Eerst het slechte of het goede nieuws?

Wil je eerst het goede of het slechte nieuws Bas? Laat ik maar beginnen met het goede, je hebt een baan. Woensdag halfnegen beginnen. Ik ben benieuwd hoe je het gaat vinden. Dan nu het slechte nieuws je relatie met Jolanda is voorbij. Ze kan het allemaal nog niet aan. Troost je het ligt niet aan jou. Ze is zo kort na haar scheiding nog niet klaar voor een relatie en heeft nog veel te verwerken. Hoe gaat het met je Bas? Nou ik weet eigenlijk niet goed hoe het met me gaat. Het ene moment ben ik kwaad en dan weer verdrietig. Waarom houdt geen vrouw het met mij uit? Wat doe ik fout? Dan de redenering die ik altijd hoor, het ligt niet aan jou. Dat klopt natuurlijk niet als ze genoeg van me hield zou ze het niet hebben uitgemaakt maar had ze me misschien gevraagd haar te steunen en waren we toch samen doorgegaan. We hebben besloten om vrienden te blijven. Ik vraag me af of dat kan. Ik weet het niet zeker. Het erge is dat als ik zou besluiten haar niet meer te willen zien dat een probleem met zich mee brengt, één van de jongens met wie ik altijd wegga heeft verkering met haar nichtje (de ex) en Jolanda gaat veel met dit nichtje om dus de kans is groot dat ik dan ook Jolanda ‘moet’ blijven zien. Maak ik dus de keuze volledig te breken dan zal ik ook andere mensen moeten zoeken om mee te gaan stappen. Ik erger me ook aan mezelf. Ik ben altijd zo begrijpend. Ik schreeuw niet. Nee ik begrijp wel dat je het moeilijk hebt. Je hebt tijd voor jezelf nodig. Eigenlijk zou ik het liefst wil zeggen dat ze maar gewoon moeten gaan en niks meer zeggen. Dat doe ik dus niet ik ga met ze praten en probeer de ander gerust te stellen. Vervolgens gaan ze weg en laten mij achter, alleen! Nu komt het misschien een maand later blijken ze opeens alles verwerkt te hebben en hebben toch opeens zo’n leuke vriend! Ik word er ziek van. Zie je, het moet dus gewoon aan mij liggen. Misschien kom ik er nog wel achter wat ik verkeerd doe waarschijnlijk ben ik te begrijpend en gaat het beter als ik me wat minder begrijpend opstel en me gedraag als een klootzak misschien blijft er dan iemand bij me!

Hoornvlies

De ochtend is bij mij begonnen toe ik gebeld werd door het uitzendbureau met de vraag hoe het gesprek gisteren bij Dijkgraaf-Rijsdorp was afgelopen. Het lijkt erop dat ik donderdag zal gaan horen of ik het geworden ben of niet.

Later op de ochtend heb ik nog met Jolanda gebeld. Ze was niet zo in de stemming en leek haar twijfels te hebben. Ik hoop dat het allemaal goed komt met haar!

Het was niet koud buiten toen ik uiteindelijk om drie uur buiten was om naar de brillenman te gaan om mijn ogen te laten controleren. Snel naar de stad gefietst en de winkel ingelopen. Ze hebben een actie op brillen tot 2000,- gulden korting op multivocale glazen. Jammer ik dacht dat het ging om gewone brillen maar nee dus, helaas. Eenmaal binnen was ik vrij snel aan de beurt en mocht mijn hoofd in de steun leggen die het meetapparaat moest voorstellen. De man keek naar mijn ogen en ik kreeg een heel rootig lampje recht op mij gericht. De opticien was duidelijk niet blij met dat wat hij zag. Na de vraag of ik ook contactlenzen droeg waarop mijn antwoord bevestigend klonk bleek dat hij dat al gezien had. De afdruk van de lens stond in mijn hoornvlies gedrukt. Er was een heel groot verschil in sterkte die ik had en die ik nu nodig heb. Volgens hem een gevolg van zuurstoftekort voor de ogen. Dit kan echter nog bijtrekken en hij raadde mij dan ook aan om nog een tijd met deze bril op te blijven lopen om te zien hoe de ogen zich nog kunnen herstellen. Ik ga nu zaterdag over een week weer kijken hoe mijn ogen er dan ‘bijzien.’ Een schok was dit nieuws voor mij toch wel en ik ben al de hele avond aan het proberen of ik kan proberen om mijn kijkvermogen op te krikken onzin natuurlijk want zo snel gaat dat niet.

