander nerveus en is niet meer zichzelf en dan weet je nog niks.’ Helaas kreeg ik niet meteen uitsluitsel of ik aangenomen was er zijn nog twee andere kandidaten. Wel denk ik dat ik een grote kans maak.
Terug thuis heb ik mij omgekleed. Ik had namelijk voor het gesprek een pak aangedaan compleet met das. Het zat vandaag niet zo. De was gedaan. Gegeten.

Vanmiddag had ik plotseling de behoefte om de chemobox te legen. In de box lagen nog medicijnen van de vorige bewoonster van mijn huis van minstens vijf jaar oud, het stonk erg! Oké ik de boel inpakken om weg te brengen. Behalve de chemo moest ik ook nog naar de bieb boeken van Deelder halen om me voor te bereiden op het interview. Ik hoop dat ik tijdens het lezen van zijn gedichten en verhalen een idee krijg wat ik precies met hem ga doen.

Bij de Apotheek moest ik vervolgens weer in een rij staan om mijn oude medicijnen af te geven. Ik reed daarna door naar de Halfords om mijn oude batterijen af te geven. Het is nog een hele gebeurtenis zo’ n chemobox legen. Weer in de rij.
Het ging allemaal niet meer zo snel bij de boieb kon ik heel moeilijk de boeken van Deelder vinden maar goed ik heb ze nu! Het enige wat ik nu nog moet is ze ook lezen.

Om vier uur naar moeder (oma), ze was een beetje in de war zei ze zelf.’Ik heb ze ook niet allemaal meer op een rijtje’. Het was er wel even leuk om te zijn.

Thuis aangekomen eten gemaakt uitgeschoten met het zout. Niet te eten die rijst. De groenten daarentegen…
Om half acht snel naar Gigant gereden om de kaartjes te scheuren. Aangekomen bleek dat de eerste voorstelling compleet was uitverkocht een unicum! Druk dus maar we hebben het gered en nu zit ik hier.

Delen is leuk