Werken, Jolanda en Arean

De rest van die donderdag heb ik vrij weinig gedaan behalve op de bank zitten en naar het scherm zitten staren. De laatste dag van de werkweek was ook mijn laatste dag bij Centraal Beheer. Deze laatste dag was als de dagen daarvoor. Om halfacht beginnen met het eten, soepen maken, snacks uitpakken, snijbonen koken etc.. Om halftien was er tijd voor pauze, koffie. Daarna weer verder werken om halftwaalf zelf eten en daarna tot halftwee snacks bakken en serveren voor het hongerige CB- personeel. Halverwege de lunchpauze waren de meeste snacks al weer op alleen de kipcorns en de Vietnamese loempia’s waren nog over. Er werd veel over geklaagd. Na de lunchpauze schoonmaken, koffie en schoonmaken en naar huis.

Ik ben na het werk gelijk doorgereden naar het uitzendbureau om mijn werkbriefje in te leveren. Bij het uitzendbureau aan de Nieuwstraat was het niet druk behalve de twee intercedentes was er maar één iemand. ‘Hoe was het?’ ‘Ik heb misschien nog leuk werk voor je, bij Dijkgraaf een handelaar in bedrijfsmeubelen. Je moet wel in het pak maar dat wordt door hen geregeld.’ Er is gelijk naar het bedrijf gebeld, ik las ondertussen de op het bureau liggende Apeldoornse Courant. Nou moet ik maandagochtend om tien uur op gesprek. Ik heb besloten om gelijk maar in het pak te gaan alleen die das! Ik zie wel.

Eenmaal thuis had ik nog even de tijd voordat Jolanda en Erik zouden komen. Het is dit weekend voor het eerst dat Erik ook bij mij thuis blijft slapen dus iets nieuws. Het ging dus goed al wilde Erik niet zo graag slapen, hij wilde liever bij ons blijven maar oké hij sliep en wij zijn op de bank blijven zitten en deden ons ding terwijl hij sliep. Toch wel raar met iemand anders er vlakbij op ongeveer twee meter afstand maar gelukkig is hij niet snel wakker als hij eenmaal slaapt dus we konden gewoon onze gang gaan. Ik geloof dat we om halftwaalf in bed lagen. Om tien uur in de ochtend werden we wakker gemaakt door Erik, ‘ het is al tien uur hoor’, hij vond het tijd om op te staan. Uiteindelijk waren we om halfelf het bed uit onder de douche en eten. Broodjes in de over wakker gemaakt. Erik nam één broodje Jolanda twee en ik drie, ik moet er nog van groeien! Na de koffie zijn ze gegaan.

Ik naar mijn moeder toe. Boodschappen gedaan. Gegeten en me klaar gemaakt om weer naar de schouwburg te gaan ditmaal naar Jenny Arena. Ik was weer bijna te laat. Het grote probleem van mijn leeft, de tijd! De voorstelling was als de plaat. Jenny zingt net zo goed in het echt als op de cd en dat maakt het gelijk weer een beetje saai want de plaat kennen we en je gaat toch naar een voorstelling om iets mee te maken en niet alleen om een plaat te horen. Je gaat voor live.

Na de voorstelling snel naar huis om me te verkleden voor de stad. Onderweg had ik al geen zin meer om überhaupt nog de stad in te gaan, het was ijskoud het regende en ik was moe. Hé bah ben ik nu al een ouwe… aan het worden? Een van de grote evenementen van dit weekend op tv was het 75- jarig bestaan KRO. Er waren zondagmorgen enkele oude KRO- programma’s die ik graag wilde zien. Ik was weer te laat om twaalf uur deed ik de tv aan en kreeg als enige de Mis op het scherm. Laat maar zitten.

Vanmiddag ben ik naar het literair café geweest met Jules Deelder. Een afspraak gemaakt om hem te interviewen voor het boek. Ik weet alleen nog niet wat ik aan hem moet vragen en waar. Misschien moet ik maar een nacht met hem door Rotterdam heen gaan, hij heet niet voor niks de nachtburgemeester. Heel misschien moeten we samen eens een lijntje snuiven. Komt daar iets leuks uit.