Ook is er goed nieuws, ik heb de organisatie van het literair café gesproken en ik ga op zondag 28 januari van het volgend jaar in het café optreden. Waarmee en hoe word nog midden jan besproken. Ik wil het liefst allemaal nieuw materiaal brengen.

Werk en familie deel 1.1

Het werk valt dus mee. De eerste drie dagen heb ik niet veel meer gedaan dan dozen uitpakken en inruimen. Het is een groot bedrijf, ik ken nog nergens de weg dus ik loop echt van de een naar de andere kant van de zaak. Vervelend was wel dat ik mensen niet met hun vragen kon helpen juist omdat ik niet wist waar alles ligt. Soms vragen de mensen ook om dingen waarvan ik het bestaan niet eens ken. De derde dag kon ik sommige dingen aanwijzen of wist ongeveer in welke hoek het moet liggen. De komende dagen blijf ik inruimen en aan het einde van deze week gaan we verder kijken naar wat ik ga doen. Ik mis Jolanda. Zaterdagavond was ik in de stad en het was wel leuk maar toch het was niet je dat! De hele familie was weer present, Mieke, K, A en ik. Ik ben de hele avond met hun verder opgetrokken.

Het gesprek

Om tien uur stond ik voor de deur van Dijkgraaf-Rijsdorp handelaar in kantoormeubelen. Ik naar binnen zie ik alleen maar kantoorartikelen. Het is dus een zaak met paperclips, punaises en daarnaast hebben ze ook nog kantoormeubels op beperkte schaal. Ik moest even wachten want het was nogal druk. Toen ik had gezegd waar ik voor kwam werd ik gelijk naar een kamertje gebracht met de woorden.’ Je was al aangekondigd ben zo bij je.’ Het was te hopen voor hen dat het bureau wat ik toen zag niet hetzelfde was als de bureaus die ze verkochten want dan vreesde ik het ergste. Goed, de man kwam binnen en we begonnen met het gesprek. Hij vroeg van alles naar mijn journalistiek verleden, hoe ik er toe was gekomen om naar de school voor de journalistiek te gaan of ik tegen lastige klanten kon. ‘ja dan heb ik nog een vraag, er zijn mensen die het raar vinden dat ik het al in het eerste gesprek vraag maar toch doe ik het, hoeveel moet je verdienen?’ Ik wist even niet wat te zeggen. Het is moeilijk om een bedrag te noemen uiteindelijk kwam ik op 2300,- uit. Je kon aan hem zien dat hij het nogal veel vond. ik zei maar gelijk mij aanvangssalaris hoeft het niet te zijn ik moet me eerst nog eerst bewijzen. Dat stelde gerust. Ondanks deze ene lastige vraag was het een vrij ontspannen en geslaagd gesprek dat zei ik ook. Mijn ‘toekomstige baas’ zei daarop dat dit soort gesprekken voor hem het beste werk om te ontdekken of iemand goed is voor het bedrijf,’Je kunt wel moeilijke vragen gaan stellen maar dan wordt de ander nerveus en is niet meer zichzelf en dan weet je nog niks.’ Helaas kreeg ik niet meteen uitsluitsel of ik aangenomen was er zijn nog twee andere kandidaten. Wel denk ik dat ik een grote kans maak.
Terug thuis heb ik mij omgekleed. Ik had namelijk voor het gesprek een pak aangedaan compleet met das. Het zat vandaag niet zo.
De was gedaan. Gegeten.
Vanmiddag had ik plotseling de behoefte om de chemobox te legen. In de box lagen nog medicijnen van de vorige bewoonster van mijn huis van minstens vijf jaar oud, het stonk erg! Oké ik de boel inpakken om weg te brengen. Behalve de chemo moest ik ook nog naar de bieb boeken van Deelder halen om me voor te bereiden op het interview. Ik hoop dat ik tijdens het lezen van zijn gedichten en verhalen een idee krijg wat ik precies met hem ga doen.
Bij de Apotheek moest ik vervolgens weer in een rij staan om mijn oude medicijnen af te geven. Ik reed daarna door naar de Halfords om mijn oude batterijen af te geven. Het is nog een hele gebeurtenis zo’ n chemobox legen. Weer in de rij.
Het ging allemaal niet meer zo snel bij de boieb kon ik heel moeilijk de boeken van Deelder vinden maar goed ik heb ze nu! Het enige wat ik nu nog moet is ze ook lezen.
Om vier uur naar moeder (oma), ze was een beetje in de war zei ze zelf.’Ik heb ze ook niet allemaal meer op een rijtje’. Het was er wel even leuk om te zijn.
Thuis aangekomen eten gemaakt uitgeschoten met het zout. Niet te eten die rijst. De groenten daarentegen…
Om half acht snel naar Gigant gereden om de kaartjes te scheuren. Aangekomen bleek dat de eerste voorstelling compleet was uitverkocht een unicum! Druk dus maar we hebben het gered en nu zit ik hier.