Moeder

Er stonden veel fietsen bij de stalling van het verzorgingstehuis ‘Matenhof’ toen ik aankwam om moeder (oma) te bezoeken. Lift in op de vierde etage uitgestapt en toen was er dan. Ze was erg blij om me te zien. ‘lijk ik nog steeds op vader?’, vroeg ik zelf maar. Ik lijk namelijk op de opa van mijn moeders kant en elke keer dan moeder mij ziet zegt ze dat ik zoveel op vader lijk. ‘Nog steeds’. De foto’s op tafel deden haar denken aan dingen en mensen van vroeger. Bij de foto’s zat ook een overlijdenskaart, moeder begint nu echt geestelijk af te takelen. De kaart was van vorig jaar maar voor was het pas geleden. Ze bleek maar naar de kaart kijken en zeggen’ Het is toch erg, een paar weken geleden was ze nog hier.’ Niet alle foto’s waren mij bekend er was ook een foto van de ouders van moeder, arm in arm, de man nors maar bijna recht in de camera kijkend, de vrouw leek erg op moeder. Ze had dezelfde uitdrukking in de ogen.
Tijdens het gesprek schreef ik af en toe eens in het ‘schriftje’ waarin beschreven staat hoe oma is op de momenten dat iemand van de familie bij haar is. Mijn jongste zus Sylvia had naast haar opmerkingen over oma ook de vraag gesteld,’ Waarom staan er geen beschrijvingsverhaaltjes van Bas en….. in?’

Ziekenfonds
Die zelfde dag heb ik ook nog mijn ziekenfonds geregeld. Ik koos uit drie verschillende maatschappijen, Únivé, IZZ of Anoz. Het is toch lastig om te kiezen, ‘Welke zal ik nemen?’ Het is toch weer Anoz geworden.

Jolanda
De laatste dagen ook veel met Jolanda gepraat zowel per telefoon als per ICQ. Dinsdag zei ze iets raars.’Als ik je zo aan de telefoon heb zie ik niet jou maar het bed.’ Mijn telefoon staat op mijn slaapkamer. Ik wist niet wat ik er van denken moest. Een ex vriendin van mij heeft namelijk ooit eens verklaard tegen mij dat ze alleen met mij iets begonnen was omdat ze gehoord had dat ik wel wist hoe HET moest ! Vandaar dat ik het even niet wist maar daar heeft dit niks mee te maken.

Het weekend en de rest

hoi lieve Bas,

Even een reactie op je dagboek verslag : het weekend en de rest.
Hierin heb jij de zinnen niet helemaal correct neergezet.
Zoals het hier staat omschreven lijkt het alsof ik degene ben die te
veel dronk en met je vriend wilde zoenen.
Kun je hier nog correctie in aanbrengen?

Kusjes,Jolanda

Het was dus niet Jolanda maar haar nichtje (Bastiaan Vinke)

Het weekend van 4 november 2000

Om elf uur stond ik dus met mijn grote tas vol met kleren voor het café . Het erge daaraan was dat er nog niemand was die ik kende dus ik kon mijn tas bij nergens laten staan. De bedoeling was om hem bij Jolanda in de auto neer te zetten zodat ik hem later mee kon nemen maar als ze er niet is.

Dus met tas over de schouders liep ik manmoedig het café in mij vrij ongelukkig voelend en zoekend naar de vrienden die maar niet kwamen. Eindelijk om kwart voor twaalf zag ik de eerste bekende. Nu wordt het een beetje moeilijk uitleggen maar het was de moeder van mijn ex (voor een avond) en in ieder geval familie van mijn huidige vriendin (snap ik het zelf nog?) iedereen moest dus nog komen. Ik ben maar een beetje bij ze gebleven.

Uiteindelijk om twaalf uur was iedereen waaar die hoorde te zijn, de ex bij mijn vriend, de moeder bij ons en mijn vriendin bij mij. Is er veel gebeurt wat het vertellen waard is in het café? Ik geloof het niet doe ik dus ook niet. We hebben maar wat gedronken en gehangen. Toch, één ding, er was een nieuw fam lid bij die voor het eerst op zaterdagavond uit ging, hij vond het wel leuk geloof ik!

Om kwart voor vier zijn we naar huis gegaan, ‘Ik pak mijn jas even’. Jolanda moest de jongen nog naar huis brengen. Mijn tas had ik laten staan in de auto, hij moest als alibi dienen (voor hem) als reden waarom ze nog naar mij toe moest. Ze was net voor mij aangekomen. We zijn uiteindelijk op bed beland, bijna slapende hebben we elkaar gedaan met voorspel ditmaal een vrij kort tussenspel en een kort naspel. Veel gespeeld dus. Ik denk dat het voorspel dit keer het langst was. Ze moest naar huis.

Het Concert

Eerst een welkom terug voor één van de lezers.
Het is raar, soms denk je tijd genoeg te hebben en dan blijkt dat later totaal niet zo te zijn. Zo ook afgelopen zaterdag. Wakker geworden om zeven uur dacht ik dat ik niet in tijdnood zou komen en rustig naar mijn mammie te gaan, boodschappen te doen e.d maar er was iets raars het lukt dus niet die dag. Om half vijf werd ik verwacht in Orpheus (de schouwburg) voor het concert van The Young Church Singers dus om die tijd moest ik klaar zijn. Het kwam er op neer dat ik dus om iets voor half vier bij mammie zat en om kwart over vier daar al weer weg moest, niet leuk dus. Het ging gelukkig goed en ik was redelijk op tijd bij de schouwburg.

Bij Orpheus aangekomen bleek dat ik ruim twee uur te laat was. We hadden er al om half drie moeten staan. Ik heb even getwijfeld of ik wel bij het optreden wilde zijn maar heb toch besloten het maar te doen en met de nodige problemen stond ik dan ook uiteindelijk op het podium tijdens het inzingen. Het bleek echter een oefening te zijn voor de mensen van het geluid en na het rechttrekken van het geluid was er tijd voor de spanning van voor het concert. De mensen worden zenuwachtig gaan heen en weer lopen, zijn moeilijker aanspreekbaar. André de dirigent, was duidelijk één van die mensen. Waarom weet ik niet maar erg druk heb ik mij niet gemaakt voor het concert op één moment na toen ik ook de spanning begon te voelen en onrustig werd.

De omkleedruimtes in Opheus zijn verdeeld in vier kamers, twee voor optredens in de kleine zaal en twee voor de grote zaal. Er was geen optreden in de kleine zaal dus was het mogelijk om alle vier de ruimtes te gebruiken dit gebeurde niet echt. De meeste mensen zaten opeen gepakt in twee ‘zaaltjes’ waarvan één tegelijkertijd dienst deed als schminkruimte. Er werd ook veel gebruik gemaakt van de artiestenfoyer waar koffie was en er gerookt kon worden. De foyer is op de tweede etage in Orpheus dus was er veel verkeer op de trap, mensen liepen op en neer met koffie en programmaboekjes, altijd leuk om te bekijken.

Zelf ben ik voor het podium gaan kijken hoe de zaal gevuld werd met mensen. Op het podium en vlak ernaast begon het nu ook druk te worden, de koorleden kwamen eraan! De mensen van het geluid begonnen zich klaar te maken, de toneelmeester stond al gereed voor het doek. Een laatste aanwijzing van onze bewegingsmevrouw, ‘ Niet te veel bewegen! ‘ Toen was het zo ver, het koor stond, microfoons in de aanslag klaar voor het grote moment. De muziek klonk…

Henk Mouwe kondigde ons aan, een gewezen NCRV man niet te verwisselen met SRV en nu in dienst bij Omroep Gelderland. Hij was vrij enthousiast en de muziek klonk weer. Het eerste lied. For the Lord is Good en de rest. Het ging vrij snel, de eerste negen nummers gingen er snel doorheen. Niet zonder fout overigens, ik heb een fout in de timing gemaakt en zong als enige een zin waar dat niet moest. Gelukkig heeft iedereen een microfoon in handen en kan deze fout in de mix eruit gegooid worden en zal het niet op de cd te horen zijn die er van dit concert gemaakt wordt.

‘Het is goed gegaan hé?’ ‘Hij ging lekker’ waren de woorden die er gesproken werden iedereen was nogal blij met de eerste negen nu het gedeelte na de pauze nog. Next Generation (ons koor voor na 30) was aan de beurt en zittende achter het podium luisterde de Young mee, het ging alweer zo goed!

Tijd voor ons gezamenlijke optreden van Young en Next samen, vijf nummers, ‘inschikken, maar’. Het kon nauwelijks beter, wat zijn wij goed!!! (nou, nou). Concert afgelopen. Elkaar vertellen hoe goed het wel niet ging. Een vriend van mij was komen kijken en vertelde dat hij het mooi gevonden had. Hij vroeg of ik later nog naar de stad kwam, ik zei ja…