Henk Westbroek en de man!

Een verhaal over de laatste dagen. Afgelopen dinsdag ben ik begonnen in het bedrijfsrestaurant van Centraal Beheer in Apeldoorn. Ik moest er om half acht zijn. Ik heb ongeveer een uur om mezelf te zijn en een half uur nog naliggen dus de wekker stond op; zes uur. Twee over half acht was ik aanwezig. Het bleek dat ik echt in de keuken moest helpen als zijnde koksmaatje. Die eerste dag heb ik een beetje lasagne gemaakt en.. . nog meer. Woensdagochtend had ik vrij en ben ik de hele dag bezig geweest met het vernieuwen van het internetboek. Dit zou ik al eerder gedaan hebben maar het kwam er maar niet van. Sinds kort sta ik ook vermeld op http://poezie.pagina.nl/ een goede reden dus om het boek snel te veranderen.

Woensdagavond naar Orpheus. Ik heb een kaart voor Henk Westbroek, die van “Als jij je kleren aantrekt zonder haast… ” maar goed ik kwam dus een beetje bijna te laat. Snel ben ik maar gaan ziften in een halfvolle zaal er zaten ongeveer 400 mensen maar goed. Westbroek deed zijn best en het was erg goed . Toen kwam de pauze een goede tijd om te kijken naar de andere bezoekers van het concert . Het viel me op dat het publiek jonger was dan het gemiddelde schouwburgpubliek al waren het voornamelijk dertigers en niet zoals ik had verwacht de oudere tieners en beginnende twintigers. Ze zullen wel geen geld hebben voor het kaartje. Veel was er dus niet te zien alhoewel er werd in het openbaar gekust. Iets wat je niet zo snel ziet bij de oude mensen die meestal in de schouwburg zitten. De verrassing kwam echter na de pauze! Ik zat voor de verandering als een van de eersten weer in de zaal. Toen moest ik opstaan om mensen er langs te laten keek ik plotseling in het gezicht van Sonja, een getrouwde vrouw waar ik iets mee heb uitgevroten. Het ergste komt nog haar man kwam achter haar aan en kwam precies naast mij zitten. whooooh dat zit niet prettig kan ik wel vertellen. Als hij eens wist wat ik met zijn vrouw gedaan had… Het is trouwens de enige getrouwde vrouw waar ik ooit wat mee gedaan heb hoor! Is drank een excuus?

Donderdag weer gewerkt, kroepoek gebakken. De kok heeft mij uitgelegd hoe dat te doen. ‘Je moet er licht overheen wrijven dan wordt het vanzelf groter, haha….